 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
در کنار همه نکات مطرح شده در قطعنامه شوراي حكام آژانس بين المللي انرژي اتمي درباره ايران یک نکته نازکتر از مو هم در نظر گرفته شده است که بی شک هم اروپا و هم آمریکا بر آن متفق القولند: عدم برسمیت شناختن دخالت های بخش انتصابی حکومت در تعاملاتی که با دنیای خارج صورت می پذیرد! آنها با وجود آنکه آقای حسن روحانی به نمایندگی از رهبری عملا سکان هدایت مذاکرات مربوط به پروتكل الحاقي پيمان منع گسترش سلاحهاي هسته يي را چه در ایران و چه در خارج (روسیه و بلژیک) به دست گرفته بود بند (ج) بیانیه خویش را اینچنین تنظیم کردند:
"(ج) به اين مساله اذعان ميكند كه آقاي آقازاده، معاون رئيس جمهوري اسلامي ايران، تصميم كشور خود داير بر ارائه گزارشي كامل از فعاليتهاي اتمي و همچنين تصميم كشور خود داير بر اجراي سياست همكاري و شفافيت كامل را بار ديگر تاييد كرده است".
اینک یک بار دیگر دنیا اعلام می کند که ب هیچ وجه قصد "کنار آمدن نهانی" با بخش انتصابی حکومت را ندارد و این همان خوابی است که از برادران لاریجانی تا فعالان دفتر رهبری و مقامات ارشد سپاه برای دوره "بعد از پیروزی" در انتخابات مجلس هفتم دیده اند تا در پناه آن و در سکوت دهشتناک یادآور سالهای 60 به قلع و قمع نیروهای جنبش دموکراسی بپردازند.
در نتیجه, تحریم گسترده انتخابات و پیروزی اقتدارگرایان گر چه در کوتاه مدت تقدیم کامل حکومت به آنهاست اما میتواند بحران مشروعیت و نیز مقبولیت نظام را به همان نقطه ای برساند که شوارد نادزه را در گرجستان. پروسه ای که پایان استبداد را با سرعتی باور نکردنی رقم خواهد زد.
م. حق
