ده سال به دنبال قصاص:فرشته‌عد‌الت چشم بگشا، مينو مومني

چشم فرشته عدالت را بگشايد بلكه چشم‌هاي اشك بار او را ببيند، او كه بيش از 9 بهار كوچ كرده از ديار به دنبال قصاص گرگ‌هاي است كه چنگال تيزشان به خون آهوي كوچك او رنگين شده است. آهوي كوچك با هزاران آرزو بي گناه و معصوم در چنگال ديو سيرتان تكه و پاره شد بي آنكه فرشته عدالت حتي نم اشكي بر اين معصوميت بريزد.

تبليغات خبرنامه گويا	[email protected]

اين آهوي كوچك ليلا نام دارد، ليلا فتحي دختر بچه كرمانشاهي كه در تاريخ هفدهم ارديبهشت ماه سال 74 پس از آزار و اذيت و تعرض توسط پنج جوان به طرز هولناكي به قتل رسيد. پرونده قتل اين دخترك معصوم يكي از پرمناقشه ترين پرونده هاي جنايي است كه بارها و بارها نقص قانون به وضوح در آن مشاهده شده است و اينك پس از گذشت 9 سال از وقوع اين جنايت بار ديگر تحولي در اين پرونده شكل گرفته است به همين دليل از "علي داد فتحي" پدر ليلا مي خواهم كه بار ديگر اين رنجنامه را بازگو كند و او در حاليكه نم اشكي را از گوشه چشم مي زدايد با بغضي خفته در گلو و صداي لرزان تو را به آن بهار 74 مي برد بهاري كه آبستن يك حادثه شوم بود.

دو روز بي بازگشت
زهرا خواهر بزرگ ليلا كه به تازگي زايمان كرده است به خاطر مشكلاتي پزشكان براي او جراحي را در نظر گرفته ند به همين علت زهرا از خانواده خود مي خواهد ليلا را نزد او به سنقر بفرستند تا كمك حال او باشد. پدر، ليلا را نزد خواهر مي فرست و خود براي كار در كشتي عازم بندرعباس مي شود ليلا از خواهر و نوزاد كوچكش مراقبت مي كند تا اينكه يكي از خاله‌هاي ليلا كه ساكن روستا سهنله از توابع سنقر است از آمدن او به سنقر آگاه مي شود و به اصرار از او مي خواهد تا چند روزي را هم نزد او به سهنله برود اما ليلاي كوچك دل دوري از خواهر بيمار را ندارد، اما رسول پسر خاله‌اش كه درست همسن و سال اوست از او مي خواهد با او به سهنله بروند تا براي زهرا از كوه هاي مجاور گل امام بچينند گلي كه در باور مردم آن روستا براي بيماران شفا بخش است. آرزوي شفا يافتن زهرا، دل كوچك ليلا را راضي به ترك خواهر مي كند، ليلا مي رود اما تكرار مي كند كه دور روز ديگر باز خواهد گشت با گل امام كه خواهر را از بستر بيماري برهاند. اما نه او و نه هيچ كس ديگر نمي دانست اين رفتن بدون بازگشت است و اين آخرين بار است كه زهرا قامت خواهر را در چارچوب در مي بيند كه لبخند زنــان از او دور مي شود.

نرو تنها مي مانم
ماه دوم بهار است و تمامي كوههاي اطراف روستا زير چادر سبز طبيعت در سكوتي آرميده است و اين سكوت هراز گاهي تنها با آواي پرنده اي شكسته مي شود. ليلا به همراه رسول به قصد يافتن گل امام راهي كوه مي شوند و پس از چند ساعتي پياده روي ظرف كوچك ليلا پر مي شود از گل امام و ميوه هاي وحشي بهاري، او خسته كنار چشمه مي نشيند اما رسول چشم مي چرخاند بر بلنداي كوهي كه هنوز برف سفيد به جا مانده از زمستان در آن به چشم مي خورد رسول مي خواهد براي دختر خاله‌اش هديه‌اي تهيه كند و چه بهتر در ماه دوم بهار ظرف كوچكي از برف كه با شيره دست پخت مادر تبديل به بستني لذيذي شود. پاهاي ليلا توان رفتن ندارد اما رسول چابك و سرحال به عشق خشنود كردن ليلا بلنداي كوه را هدف مي گيرد و اصرار‌هاي ليلا به ماندن، او را منصرف نمي كند و اين آخرين كلام ليلا است كه در كوه طنين مي اندازد "رسول نرو من تنها مي مانم".

بعد از رفتن رسول سكوت حاكم بر فضا دل كوچك ليلا را به وحشت مي اندازد دست ها را سايبان چشم كرده و راه رفته را مي نگرد اما اثري از رسول نيست به گمان اينكه پسر خاله شيطنت كرده و او را بر جاي گذاشته است باعث مي شود عزم رفتن كند اما اين دخترك در ميان كوههاي سر به فلك كشيده غريب و تنهاست چشم مي چرخاند بلكه از كسي براي يافتن مقصد كمكي بخواهد‌. جوانكي راهي را به ليلا نشــــان مي دهد و لحظه اي بعد خود نيز در همان مسير از نظر ناپديد مي شود.

اين گفته‌هاي تنها شاهدي است كه آخرين بار ليلا را به همراه هادي (متهم رديف اول ) مشاهده كرده است او كه يك معلم است در روز حادثه از بلنداي صخره‌اي كه به آن چشمه مشرف بوده شاهد بر تمامي لحظات آن روز شوم بوده است اما تا لحظه اي كه رسول به دنبال ليلا مي آيد و سراسيمه او را با اسم صدا مي زند هرگز به آن جوان شك نداشته چرا كه احساس مي كرده كه دختر بچه با آن جوانك خويشاوندي داشته است و وقتي رسول ماجرا را تعريف مي كند كه ليلا در اين روستا مسافر بوده است و...

دلهره به جان معلم كه خود يكي از اهالي روستا است چنگ مي اندازد او به همراه رسول مسيري را كه ليلا و آن جوانك از آن گذشته‌اند را پيش مي گيرد، هنوز مسافتي طي نشده كه در ميان صخره اي پنج جوان را مشاهده مي كنند كه مشغول بذله گويي و تناول نان محلي هستند. معلم هادي را در آن جمع مي شناسد وقتي ســـــــراغ ليلا را مي گيرد هادي با خونسردي مي گويد از من آدرس پرسيد و من به او مسير را نشان دادم .
معلم به هادي و آن جمع شك مي كند رسول را از پي ليلا مي فرست اما ليلا به مقصد نرسيده است خواهر بيمار به همراه مادر رسول سرگردان به دنبال نشانه اي از ليلا هستند آن ها به خانه هادي مي روند ظرف گل امام داخل خانه هادي است رسول آن را مي شناسد اما هادي انكار كرده و اصرار دارد كه تنها مسير را به ليلا نشان داده است اما خواهر به او شك دارد و دلش گواه مي دهد براي يافتن ليلاي كوچك هادي تنها سر نخ است خواهر بيمار 9 كيلومتر را پياده طي مي كند اما اثري از ليلا نيست تمام شواهد از جملـــــه گفته‌هاي معلم و يافتن ظرف ليلا در خانه هادي سبب مي شود كه ماموران حكم جلب هادي را صادر كنند، هادي از همان لحظه بازداشت اصرار دارد كه همدستي ندارد و تنها به ليلا آدرس داده است و...

در آن لحظات كه همه سرآسيمه از پي نشانه اي براي يافتن ليلا هستند او مجروح و زخم خورده در دل صخره اي اسير است به مانند شكاري زخم خورده كه هر لحظه مرگ را جلوي چشمان خود مي بيند و چنگال هاي تيز را بر پيكر صد پاره اش لمس مي كند بي آنكه راه گريزي داشته باشد او شـــــايد در آن لحظه هاي پرپر شدن تنها گل امام را به ياد آورده و دعاي را زير لب براي شفاي زهرا زمزمه كرده است.

مهر سكوت شكسته مي شود
7روز مي گذرد 7 روز جهنمي كه وجب به وجب صخره ها را كاوش مي كنند تا نشانه‌اي از او بيابند و عاقبت جسد خونين ليلا در دره نادر از توابع روستا سهنله پيدا مي شود و اين بار هادي اصرار دارد در قتل ليلا هيچ كس نقشي ندارد و او خود ليلا را به تنهايي به قتل رسانيده است اما از آن جا كه از محل دستگيري هادي و پيدا كردن جسد چند كيلومتري راه پر از صخره وجود دارد قاضي پرونده (نظري) به تمامي اعتراف هاي متهم شك كرده و براي اقرار گرفتن از او متوسل به اجراي برنامه اي مي شود .

هادي به همراه مامورين به محل دستگيري عازم مي شوند قاضي از هادي بار ديگر سوال مي كند كه تو تنها در اين ماجرا نقش داشته اي و هيچ شخصي تو را كمك نكرده است و بار ديگر جواب متهم اصرار به نداشتن همدست است اين بار دست و پاي متهم را آزاد مي كنند قاضي رو به هادي كرده و مي پرسد از محل تعرض تا يافتن جسد تو ليلا را چگونه حمل كردي و متهم مي گويد روي دوشم و با ر ديگر نظري سوال مي كند به نظرت وزن تقريبي قرباني در چه حدودي بوده است و هادي در جواب عدد تقريبي 40 را اعلام مي كند بعد از آن قاضي پرونده سنگي را نشان مي دهد كه به نظر وزني در حدود 20 كيلو دارد و رو به هادي كرده و مي گويد اگر اين سنگ را تا محل كشف جسد حمل كني مطمئن باش با رسيدن به مقصد آزاد خواهي بود و من راي بر بي گناهي تو مي دهم. متهم سنگ را به زحمت بلند مي كند و سرگردان به چهار سو خود مي نگرد چرا كه او خود مي داند هرگز ليلا را از محل جنايت تا اختفاي جسد حمل نكرده است ولي با اين حال مسيري را انتخاب كرده و بـــه راه مي افتد و در همان ابتدا چندين بار به خاطر صعب العبور بودن مسير به زمين مي افتد و عاقبت مهر سكوت شكسته شده و هادي نزد قاضي پرونده لب به اعتراف مي گشايد كه او اولين كسي است كه با دادن آدرس اشتباه به ليلا نقش شوم خود را عملي كرده است اما به صراحت مشاركت در قتل را انكار كرده چرا كه آخرين بار او ليلا را زنده به چهار همدست خود سپرده است .

قاضي پرونده كليه اعترافات هادي را ضبط و صورت جلسه مي كند و حكم بازداشت چهار متهم ديگر را صادر مي كند و هر چهار متهم در سلول انفرادي در اطلاعات سپاه نگهداري مي شوند بي آنكه خبر داشته باشند هادي اعتراف كرده است اما ماجراي اصلي اين پرونده از زماني آغاز مي شود كه نام چهار متهم به پرونده وارد مي شود، متهماني كه از نفوذ بالاي برخوردار هستند و شايد پنهان كاري هادي از همين مسئله سر چشمه گرفته باشد.
دو تن از متهمين پرونده ليلا فتحي با يكديگر پسر عمو بوده كه عموي آن ها سردار {...} است كه يك دوره نيز نماينده سنقر در مجلس بوده است و متهم ديگر نيز پسر خاله اين دو پسر عمو است بنابراين افت و خيزهاي موجود در پرونده فوق به علت روابط فاميلي چندان جاي تعجب ندارد.

به دنبال عدالت
چند روزي از اعترافات هادي و به دام افتادن چهار متهم ديگر سپري نشده است كه در يكي از ساعات پاياني شب تعدادي از مامورين به منزل پدر ليلا آمده و از آن ها مي خواهند به اطلاعات سپاه مراجعه كنند. پدر ليلا به همراه همسر به محل مورد نظر رفته و در كمال تعجب مي بيند كه قاضي پرونده يعني قاضي نظري كسي كه با تيز هوشي باعث اعتراف و به دام افتادن متهمين شده است عوض شده و به جاي آن شخصي به نام {...} مسئوليت پرونده را به عهده گرفته است و علت اين تغيير و تحول را ماموريت آقاي نظري به تهران جهت شركت در سميناري اعلام مي كنند.

مسئول جديد پرونده به پدر و مادر ليلا مي گويد، شخصي كه شما روزها منتظر قصاص او بوده ايد به علت عذاب وجدان خودكشي كرده است .
قاضي جديد پرونده از مادر ليلا مي خواهد كه براي تسكين يافتن، جسد هادي را از نزديك ببيند اما پدر ليلا مانع اين كار مي شود چرا كه خودكشي يكباره هادي بعد از اعتراف آن هم در شبي كه قاضي اصلي پرونده به ماموريت رفته است براي او عادي به نظر نمي رسد به همين علت خودش براي ديدن جسد هادي داوطلب مي شود.
او مي گويد از دريچه آهني زندان جسد هادي را ديدم او آرام و با كمي فاصله از زمين به ديوار چسبيده بود و دور گردن او پارچه اي به چشم مي خورد كه امتدادش به دستگيره در وصل مي شد.

علي داد فتحي بر عكس تمامي ادعا‌ها به جديت اعتقاد دارد كه هادي خودكشي نكرده است بلكه به وسيله سيانور كشته شده است. او مي گويد با ديدن جسد هادي متوجه شدم دسيسه اي در كار است حال خودم را نمي فهميدم احساس مي كردم خون ليلا در حال پايمال شدن است. آن شب در آن مكان جمع زيادي حضور داشتند از جمله {...} فرمانده شهر، {...} دكتر پزشكي قانوني، {...} رييس عقيدتي و...

پدر ليلا مي گويد رو به اين جمع كردم و با فرياد گفتم من در طول عمرم افراد زيادي را ديده ام كه خود را حلق آويز كرده اند و علايم ظاهري آن ها را با جسد هادي مقايسه كردم و گفتم بايد چشم ها از حدقه بيرون بزند در حاليكه چشم‌هاي هادي آرام بسته است و از آن جا كه جان شيرين است در آخرين لحظات فرد دست و پا مي زند تا آن جا كه گردن او مي شكند اما جسد هادي خيلي مرتب و صاف است مثل اينكه به خواب رفته است و مرگ آن قدر سخت است كه در آخرين لحظه فرد حتي لباس زير خود را كثيف مي كند و با گفتن اين جمله به سمت اتاقي كه جسد هادي در آن جا بود حمله بردم و شلوار او را پائين كشيدم و گفتم ببيند هم چيز نشان مي دهد كه او خودش را حلق آويز نكرده آن ها به من گفتند هادي دو روز پيش خودكشي كرده و ما خيلي تلاش كرديم او را زنده نگاه داريم و من فرياد زدم چرا مرا احمق فرض مي كنيد يعني در حاليكه هادي دور روز با اين پارچه آويزان بوده شما براي زنده نگاه داشتن او تلاش كرده ايد و شروع كردم به فرياد زدن و گفتم بايد جسد در تهران كالبد شكافي بشود تا علت مرگ برايم معلوم شود.

اما با تمام اعتراض هاي كه پدر ليلا در مورد نحوه مرگ متهم بيان مي كند جسد هادي شبانه از اطلاعات سپاه خارج و به كرمانشاه انتقال داده مي شود، پدر ليلا مي گويد آن شب من و زنم به خانه نرفتيم و همان شبانه به سمت كرمانشاه حركت كرديم و جلوي دادگاه نشستيم و صبح با باز شدن دادگاه و گفتن شرح ماجرا از قاضي برگه گرفتم كه جلوي دفن جسد هادي گرفته شود اما به من گفتند بايد خودت وسيله و مخارج حمل جسد به تهران جهت كالبد شكافي را تامين كني من نيز گفتم شما جلوي دفن را بگيريد من پول را تــــــهيه مي كنم اما در كمال تعجب به من خبر دادند كه جسد هادي دفن شده است با اين كار آن ها من مطمئن شدم كه صد در صد هادي را به قتل رسانده اند به همين علت قصد كردم شبانه سر خاك هادي بروم و جسد او را براي كالبد شكافي بدزدم اما ديدم سر خاك او سه مامور گذاشته اند و...

بالاخره بعد از گذشته يك سال، دو نفر از متهمين به اعدام محكوم مي شوند، پدر ليلا مي گويد نامه اي به دستمان رسيد كه براي پرداخت ديه مراجعه كنيد من به درستي معني ديه را نمي دانستم نزد {...} رفتم و پرسيدم ديه به چه معنايي است او گفت بيا پول بگير و رضايت بده چون ديگر دختر تو ديگر بر نمي گردد ولي با اين پول مي تواني زندگي خود و خانواده ات را سرو سامان بدهي، من به او گفتم شما خودتان دختر داريد اين پول را بگير و در عوض دخترت را به دست اين چهار قاتل بسپار و بگذار تمام بلاهاي كه سر دخترم آورده اند را سر دختر تو نيز اجرا كنند اما من قول مي دهم حداقل دخترت را زنده بگذارند با اين حرف من او با عصبانيت گفت برو بيرون و هر موقع پول ديه را به صندوق واريز كردي آنها را اعدام مي كنيم پولي كه در سال 74 حدود 7 ميليون تومان بود. من به زنم گفتم بيا پرونده را ببنديم اما او با گريه از من خواست كه از حق او و خون ليلا نگذرم با اين حرف او من براي فروش خانه اقدام كردم و از طرف ديگر يك سمسار نيز آوردم و گفتم من هيچ چيز از خانه برنمي دارم حتي نان داخل سفره را نيز بر نداشتم تنها شناسنامه ها را در جيبم گذاشتم و گفتم اين همه زندگي 47 ساله من است پولش را براي قصاص قاتلان دخترم مي خواهم به هر حال تمام زندگيم را به مبلغ چهارو نيم ميليون تومان حراج كردم و بعد بي سرپناه به همراه زن و بچه هايم راهي تهران شدم تا بلكه با فروش كليه خودم و نهايتا همسرم بقيه پول ديه را تهيه كنم وقتي آمديم تهران به بيمارستان هاشمي نژاد رفتم وقتي از من شناسنامه خواستند گفتند متاسفانه بالاي 30 سال نمي توانند كليه بدهند، ناراحت بودم كه اين پول را از كجا تهيه كنم كه رييس بيمارستان مرا صدا كرد و با تحكم گفت الان مامورين را صدا مي زنم تا تو را جلب كنند چرا زندگي را براي بچه‌هايت سخت كردي كه آمده اند كليه خودشان را بفروشند تازه متوجه شدم پسرم كه دچار فلج اطفال است در نبود من خواسته كليه اش را بفروشد وقتي ماجراي زندگيم را براي دكتر تعريف كردم در حاليكه او اشك مي ريخت گفت خودم همه شما را اين جا جراحي كرده و پول را برايتان تهيه مي كنم زنم ترسيده بود مي گفت نبايد كليه بچه ها را بفرشيم به هر حال معلوم شد او به روزنامه ها تلفن كرده كه بيايند و از اين ماجرا خبر تهيه كنند و...

پدر ليلا مي گويد، 6 ماه تمام در يكي از خيابان هاي پاستور پشت پادگان زندگي كرديم و در تمامي اين مدت مردم و سربازهاي پادگان از نظر خورد و خوراك به ما كمك مي كردند، بعد از 6 ماه از دفتر آقاي يزدي ( رييس قوه قضائيه) به من اجازه ملاقات حضوري دادند وقتي وارد دفتر شدم ايشان با عصبانيت گفتند شما آبروي نظام را با اين كارها برده ايد، گفتم چه كاري بعد معلوم شد شرح ماجراي من وقتي در روزنامه‌ها ي داخل انعكاس پيدا كرده در بيرون از كشور نيز سر و صدا داشته تا آن جا كه گويا از كشور آلمان نامه اي فرستاده بودند كه اگر شما نمي توانيد براي احقاق حق به اين خانواده داغدار كمك كنيد ما مشتاقانه براي هر كمكي آماده ايم به هر حال آن روز آقاي يزدي نامه اي را از طرف رهبري به من نشان دادند كه در آن علاوه بر پرداخت مابقي ديه تاكيد بر اجراي هر چه سريعتر حكم نيز آمده بود.

علي داد فتحي مي گويد، تما م مبلغ ديه را به صندوق پرداخت كردم اما بيش از چند بار حكم قصاص به خاطر همان نفوذها شكسته شد اما من دست از تلاش بر نداشتم چون ديگر چيزي براي از دست رفتن نداشتم چون علاوه بر از دست دادن ليلا ،آبرو و تمام زندگيم را نيز از دست داده بودم بنابراين تنها دليل زنده بودن من و خانواده ام اجراي حكم بود و بالاخره با تمامي زجر و ستم اين سال ها عاقبت حكم برائت مجرمان شكسته شد و هيات عمومي ديوان عالي كشور كه متشكل بر 83 نفر هستند همگي حكم قصاص را تائيد كردند اما در حال حاضر با يك مشكل بزرگ مواجه هستم چرا كه براي اجراي حكم قصاص راي مبني بر وجود 50 نفر براي اجراي قسامه داده اند (يعني 50 نفر از اهالي در دادگاه حاضر شوند و در حضور قاضي قسم ياد كنند كه اين افردا مجرم هستند) كه براي من اين كار مشكل است. وقتي مي پرسم پيدا كردن 50 نفر در كرمانشاه براي شما مشكل است پدر ليلا مي گويد، نه مشكل اصلي هزينه آن ها است (هزينه رفت و آمد و چند روز ماندن در تهران) چون من در مذيقه مالي شديد قرار دارم اما به خون ليلا قسم اگر اين پرونده تا 50 سال ديگر هم طول بكشد من دست از تلاش بر نخواهم داشت و...

پدر ليلا به انتهاي رنجنامه خود كه مي رسد قطره اشك هايي كه اينك آزادانه و بي پروا روي گونه‌هايش جاري شده با دست هاي پينه بسته‌اش پاك مي كند او مي رود در حاليكه من قامت خميده او را نگاه مي كنم پدري كه بيش از ده سال به دنبال اجراي قانون است او كه تقدير برايش بدترين ها را رقم زد، دخترش را با بدترين وضع ممكن از او گرفت و او را براي آرامش روح ليلا كوچك با دست خويش آتش به خرمن زندگيش زد بلكه قاتلان را به سزاي اعمالشان برساند اما ترازوي عدالت براي او چه بد ميزان مانده است در حاليكه 9 بهار چشم هاي ليلا ي كوچك براي هميشه از ديدن زيبايي هاي طبيعت بسته شده و آشيانه خانواده از اين طوفان در هم پيچيده شده است متهمان تنها به پشتوانه قوي خود آزادانه در شهر قدم مي زنند و بر تمامي اين بي عدالتي ها لبخند، آيا اينك زمان آن نرسيده كه فرشته عدالت از خواب خوش خود بر خيزد و چشم بر تمامي اين نا برابري ها بگشايد.

[email protected]