 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
ziaiy@ journalist.com
2روز، 5 روز، يك هفته، حداكثر يكماه بعد، همه چيز به دست فراموشي سپرده مي شود. از پس اين همه جنب و جوش، تحرك، امدادرساني، كمك، ايثار، مداوا، درمان، تسليت و همدردي يك فراموشي بزرگ مرگبار ديگر حاكم خواهد شد و همگان از ياد خواهند برد كه زلزله اي يك شهر را به كام نيستي فرستاد.كما اينكه رودبار و بويين زهرا و بيرجند و طبس به فراموشي سپرده شدند.
چند روز بعد همه چيز سر جاي اول است، روز از نو روزي از نو. ما حتي در امدادرساني هم چندان خبره نيستم اگرچه تجربه بسيار داريم اما هربار كه زلزله اي رخ مي دهد، انگار همه چيز حتي قدرت سازماندهي ماهم فرو مي ريزد. در بازسازي كه ديگر هيچ. اگر كسي به شما بگويد كه زلزله زدگان زلزله هاي 10 يا 20 سال قبل هنوز در چادر به سر مي برند شايد باور نكنيد، تازه آنهايي هم كه بازسازي شده در زلزله هاي بعدي آسيب ديده است.
ما در مرثيه سرايي و گريه كردن براي همديگر يد طولايي داريم اما در برنامه ريزي، پيشگيري و مقاوم سازي و بازسازي بافتهاي شهري و روستايي، تقريبا دست روي دست گذاشته ايم و منتظر مانده ايم تا حادثه بيايد تا ببينيم بعد چه بايد بكنيم.
ما بلديم سالانه ميلياردها دلار صرف يارانه نان و بنزين كنيم تا صداي كسي بلند نشود. اما حاضر نيستيم معادل همان مبلغ را در يك طرح ملي براي بازسازي و مقاوم سازي بناهاي شهري و روستايي هزينه كنيم.
به نظر شما جان يك انسان چقدر مي ارزد؟ و براي حفظ هر جان ارزشمند چقدر بايد بودجه صرف شود؟
چرا ما هميشه بايد منتظر بحران باشيم؟ چرا از ايجاد دلهره و هراس از آسيب پذير بودن اماكن مسكوني مان، واهمه داريم؟
چه اشكالي دارد كه رك و پوست كنده به مردم بگوييم كه زير سقفهايي زندگي مي كنند كه در برابر زلزله هايي بيش از 5 ريشتر فرو مي ريزند؟
ترك خوردن چيني نازك احساسمان مهمتر است يا از دست رفتن دهها هزار انسان بيگناه در زير آوار ساختمانهايي كه ناقوس مرگ مي نوازند؟
آري زلزله بم، فاجعه ملي است، اما اين فاجعه ملي نيازمند توجه ملي نيزهست. به نظر من مجلس و دولت بايد جلسه اضطراري بگذراند همه طرحها ولوايح ديگر را كنار بگذارند و همه امكانات و بودجه كشور را در يك طرح جامع ملي، در جهت بازسازي و مقاوم سازي ساختمانهاي كشور بسيج كنند.
فكر مي كنم حتي نيازي نيست كه همه اين امكانات از خزانه دولت فراهم شود. مردم ما خود غني هستند، اگر طرح و برنامه و هدايت وجود داشته باشد با امكانات خود مردم مي توان اين طرح را اجرا كرد.
به عنوان مثال آيا فكر نمي كنيد اگر از امكانات، توان، انرژي، پول و ثروت همين مردم بم، براي دگرگوني كامل بافت ساختماني بم، پيش از نابودي آن استفاده مي شد، اكنون شاهد اين فاجعه با اين حجم و وسعت نبوديم؟
برنامه ريزي براي بسيج امكانات وحل و فصل مشكلات پس از بحران، اگرچه ضروري است، اما اقدام زيربنايي آن است كه بااتخاذ تدابير پيشگيرانه، اصولا مانع وقوع چنين فجايعي شويم، از زلزله گريزي نيست، اما از تبعات آن گريز هست و تجربه كشورهايي همچون آمريكا و ژاپن شاهدي بر اين مدعا است.
به گفته آقاي خاتمي ايران كشور بلاخيزي است اما تعريف «بلا» چيست؟ چرا «زلزله» در ژاپن و آمريكا «بلا » نيست و در ايران هست. چرا بارندگي در جهان بلا نيست اما در ايران با تبديل آن به سيل، به بلا مبدل مي شود؟ نقش عنصر انساني در شكل گيري پديده اي به نام «بلا» چيست؟
آی تی و زلزله بم
خبر دستگيری صدام که يادتان هست!! چقدر ايرنا به خود باليد که اولين خبر را او داده است و من در همين وبلاگ نوشتم که آن حادثه يک اتفاق در عالم خبررسانی ايران بود و نه خبری بر مبنای يک سيستم اطلاع رسانی درست
اکنون پس از زلزله بم مشخص شد که نه ايرنا و نه ايسنا و نه صدا و سيما ونه ديگر رسانه های ايران در انتشار اين خبر مهم سرعت عمل نداشتند و گرنه اين همه تاخير در رسيدگی به حادثه ديدگان صورت نمی گرفت. در کشوری که آی تی و فناوری اطلاعات آن پيشرفته نيست با يک حادثه از جنس زلزله بم همه چيز به هم می ريزد از سيستم مخابرات و برق و گاز گرفته تا حمل و نقل و بقيه سيستمها اما ظاهرا يادمان رفته که در زمانه ای زندگی می کنيم که با وجود تجهيزات ماهواره ای نظير جی پی اس و تلفنهای ماهواره ای و اينترنت مساله اطلاع رسانی مدتها است که تسهيل شده است .بازتاب گراش می دهد:مسؤولان محلي در بخش خبري ساعت 14 شبكه اول سيما، در حالي كه 9 ساعت از وقوع زلزله ميگذشت، آن را حادثهاي نه چندان پراهميت جلوه ميدادند و حتي جلسه ستاد بحران با حضور رييسجمهوري نيز در پايان روز برگزار شد و عملا تصميمات اين جلسه نتوانست در امر امدادرساني روز حادثه تغيير محسوسي ايجاد كند و بيتفاوتي و ناهماهنگي مسؤولان ايراني در رسيدگي به وضعيت دهها هزار نفر از هموطناني كه در زلزله هولناك بم مصدوم شدهاند، منجر به كشته شدن و وخامت حال بسياري از اين هموطنان شد
اما از همه اينها گذشته عملکرد شبکه خبر از عصر جمعه بسيار خوب بود و تقريبا به منبع ثابت خبری مردم و مسوولان تبديل شده بود
تاخير در اطلاع رسانی اخبار زلزله
الان ساعت ۵/۱ بامداد شنبه است خوابم نمی برد اخبار را همه ديديد و شنيديد راستی چرا بايد درخواست کمک و اهدا خون و دادن چادر و پتو و ساير ملزومات زلزله زدگان ساعت ۸ شب اعلام شود؟ از صبح ساعت ۵/۵ تا ساعت ۸ شب اين همه مسوول کجا بودند و رسانه ملی چه می کرد؟ چرا از صبح تا ساعت ۸ شب برنامه روز چهانی کودک و تلويزيون پخش می شد ؟ چرا در نماز جمعه های سراسر کشور و از جمله تهران هيچ ذکری از زلزله و و درخواست کمک از مردم نشد و در عوض برای اعتراض به منع حجاب در فرانسه در تهران راهپيمايی برگزار شد و تلويزيون هم در کمال ناباوری آن را پوشش داد؟
چرا اين همه اعلام می شود که اينقدر چادر و پتو داده ايم و فلان تعدا هواپيما به منطقه رفته ؟می خواهيد بگوييد خيال همه راحت باشد ما داريم به کارها می رسيم؟ چرا آمار رسمی از تعداد کشته ها و زخمی ها اعلام نمی شود؟يک مجروح در فرودگاه مهرآباد می گفت از ساعت ۵/۵ تا ۵/۱۰ هيچ کس به داد او نرسيده و همه اعضای خانواده اش در زير آوار جان سپرده اند و خود او هم در ساعت ۵/۱۰ از زير آوار بيرون آورده شده بوده است. آقای مقيمی معاون عمرانی وزير کشور می گفت ما الان در صدد فرستادن چادر به منطقه هستيم الان يعنی ۱۸ ساعت بعد از وقوع زلزله !! در حالی که از تهران تا فرودگاه بم با هواپيما ۵/۱ ساعت راه است
من فکر می کنم خيلی از مسولان ما هم در اين زمينه از حادثه جا مانده اند شايد به اين دليل که روز تعطيل و ساعت غير اداری بوده است!! حرف بسيار است و سخن فراوان ! اما من فکر می کنم هر کس دلش برای اين مردم می تپد امشب خواب ندارد امروز برای مردم بم فردا شايد برای من و شما هم اين فاجعه تکرار شود
در اين فاجعه بايد خون گريست
