سومين شب پس از زلزله، شهر بم در سکوت و تاريکي، ايرنا

بم، ايرنا : هشتم دى ۱۳۸۲ برابر با۲۹ دسامبر۲۰۰۳
شهر بم در حالي سومين شب پس از زلزله را سپرى مي کند که به جز خيابان
اصلي آن همه نقاط شهر در سکوت و تاريکي غمبارى به سر مي برد و از غوغا و
هياهوى روز ديگر اثرى نيست .
به گزارش يکشنبه شب خبرنگار اعزامي ايرنا، کساني که براى گرفتن کمک هاى
اهدايي از نقاط مختلف خود را به شهر مصيبت زده بم رسانده بودند گويي با
دست پر به خانه خود بازگشتند.
امدادگران هلال احمر نيز به زير چادرها به خواب رفتند.
برخي از نيروهاى نظامي با استقرار در ميدان هاى اصلي شهر تردد خودروها
را کنترل مي کنند.
دراين ميان بافت قديمي شهر بم که به طور کامل فرو ريخته است حکايت
ديگرى دارد.
پير مرد و يا پير زني با فانوس در گوشه اى چمپاتمه زده و آتشي را
برافروخته اند تا از سرما در امان باشند.
رحمت الله محمد خانواده اش را از دست داده است ، مي پرسم چرا ماندى ،
مي گويد : کجا بروم ، اينجا خانه من است ، آنجائيکه که اشاره مي کند جز تلي از
خاک چيزى ديگر ديده نمي شود.
اشک در چشمانش حلقه مي زند و ادامه مي دهد امروز پسرم ، دخترم ، چهار نوه ام
را يافتم ، مي پرسم کجا؟ مي گويد زير آوار همه آرام خوابيده بودند.
آمنه پيرزن محلي ديگر نيز از احوال همسايه ها مي گويد : "همه مرده اند".
مي پرسم ، خانواده خودت چطور؟۱۷۰ نفر، ديگر کسي را ندارم .
بر سر در خانه اى دو يا سه نفر آتشي برپا کرده اند و برخي از آنها به
!چادرهاى اهدايي دست يافتند و برخي نه
تمام شهر را که بگردى بيش از هزار نفر بمي يافت نمي شود، هزار نفرى که
از ماندن گلايه دارند، "کاشکي ما هم مي رفتيم (مي مرديم )."
بسيارى از آنها هنوز عزيزانشان در زير آوارها هستند و با افروختن
فانوسي بر فراز آوارها با آنها سخن مي گويند، اما با شيوني جگرسوز.