تيشه به ريشه دين، محمد هادی معصومی

بسم الله الرحمن الرحيم
ان الذين توفيهم الملائکه ظالمی انفسهم قالوا فيهم کنتم قالو کنا مستضعفين فی الارض قالو الم تکن ارض الله واسعه فتها جروا فيها فاولئک ماويهم جهنم و ساءت مصيرا. جانباختگان را دليلی مگر سستی و زبونی عموم مردم نيست. از آنان می پرسند در آن سرای دنيائی چگونه بوده ايد؟ پاسخ می دهند که ما در روی زميِن در چنگال زورگويان اسير بوديم! ميپرسند آيا زمين و زمان خدا قابليت در انداختن طرحی نو نداشت؟ اگر چنين است خوار و زبون بودن و تن به ذلت دادن، دنيا و آخرتی جز جهنم نخواهد داشت. (نساء آيات 96 )
مردم شريف ايران، قوای مسلح، ارتشيان پاسداران بسيجيان، شما از طريق راديو تلويزيونهای داخلی که غالبا متاسفانه دروغگوهستند و راديو تلويزين و دستگاه انترنت که بسی راستگوترند از اين آقايان بر حکومت در مملکت ما ديديد که چه بر سر مردم غيور بم و استان کرمان آمده. و شما و ما همگی میدانيم که تا چه اندازه اين حکومت ضد اسلامی در اين کار مقصر است. مردم شريف ايران ، قوای مسلح، پاسداران، بسيجيان، ارتشيان اين ظالمان بر قدرت را رها کنيد. اينان دکانداران دين فروشند، انبان کنندگان ثروتند. نه دلشان برای دين می سوزد و به طريق اولی نه برای مردم. اينجانب از روحانی بودن خود شرم دارم، امروز کسی نمی تواند روحانی باشد و از آنچه بر ايران می گذرد احساس شرم نکند. در هيچ دوره از دوره های حيات روحانيت چنين تباهی و چنين سياهی و چنين فسادی بر او نرفته است. امروز مرض واگيردار قدرت پرستی ،دنيا پرستی و پول پرستی تار و پود روحانيت را فرا گرفته است. روحانيت تا قرنها از اين آلودگی بيرون نخواهد رفت؛ و اين مصيبتی ست بزرگ. هر روحانی واقعی که از درد اين همه مصيبت بميرد حق دارد. هر روحانی که از اين مصيبت زنار غم ببندد و عزا دار شود حق دارد. هر روحانی که از اين ماتم در آتش حسرت بسوزد حق دارد. چه مصيبت عظمائی؟! از اين مصيبت عظما بايد به لطف بيکران خداوند مردم پناه برد. اينجانب به عنوان يک روحانی مشرف به مرگ به مردم شريف ايران به مسلمان و غير مسلمان هشدار می دهم که ما چه مسلمان باشيم و چه نباشيم معنويتی شرقی در ماست که در حقيقت سيمان شخصيتی ماست، اين سيمان بدست اربابان مذهب شيعه و سنی هر دو در خطر نابودی کامل است. بايد اشاره کنم که حتی فيلسوفان مادی ما در اين سرزمين از نوعی معنويت برخوردار بوده اند؛ کسانی که حتی منکر الوهيت و الاهيت و نبوت و امامت و اسلام و هر دين ومسلک بوده اند وحتی کافر ، همگی نوعی معنويت ايرانی شرقی داشته اند. که اينک بدست خود اربابان مسجد و حسينيه بتارج تخريب رفته است.آنچنان که در قرون وسطا در نزد اربابان کليسا اين چنين بود و بدا بحال من و تو روحانی که در قرن بيست يکم به چنين بلائی گرفتار شويم.
اينجانب با کمال تواضع در برابر دانشمندان و علمای راستين دلسوز دين اخطار می کنم، هشدار می دهم که ما برای اولين بار در طول حياتمان در برابر يکی از فاسدترين فسادها قرار گرفته ايم که اگر با يک حرکت ملی و با کمک بين المللی خود را از آن نرهانيم تمامی شيرازه اخلاقيات و معنويات و قراردادهای اجتماعی و احترامات لازمه همزيستی و تماميت بافت ايرانيت و حتی اسلامي بودن و حتی بصورت عامتر مذهبي بودن در اين مملکت از هم گسيخته خواهد شد. اين جاست که از اين انسانی که به معنويت عادت کرده و اينک از آن تهی شده، انسانی خالی از تمامی درجات آدميت می سازد و خطرات جانفرسائی برای امت اسلام و ملت ايران خواهد داشت. برای پرهيز از اين خلاء کامل کار بزرگی بايد صورت گيرد. کاری خطير ، کاری که از نان شب واجبتر است! اين کار جنبشی و رستاخيزی ست اصيل و نجيب و بی خون ريزی. اگر زن و مرد، جوانان و ميان سالان و پيران و حتی کودکان اين مرز و بوم خواهان ايرانی سربلندندف بايد با فشار همگانی بر اين حکومت خودکامه و ضد دين و ضد ايران آنرا سر عقل آورند تا رفراندمی ملی فراهم آيد، مردم اگر مسلمانند چه نيازی به حکومت اسلامی دارند و اگر مسلمان نيستند چرا بايد آنرا اسلامی ناميد؟! مردمی که با اين شجاعت و کاردانی و از خودگذشتگی در برابر اين ماتم ملی ، اين زلزله ی خانمان سوز چنين بسيج شدند که حکومتگران کارشکن را انگشت به دهان کرده اند، به حسودی واداشته اند، چه احتياجی به من ياوه گو دارند که ولی آنان باشم!؟ اين مردم قادرند در يک رستاخيز صلح آميز و يک تظاهرات شاد و بدون خشونت، اين روحانيت قرون وسطايی و کليسا مانند را از قدرت بزير آورند. اگر اين کار با يک عزم ملی عمومی و با دلسوزی همگانی صورت گيرد، و ملت عزيز به صورت يکپارچه و صلح آميز و شاد و باشيرينی و گل بخيابان آيد و هشدار بی باک خود را بگوش سردمداران دين فروش و دکاندار و هم بگوش جهانيان برساند و آنگاه نمايندگانی را برگزيند تا به اين حکومت خودکامه زندان و زندانی ساز و قاتل پرور و چپاولگر مهلت دهد تا اساس و ابزار يک رفراندوم و يک همه پرسی بر پا شود تا حکومتی سر کار آيد که اساسی ترين شيشه عمر مردم ايران را که معنويت اوست به ثمن بخس و رايگان نفروشد و خرج ماندگاری خود نکند، ما می توانيم دلخوش باشيم به ساحل عافيت خواهيم رسيد. گر چه هيچ چيزی جای خالی عزيزانمان، هم وطنانمان که در زلزله مهيب بم جان باختند را پر نمی کند، قربانيان بیکسی که در حقيقت قربانيان اين حکومت جاهل هستند؛ اما شايد اين درد طاقت فرسا و اين ضرر جبران ناپذير دست کم اين فايده را داشته باشد که باعث يکپارچگی مخالفين اين حکومت شود. يادمان باشد که بحساب نياوردن مردم و درنهايت زلزله طبس بود که رژيم شاه که بيش هزار بار روسفيد اين نظام شد را از ميان برداشت! باشد که اين زلزله پيرو آن زلزله باشد و اين نطام پيرو آن نظام! مردم ايران بايد برای حفظ دستآوردهای تاريخی خود برای حفظ تماميت جغرافيائی خود برای حفظ باقی مانده شرافت و معنويت خود، برای حفط منابع مادی و معنوی خود، برای بدست آوردن آزادی خود، برای ولايت خود بر خود و نه ولايت يک فرد بی بضاعت دين فروش لفاظ بر هفتاد مليون انسان ( و اين چه مصیبتی ست خصوصا برای من روحانی!) آری برای همه اينها بايد يک بار برای هميشه هشداری جانانه به اين حکومت وابسطه بجهل و خرافات بدهد. بر علمای دين است که هر چه زودتر حساب خود را از اين دکانداران دين فروش جدا کنند تا مردم بيش از اين به قول مرحوم مهندس مهدی بازرگان يخرجون من دين الله افواجا نکنند. ما، اگر مسلمانی باقی نماند، اگر مومنی نباشد؛ آخوند و ملا و حجت الاسلام و آيت الله و روضه خوان تلقين خوان وامام جماعت کدام مردم خواهيم بود. آقايان روحانی، آقايان علماف حجج اسلام، طلاب حوضه های علميه ديری ست که دير شده؛ بخود آئيم! مردم ايران بخود آئيد. پدران، مادران، فرزندان شما حتی بهتر از خود شما خطر را دريافت کرده اند، با آنان، با دانشجويان همراه و همپيمان شويد. تا افول، تا اضمحلال، تا انحطاط کامل معنويت تا عموميت اعتياد در مملکت ما؛ چند قدم بيشتر فاصله نداريم، همه از اين حکومت نا بکار می آيد. دانشجويان عزيزِ ما؛ در حقيقت، آنتن های گيرنده جامعه ما هستند، آنان را ياری کنيد، همچون سدی نيرومند پشتيبانشان باشيد. اين حکومت را زير فشار بگذاريد. اگر ما اين کار را نکنيم خارجی ها که از فحاشی ها و قلدری ها و مرگ بر ها ترور ها و تروريست پروريهای و قتلها، اعدامها و زندانی کردنهای اين حکومت بتنگ آمده اند؛ با ما بهتر ازعراق رفتار نخواهند کرد. تازه در عراق کسی بيست و پنج سال مرگ بر آمريکا نگفته بود، سالهای سال آنها را به عناوين مختلف گروگان نگرفته بود؛ بيست و پنج سال بر سر در فرودگاه بين المللی آن و از قول امام خميني شان ننوشته بود« اسرائيل بايد از صفحه روزگار محو شود» در جبه های جنگشان نقشه ايران را تابغداد و از آنجا تا بیت المقدس پخش نکرده بودند. بيست و پنج سال در آن پرچم ملت آمريکا را و اسرئيل را در هر تظاهرات، در مدرسه، در دانشگاه، در هتل، در بيمارستان، در مسجد و... آتش نزده و زير پا نينداخته بود، متهم و مجرم به ده ها قتل و ترور و بمب گذاری و گروگانگيری در جهان نبود، در پيگرد چندين دادگاه جهانی از جمله ميکنوس نبود و بالاخره چنان که ديديم حکومت صدام چندان هم بيشتر از حکومتمردان ما غيرمردمی تر نبود، ولی ما در حکومت نعوذبالله امام زمان همه اين کار ها را کرديم و حکومتمان و رهبرمان هم از لطف خودشان نامحبوبترين و حتی منفورترين در جهان هستند. بنابراين من هميشه به فرزندانم و نزيکان و چند طلبه ای که می آيند اشاره می کنم که آقايان غربيها در حقيقت برای ايران ما به اين اطراف آمده اند و نه تنها برای عراق. بنابراين دارای هر مذهب و مرام و سياستی که باشيم حب وطن ايجاب می کند که با يک حرکت متشکل و همه گير و مردمی و خصوصا صلح طلب و نافی خشونت اين حکومتی را که با نام اسلام آمده ولی هم تيشه به ريشه دين و ايمان زده و هم ايرانيت و مليت را نابود کرده و هم تماميت ارضی ايران را در معرض خطر حتمی قرار داده با زير فشار مستقيم گذاشتن و مورد سوآل قرار دادن به پذيرش يک رفراندوم ساختارشکن مجبور کنيم.
اين حکومت نشان داده است که تنها و تنها در زير فشار حداکثر مردم است که پاسخ مثبت می دهد! پس فشارمان را حداکثر کنيم. پيش از اينکه همه ملت ايران را به دادگاه احضار کنند، پيش از آن که همه مردم ايران با ضمانت آزاد باشند؛ با فشار پايدار به اين حکومت، باران رحمت خداوند را جاری کنيم و از اين حکومت کاذبانه و کاسبانه و غاصبانه رهايی يابيم. از تراکم شما و فشار به اين حکومت رحمت خداوند هم جاری خواهد شد که : وانزلنا من المعصرات ماء تجاجا لنخرج به حبا و نباتا و جنات الفافا.
محمد هادی معصومی
دوشنبه هشتم دی 1382 ساعت بيست و چهار تهران