مديريت شهر تهران براي تعطيل كردن فرهنگسراها بي‌تابي مي‌كند، نطق پيش از دستور بهروز افخمي نماينده مجلس، شرق

مردم تهران اين روزها با حيرت دارند نتايج انفعال و تنبلي سياسي خودشان درانتخابات سال گذشته شوراي شهر را مي بينند. بعد از انتخاب شوراي شهر كساني براي تعطيل كردن مراكز فرهنگي و هنري، متروك كردن انجمن ها و از رونق انداختن فرهنگسرا هاي تحت اداره شهرداري بي تابي مي كنند و دنبال بهانه مي گردند. آنها در انتظار ديدن روزي هستند كه فرهنگسرايي در كار نباشد يا اگر هست هيچ تفاوتي با مسجد و حسينيه نداشته باشد. آنها به كلمه فرهنگ مشكوكند، با شنيدن كلماتي مثل تفريح و سرگرمي وحشت زده و نگران مي شوند و در برابر تعبيراتي مانند زيبايي شناسي و هنر سنگر بندي مي كنند.

اما انتخابات اخير شوراي شهر تهران يك انتخابات آزاد بود كه بدون رد صلاحيت كانديداهاي اصلاح طلب و بدون دخالت زياده از حد شوراي نگهبان در يك فضاي مناسب و آرام انجام گرفت و فقط عدم تمايل مردم تهران باعث شد كه در حدود نود درصد صاحبان حق رأي در آن شركت نكنند. كمتر از ده درصد مردم تهران در انتخابات شركت كردند و نماينده اول تهران با كمتر از دويست هزار رأي يعني كمتر از پنج درصد مجموع صاحبان حق رأي به شورا رفت. اكثريت تام مردم تهران به اختيار و تمايل خودشان از حق خود براي تعيين سرنوشت مديريت شهر صرف نظر كردند. آنها به اختيار و تمايل خودشان اختيار امور شهر را به يك اقليت كوچك و مسئولان منتخب آنها واگذار كردند.

به اين ترتيب مديريت شهر تهران بر عهده كساني قرار گرفت كه خود را منتخب كمتر از ده درصد مردم مي بينند و خواه ناخواه به خواسته ها و تمايلات آن اقليت اهميت بيشتري مي دهند و راستش را بخواهيد حق هم دارند. اگر من هم به جاي آنها بودم همين رفتار را مي كردم زيرا ميان كسي كه رأي مي دهد و كسي كه رأي نمي دهد تفاوت از زمين تا آسمان است.كسي كه رأي مي دهد و خواست هايش را اعلام مي كند و براي رسيدن به آنها پا مي فشارد مي تواند به اهداف خود دست پيدا كند حتي اگر خواسته هاي نامعقول و ناروا داشته باشد، اما كسي كه براي حضور چند ساعته در عرصه انتخابات از عالم و آدم طلب كار مي شود و ژست نااميدي مي گيرد و قهر مي كند از شركت در انتخابات خودداري مي كند حتي اگر خواست هاي معقول و منطقي داشته باشد به هيچ جا نخواهد رسيد و از عرصه اجتماع به حاشيه خواهد رفت.

بسياري از جواناني كه اكنون يا در آينده نزديك در فرهنگسرايي كه محل رفت و آمدشان بود بسته مي بينند و شاهد تعطيلي انجمن هاي فرهنگي و هنري و از دست رفتن فرصت هاي شغلي يا امكانات تفريح و تفنن و آموزش خود هستند همان ها هستند كه چند ماه پيش به اختيار و تمايل خود در انتخابات شركت نكردند و سرنوشت مديريت شهر را به يك اقليت كمتر از ده درصد و نمايندگان آنها واگذاشتند. آنها كه چند ماه پيش در ژست افسردگي و نااميدي با هم مسابقه گذاشته بودند و براي شركت در انتخابات قبلي از عالم وآدم طلبكار بودند به زودي نتايج انفعال و پرمدعايي و تنبلي سياسي خودشان را با بسته شدن در فرهنگسرايي كه به آن مي رفتند يا تعطيلي انجمني كه محل كار و آموزش و دوست يابي بود خواهند ديد. حق هم همين است و ميان كسي كه رأي مي دهد و كسي كه رأي نمي دهد تفاوت از زمين تا آسمان است.مديريت شهر تهران بر عهده كساني قرار گرفته كه از يك اقليت كمتر از ده درصدي رأي گرفته اند . راستش را بخواهيد حق هم دارند. اگر من به جاي آنها بودم همين رفتار را مي كردم. من هم خود را در مقابل كساني كه رأي داده اند بيشتر پاسخ گو مي دانستم تا كساني كه ژست افسردگي و نااميدي گرفته و به حاشيه رفته اند.

كساني كه در انتخابات شوراي شهر شركت كردند و رأي دادنداگر چه كمتر از ده درصد صاحبان حق رأي هستند اما يك اقليت فعال، منسجم و پرجنب وجوش هستند كه براساس قواعد دموكراسي و از طريق انتخابات آزاد اداره شهر را به دست گرفته اند. اين اقليت چنان منسجم، سازماندهي شده و قابل اعتماد عمل مي كند و اكثريت را چنان مايوس و سست و پراكنده مي بيند كه همين حالا به پيروزي در انتخابات مجلس يقين پيدا كرده و با اعتماد به نفس كامل براي تعطيل انجمن هاي فرهنگي و هنري و متروك كردن فرهنگسرا ها بي تابي مي كند و دنبال بهانه مي گردد. اين اقليت از شركت نكردن اكثريت در انتخابات بعدي آن قدر مطمئن است كه آرزوهاي خود را براي ايجاد يك فضاي متعصب و عبوس در شهر از همين حالا آشكار كرده است. حق با آنهاست. مردمي كه رأي ندادند و اختيار مديريت شهر را داوطلبانه رها كردند، مستحق رفتاري هستند كه اولين نشانه هايش را مي بينيم و مراحل بعدي آن بعد از افتادن مجلس به دست اين اقليت ظاهر خواهد شد.