 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
انحصار
اکنون با حذف نیروهای اصلاح طلب از بدنه حکومت ( که در انتخابات ریاست جمهوری آینده کامل می شود)، منابع کشور می رود که یکسره به انحصار در آید. مانعی که حرکت اصلاح طلبی دوم خرداد، در راه تداوم قدرت انحصاری ایجاد کرده بود در حال بر طرف شدن است و آقای خاتمی و کروبی به دست خود، زمام مجلس قانونگذاری و دولت را بنا به مصالح ناگفتنی (شخصی/صنفی/عقیدتی) به آقای خامنه ای می دهند تا دوباره همراه با گروه آقای رفسنجانی و گروهای مؤتلف دیگر، حاکم مطلق بر سرنوشت کشور ایران و منابع مادی و انسانی آن باشد.
دولت
طنز تراژیکی است که انتخابات اول اسفند مجلس ایران، به مسئولیت دولت اصلاح طلب آقای محمد خاتمی، توسط وزارت کشور تحت مسئولیت آقای موسوی لاری، در شرایط زور و اختناق، انجام می شود و دولت از مواضع خود عقب می نشیند تا مسئولیت انجام انتخاباتی کاملاً غیر عادلانه را در شرایطی حساس و تعیین کننده بر عهده بگیرد. مسئولیت انجام انتخابات نمایشی و تشکیل مجلس فرمایشی در یک کشور، از نظر انسانی، اخلاق اجتماعی و حتی از نظر قانون اساسی و عادی فعلی ایران، مسئولیت سنگینی است و آمرین و عاملین اجرای این عمل غیرقانونی، در برابر وجدان فردی و اجتماعی و در برابر مردم ایران پاسخگو هستند.
مجلس
در چنین شرایطی است که نمایندگان مستعفی مردم ایران که منتظر رسیدن نوبت طرح استعفایشان هستند، به عنوان آخرین اقدام دوران نمایندگی خود، بودجه سال هشتاد و سه کشور را تصویب می کنند. سؤالی که از این نمایندگان پیش می آید این است که چرا بعد از انتقاد از خود در مورد فرصت سوزیهای گذشته، همچنان در واپسین روزهای دوران نمایندگی، آخرین فرصتها را هم می سوزانند و بحث مهم بودجه را که از جدی ترین بحثهای همه پارلمانهای جهان است به یک مخالفت پارلمانی و قانونی جدی تبدیل نمی کنند؟ آیا نمایندگان محترم مجلس نمی توانند در مورد تصویب بودجه از اختیارات قانونی خود استفاده کنند و یک بار دیگر به مردم ایران نشان دهند که نمایندگان واقعی آنها هستند؟ آیا نمایندگان معترض نمی توانستند فقط با قسمتهایی از بودجه که به مصارف جاری و لازم کشور می رسد موافقت کرده و با تصویب هر نوع بودجه برای نهادهایی چون مجمع تشخیص مصلحت، شورای نگهبان، رادیو و تلویزیون و دیگر نهادها و بنیادهای غیرپاسخگو مخالفت کنند؟ آیا پس از رویدادهای اخیر، جا نداشت مجلس مهر تایید بر بودجه نا به جای این نهادها نزند و به آقایان بگوید لطف کرده و بروند بودجه نهادهای خودشان را با همان حکم حکومتی خودشان تصویب کنند؟
از اصلاحات تا مصالح
نمایندگان منتخب مردم، طبق تعهد نمایندگی، خود را موظف کرده اند تا زمانی که در مجلس هستند، عملاً از حقوق مردم ایران دفاع کنند و ضرورتاً باید به موکلان خود توضیح بدهند که بر طبق کدام تحلیل، از تصویب بودجه نهادهای ضد دموکراسی و قانون شکن جلوگیری نمی کنند؟ آیا نمایندگان اصلاح طلب، همانطور که دولت اصلاحات بنا به مصالحی مجبور شد انتخابات غیرقانونی برگزار کند، مجبورند بنا به مصالحی بودجه نهادهای خود سر و مستبد حکومت را تصویب کنند و به سوء مصرف منابع جامعه ایران اعتراض نکنند؟ آیا مخالفت و اعتراض نمایندگان محترم اصلاح طلب مجلس، در این روزهای آخر، دیگر جنبه عملی و جدی پارلمانی ندارد و فقط به صورت نمادین و کلامی اعمال می شود؟ آیا واقعاً عجیب نیست نمایندگان مجلس ایران به دست خود، بودجه همان نهادهایی را تصویب کنند که در اعتراض به عملکرد غیر قانونی آنها از نمایندگی مردم استعفا می دهند؟
با احترام
فرهنگ اعتمادی
