 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
ziaiy @ journalist.com
مجري شبكه دوم سيما در برنامه صندلي داغ، موضوعي را تعريف كرد كه بسيار جالب توجه بود. او گفت قرار بود در برنامه گفتگوي ويژه با وزيري مصاحبه شود. مدير كل روابط عمومي آن وزارت دقايقي قبل از شروع مصاحبه، 4 سوال را روي يك برگه تقويم روميزي نوشته و به دست مجري مي دهد و مي گويد اين هم سوالات فقط دقت كنيد به ترتيب سوال شود تا نظم فكري آقاي وزير به هم نريزد. البته ظاهرا مجري زير بار اين نحوه مصاحبه نرفته است اما واقعيت اين است كه نحوه نگرش بسياري از مسئولان ما در ايران نسبت به پاسخگويي به افكار عمومي از همان نوع 4 سوال فرماليته روابط عمومي است كه بيشتر جنبه رپرتاژ آگهي دارد.
اگر قرار است مسئولان به مردم پاسخ بدهند كه چه كرده اند. راهش برقراري يك نوع رابطه سازمان مند و ضابطه مند بين دستگاهها و رسانه ها است. به نظر مي رسد مسئوليت رسانه ها در نقد سالم و منصفانه و البته شجاعانه عملكرد 3 قوه مملكت، بيشتر از مسئوليتي است كه احيا! نا خود آن دستگاهها در اعلام عملكردهايشان به جامعه احساس مي كنند.
سال 83 به جهت تغييراتي كه در 3 قوه قضاييه، مجريه ومقننه بوجود مي آيد، فرصت مناسبي براي اعلام عملكرد واقعي آن قوا به مردم و نقد جامع اين عملكردها توسط صاحب نظران رسانه ها است.
متاسفانه فرهنگ پرسشگري و پاسخگويي در جامعه ما هنوز نهادينه نشده و پرسشگر همواره به نام معترض سركوب شده و مسئولان در پوشش «نظام» از پاسخگويي طفره رفته اند. به طوري كه اكنون به دور برخي نهادها هاله اي از تقدس پيچيده شده و انتقاد از آن دستگاه در حكم انتقاد به دين و نظام و انقلاب تلقي شده و منتقدان را با تهديد و تحديد و اتهام و زندان و انزوا پاسخ گفته اند. اين در حالي است كه بالاترين شخصيت كشور صراحتا بر پاسخگو بودن همه دستگاهها حتي نهادهاي منتسب به خود تاكيد كرده است. اما چرا اين رهنمود دررده هاي پايين كمتر مورد توجه قرار گرفته و كسي خود را ملزم به پاسخگويي به جامعه نمي داند، جاي تامل دارد.
درآموزه هاي ديني خوانده ايم كه بهترين دوست انسان كسي است كه عيب او را به او بگويد، اما انصافا كدام يك از ما از كسي كه عيبمان را برشمرد خوشمان مي آيد و كدام يك از ما از چاپلوسي و مداحي عملكردهايمان بدمان مي آيد؟
نمي خواهم بگويم هيچ كار انجام نشده، نه، اتفاقا كارهاي بزرگي هم انجام شده كه بازگويي آنها مي تواند اميد و نشاط را در جامعه تزريق كند. اما به دليل عينك سياسي بيني كه برچشمان اكثر مسئولان و رسانه هاي ما زده شده، ما همواره عادت كرده ايم، نهادها را سياه يا سفيد ببينيم. از ديد فلان جناح، مجلس ششم يكسره بد بوده و جز ناكارآمدي و فساد و سياسي كاري، عملكرد ديگري در كارنامه خود ندارد، در عوض از ديد جناح مقابل، قوه قضاييه جز داغ و درفش و زنداني كردن اصحاب فكر وانديشه و مطبوعات كار ديگري نكرده است.
نگاه افراد به دستگاهها با پيش فرض انتساب آنها به هر يك ازطيفهاي سياسي صورت مي گيرد. قوه مجريه خوب عمل نكرده چون جزو طيف اصلاح طلب بوده، صدا و سيما كاركرد مطلوبي نداشته چون وابسته به محافظه كاران بوده و الي آخر. تا وقتي اين عينك پيش چشمان ماست، حقايق و واقعيتها را درست نخواهيم ديد.
اولين شرط پاسخگويي صحيح دستگاهها به م! ردم، ملزم شدن آنها به انتقاد پذيري است و شرط دوم فراهم كردن فضا و شرايطي است كه صاحب نظران و منتقدان جرات و شجاعت نقد بيابند وگرنه صدور يك دستورالعمل يك صفحه اي خطاب به زير مجموعه هر دستگاه براي تهيه يك گزارش كار چند ده صفحه اي كه كاري ندارد چنين گزارشهايي نه در رسانه ها بازتاب مي يابد و نه اگر هم بازتاب يابد، كسي آنرا باور مي كند.
بايد امكاني فراهم شود كه رسانه ها و منتقدان، بطور صريح از قوه قضائيه بپرسند در اجراي منشور مبارزه با فساد چه كرده است؟
و چه بر سر پرونده هاي ملي رشوه خواري، ارتشاء ، رانت خواريها و مفاسدكلان اقتصادي آمده است؟
بايد مجلسيان را پيش از آنكه فرصت نمايندگي شان تمام شود به پاي ميز محاكمه افكار عمومي كشيد كه به چند درصد از وعده هاي سرخرمني كه داده اند عمل كرده اند؟ و چرا مطالبات عمده مردمي كه به آنها راي دادند هنوز بر زمين مانده است؟ و هزاران سوال ديگر از همه دستگاهها و قوا.
بايد مشكلات، ضعفها، كاستي ها، تنگناها، كارشكني ها، سنگ اندازيها، موانع و حصارها، بيان شود تا مردم خو! د قضاوت كنند كه چه كسي چقدر كار كرده است؟
تبيين عملكردها ونقد ضعفها، نقطه قوت مهمي است كه نبايد آنرا ناديده گرفت، اين كار، همچون چراغي فرا راه آينده ماست.
