توضيحي درباره ي «نزديكي دوردست»، رضا براهني، شهروند

در شماره 27 ارديبهشت 1383 ي روزنامه شرق در داخل كشور در مقاله اي از آقاي سيدرضا شكراللهي، تحت عنوانِ «هياهويي براي كلمات» كه به بررسي وضع «وبلاگ»هاي خارج از ايران اختصاص دارد، نويسنده ضمن صحبت از محتويات بخش فارسي سايت «دويچه وله» آلمان، و با اشاره به جشنواره فرهنگي «نزديكي دوردست،» از قول آقاي رضا قاسمي نوشته است:«آقاي براهني سخنراني داشت، آقاي خاكسار داشت، آقاي معروفي داشت...»
آقاي قاسمي اشتباه كرده است. من در جشنواره اي فرهنگي به نام «نزديكي دورست» هرگز شركت نداشته ام. و از آن از طريق هياهوي مربوط به آن باخبر شدم. و آن هياهو هم هرچه باشد به من ربطي ندارد. بررسي بد و خوب آن جشنواره هم در حوزه داوري من نميگنجد. و از آن آدم هاي زرنگ هم نيستم كه زير سقف هاي عوضي بخوابم، كه اين قبيل زرنگي عمرِ بيهوده ميخواهد. تقارن حضور يك ساربان در بيابان درندشتي به نام برلين با حضور قافله هاي ديگر، به معناي آن نيست كه هر كسي محمل بر در كاروانسرايي واحد گشوده است.
فستيوال تئاتر برلين، توسط گروهي كه در فرانسه برخي از آثار مرا به صورت تئاتر به روي صحنه ميبرد، از من دعوت كرده بود كه هنگام اجراي آلماني يكي از آثار ناقابلم تحت عنوان «يك زن»؛ در آن فستيوال كه دست اندركاران تئاتر در آلمان و فرانسه در آن شركت داشتند، حضور داشته باشم.

من سه روز مهمان انستيتوي فرهنگي فرانسه در برلين بودم. قطعه «يك زن» را يك هنرپيشه آلماني اجرا كرد، و من بخشي از آن را به اضافه قطعه اي براي صدا به زبان فارسي خواندم، و طبق معمول در اختلاط زمين و زمان آن فستيوال شركت كردم. يك روز ديگر آن سه روز چشمم روشن بود به ديدار سهراب مختاري يادگار دوستم محمد مختاري، و زويا زرافشان فرزند وكيل خانواده هاي قتل هاي زنجيره اي، يعني دكتر ناصر زرافشان. و روز ديگر چشمم روشن بود به ديدار دوستان آذربايجاني ام در برلين، كه همگي تلاش ميكردند انصافعلي هدايت را از زندان آزاد كنند.
دوستاني كه به هر دليل موجه يا ناموجه در محفلي خوب يا بد، متوسط يا عالي شركت ميكنند، در جهت توجيه كار خود نبايد پاي اشخاصي را به ميان بكشند كه گرفتارتر از آنند كه خوب يا بد دست به نزديكي هاي دوردست بزنند.