 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
فرزندان رضا عليجاني و هدي صابر در نامهاي به رييسجمهور با اشاره به گذشت يكسال از بازداشت عليجاني، صابر و رحماني، آزادي اين سه تن را خواستار شدند.
فرزندان عليجاني و صابر در نامهاي به رييسجمهور كه نسخهاي از آن به خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) نمابر شده، آوردهاند كه «اين نامه براي بازگويي بيعدالتي كه به مدت 12 ماه بر پدران ما و همينطور آقاي تقي رحماني رفته است، نگاشته شده است».
در اين نامه با اشاره به زنداني شدن اين سه ملي مذهبي از سال 1379 و اثبات نشدن اتهامات آنها در دادگاه علني و با حضور هيات منصفه، آمده است: در اين 12 ماه، ما محروم حتي از يك تماس تلفني بودهايم. در هر ملاقات، پدران خود را تكيده و گرفتار ديدهايم. آخر تا كي ما بايد شاهد چنين صحنههايي باشيم و پدران ما تا كي بايد در بلاتكليفي در زندانها بمانند؟ هر بار شنيدهايم كه شما تمام سعي خود را براي آزادي اين سه زنداني به كار گرفتهايد ولي در عمل از آزادي خبري نيست.
در ادامهي اين نامه عنوان شده است: پدران ما افرادي نويسنده، پژوهشگر و مطبوعاتي هستند كه هر آنچه گفته و يا نوشتهاند به دليل احساس مسووليتي بوده است كه در قبال جامعهي خود، ميكردند و مگر مسووليت يك نويسنده بهجز نقد و نقادي است؟
در انتهاي نامه اسامي حنيف صابر، ارشاد عليجاني، شريف صابر و نيايش عليجاني مشاهده ميشود.
