اتحاديه اروپا، جمهورى اسلامى و "حقوق بشر"، کاظم نيکخواه

[email protected]

از روز شنبه هيئتى از جانب اتحاديه اروپا تحت عنوان "هيئت حقوق بشر اتحاديه اروپا" به رياست "مايکل گالر" وارد ايران شده است. اين هيئت از امروز دوشنبه ٢٥ خرداد مذاکرات خودرا با مقامات حکومت اسلامى آغاز نموده است. اين چهارمين دور مذاکرات اتحاديه اروپا با حکومت اسلامى تحت عنوان "حقوق بشر" است که از مارس سال ٢٠٠٣ آغاز شده است. در مذاکرات امسال هيچ سازمان غير دولتى اى بجز عفو بين الملل شرکت داده نشده اند. سازمانهايى نظير "سازمان دبده بانان حقوق بشر" و "کميسيون بين المللى حقوق دانان" و گزارشگران بدون مرز در اين مذاکرات حضور ندارند. تا آنجا که به هيئت جمهورى اسلامى مربوط ميشود جواد لاريجانى بر کل مذاکرات نظارت دارد و نمايندگانى از قوه قضائيه جمهورى اسلامى نظير معاون دادستان تهران و معاون زندانها بهمراه هيئتى از وزارت امورخاجه رژيم اسلامى در مذاکرات شرکت دارند.

سوال اينست که هيئت حقوق بشر اتحاديه اروپا چه مساله اى را ميخواهد حل کند و به چه نيازى پاسخ گويد؟ آيا قرار است اينها به موج اعدامهاى اخير در ايران اعتراض کنند؟ آيا قرار است زنان تحت اعدام و سنگسار نظير افسانه نوروزى و کبرا رحمان پور و ليلا و ديگران را نجات دهند؟ آيا قرار است به سرکوب و دستگيرى کارگران در اول مه و پايمال کردن حقوق بديهى کارگران نظير حق اعتصاب و تشکل و امثال اينها رسيدگى کنند؟ آيا ميخواهند دانشجويان معترض زندانى را رها کنند؟ جواب اين سوالات مطلقا منفى است. هيچکدام از اين مسائل آشکارا هدف مذاکرات حقوق بشرى با مقامات دست دوم حکومت اسلامى را تشکيل نميدهد. مذاکره بر سر "حقوق بشر" کذائى پوشش ادامه مناسبات و مراودات اقتصادى و سياسى دولتهاى اروپايى با يکى از کثيف ترين و جنايتکارترين حکومت هاى تاريخ است. اين مراودات در حالى صورت ميگيرد که جمهورى اسلامى براى ارعاب و ايجاد فضاى خفقان عليه مردم معترض و سرنگونى طلب، به اعدامها و دار زدنهاى علنى و در ملاء عام و تهاجم به زنان و جوانان شدت داده است در همين هفته هاى اخير دهها نفر را حلق آويز کرده و به جنايت قرون وسطائى قطع دست و پاى افراد رسما اقدام کرده است. اينها را عاليجنابان رياکار و کثيف اتحاديه اروپا بخوبى ميدانند و بازى حقوق بشرى با آخوندهاى قوه قضائيه و روساى زندانها قرار است نشان دهد که آنها بدان بى توجه نيستند.

تمام مساله اينست که دولتهاى اروپايى و در راس آنها دولت آلمان و فرانسه و ايتاليا و بريتانيا به مناسبات اقتصادى و سياسى و ديپلماتيک با جمهورى اسلامى نياز دارند و ميخواهند همچون بيست و پنج سال گذشته اين حکومت را داشته باشند. اين رابطه گذشته از جنبه هاى اقتصادى فورى آن که راه صدها شرکت اروپايى را به ايران باز کرده، در رقابت با آمريکا نيز مورد نيازشان است. با بن بست و شکست سياست آمريکا در عراق و تا حدى افغانستان و دست به دامن سازمان ملل شدن حکومت بوش، دولتهاى اروپايى دست خودرا در مراودات با جمهورى اسلامى بازتر مى بينند. در اين رابطه آنها حتى دعاى خير حکومت بوش را نيز به همراه خود دارند که شايد بتوانند حکومت اسلامى را از موش دوانى در عراق برحذر دارند. براى بخشى از اروپا و بويژه فرانسه و آلمان که در شروع جنگ عراق به دليل مخالفت با جنگ تحقير شده بودند، اين موقعيت مناسبى است که نبايد آنرا از دست بدهند. اين فرصتى است براى محکم کردن جاى پاى خود در ايران و مقابله با پيشروى استراتژيک آمريکا در عراق و در منطقه. اين راهى است براى شريک شدن در منابع اقتصادى و نفتى خاورميانه و حفظ يک پايگاه استراتژيک در منطقه از طريق جمهورى اسلامى. به همه اين دلايل ايران براى دولتهاى اروپايى يک نقطه استراتژيک است که به سادگى آنرا نميخواهند از دست بدهند.

حقوق بشر اما يک شوخى بيشتر نيست. با "حقوق بشر" اينها تلاش ميکنند اولا سر مردم را شيره بمالند و به افکار عمومى جهان که حکومت اسلامى را بحق انزجار آور و جنايتکار و قرون وسطائى ميداند وانمود کنند که دارند براى بهبود وضعيت حقوق بشر تلاش ميکنند. بعلاوه سلاح تبليغات منفى را از دست رقباى خود بگيرند. کارکرد پوشش حقوق بشرى اينست که به يک رابطه جا افتاده اقتصادى و سياسى و حتى نظامى بيست و پنج ساله، حالتى سيال و مبهم بدهد که گويا اروپا به شرطى حکومت ايران را در جامعه بين المللى مى پذيرد و حاضر به ادامه رابطه با جمهورى اسلامى است که اين حکومت به سرکوب حقوق بشر پايان دهد.

يک مقام حکومت اسلامى ميگويد: مقامات ايرانى نيز قرار است مسائلى از قبيل بيگانه ستيزى در اکثر کشورهاى اروپايى، اسلام ستيزى، حجاب زنان و همکارى انگلستان با حکومت آمريکا در عراق را در مذاکره با هيئت اتحاديه اروپا مورد نقد قرار دهند. و سر آخر اين به آن در. در بهترين حالت اينها به آن رضايت ميدهند و آنها به اين. و بازى ادامه مى يابد.

حقوق بشر تا آنجا که به اهداف قدرتهاى اروپايى و غربى مربوط ميشود يک بازى ديپلماتيک است. اما تا آنجا که به مبارزه مردم جهان براى تحميل اين حقوق به دولتها مربوط ميشود ديگر يک بازى نيست. يک جبهه گسترده در سطح جهان در دفاع از حقوق انسانى عملا وجود دارد و به اشکال مختلف اين قدرتها را زير فشار قرار ميدهد. آنچه اين جبهه گسترده بين المللى فاقد آنست يک رهبرى راديکال و سازش ناپذير است که بى کم و کاست بر ارزشها و حقوق انسانى پافشارى کند و حکومتهاى بورژوايى را وادار کند که عملا پاى بندى خود به اين ارزشها را نشان دهند و به مماشات با نيروهاى قرون وسطائى و سرکوبگرى نظير حکومت اسلامى پايان بخشند. هرچه اين جنبش گسترده بين المللى به اين سو گام بردارد، مماشات دولتها با دولتها و حکومتهاى سرکوبگر دشوار تر ميشود. بى ترديد جنبش راديکال سرنگونى و حق طلبانه مردم ايران عليه حکومت اسلامى يکى از تاثيرات مستقيمش تقويت بخش راديکال جبهه انسانى و حقوق انسانى در سطح جهان خواهد بود. هرچه صداى اين جنبش در سطح جهان به نحو رساترى به گوش رسد، جنبش بين المللى دفاع از حقوق انسانى نيز راديکال تر خواهد شد.

١٤ ژوئن ٢٠٠٤