ائتلاف جمهوری خواهان و طرفداران پادشاهی، چند سوال از آقای کشتگر، ع. ط

آقای علی کشتگر در مقاله ای که در نقد فراخوان ملی برگزاری رفراندم نوشته اند، چنین استدلال کرده اند که بکارنبردن آگاهانه ی واژه ی جمهوری در متن فراخوان نشان از آن دارد که تنظیم کنندگان آن به دنبال تشکیل ائتلافی از جمهوریخواهان و سلطنت طلبان هستند. به عقیده ی ایشان، اعضای کمیته ی اقدام برای همه پرسی حق دارند که چنین ائتلافی را ممکن و مفید بدانند و حتی چنین کاری را رسالت خود بدانند، ولی "تجارب آموزنده ی سالهای اخیر" نشان می دهد که این امر با واقعیتهای موجود فضای سیاسی تطابق ندارد، و در شرایط حاضر تلاش برای رسیدن به چنین ائتلافی نه ممکن است، و نه مفید. ممکن نیست، برای اینکه حتی خود طیف جهوریخواهان هنوز نتوانسته است حول نقاط مشترک خود به اتحاد و هماهنگی برسد، تا آنگاه "اگر بخواهد به صورت یک بلوک موثر جمهوریخواه و نه یک گروه چند نفره با بلوک هواداران پادشاهی علیه جمهوری اسلامی ائتلاف کند". مفید هم نیست، برای آن که این تلاش برای ایجاد ائتلاف، با توجه به پراکندگی طیف جمهوریخواهان و عدم وجود توافق درونی نسبت به مسئله ی همکاری با هواداران پادشاهی، بیشتر مایه ی تفرقه و سوء تفاهم است تا ائتلاف و تفاهم. بلافاصله بعد از این ایشان می نویسند:

"این که مردم ایران و فقط مردم ایران هستند که در نهایت نوع نظام و قوانین اساسی حاکم بر کشور را تعیین می کنند، امری بدیهی است که انکار آن به هر شکلی که باشد نشانه بی اعتقادی به اراده ملت و پشت کردن به دموکراسی است، و این که شهروندان ایرانی چه جمهوریخواه و چه مشروطه خواه و از هر عقیده و مرام دیگری به یک اندازه صاحب حق اند یک اصل بدیهی است اما به عنوان یک جمهوریخواه بر این باورم که تجربه یک قرن گذشته نشان می دهد که مردم ایران به دموکراسی نخواهند رسید مگر آن که همه پستهای عالی مملکتی انتخابی باشند چرا که تجربه طولانی از انقلاب مشروطیت تا به امروز ثابت کرده است که در ایران انتصابی ماندن مقامات عالی چه تحت عنوان سلطنت موروثی و چه به شکل حکومت ولایی به بلای جان آزادی واستقرار حاکمیت ملی و سد راه آرزوها واراده مردم تبدیل می شود."

در آخر، ایشان چنین عنوان کرده اند که "اعضای کمیته ظاهراً به این نتیجه رسیده اند که بخاطر ائتلاف از اشاره به گرایش خود -جمهوریخواهی- اجتناب کنند و یا آن که چنین کاری را به مراحل بعدی تلاشهای خود موکول نمایند"، و به همین دلیل فراخوان را فاقد شفافیت دانسته اند، چرا که "معلوم نمی کند که امضا کنندگان که به درستی به اصلاح ناپذیری نظام حاکم و حق مردم ایران برای تعیین نوع نظام و قانون اساسی اشاره دارند خود از چگونه نظامی برای آینده ایران دفاع می کنند؟"، و این پرسش را مطرح کرده اند که " آیا این عدم شفافیت خود به هدف امضا کنندگان که ایجاد تفاهم و نزدیکی میان مخالفان استبداد است آسیب نمی رساند؟"

در اینجا برای من چند سوال پیش می آید:

اول اینکه ایشان می گویند "تجارب آموزنده ی سالهای اخیر" نشان می دهند در شرایط حاضر ائتلاف بین جمهوریخواهان و هواداران سلطنت ممکن نیست، ولی هرگز این "تجارب" را بازگو نمی کنند.

سوال دوم این است که اگر مطرح نکردن نوع حکومت عدم شفافیت است و باعث ایجاد سوءتفاهم و تفرقه می شود، مطرح کردن آن چه سودی دارد؟ آیا به کار بردن واژه ی جمهوری در متن فراخوان بین مخالفان استبداد که بسیاری از آنها سلطنت طلب هستند، ایجاد وحدت و هماهنگی می کند؟
سوم اینکه من هم به عنوان یک جمهوریخواه معتقدم که ایران به دمکراسی نخواهد رسید مگر اینکه همه ی پست های عالی مملکتی انتخابی باشد، ولی مگر می شود که به برابری حقوق مردم ایران، چه جمهوریخواه و چه سلطنت طلب، معتقد بود، ولی حق گروهی از آنان، مثلاً سلطنت طلبان، را در انتخاب نوع حکومت دلخواه خود به رسمیت نشناخت؟
چهارم اینکه به چه دلیلی جمهوریخواهان باید این حق را برای خود محفوظ بدانند که بعد از صرف زمان طولانی برای رسیدن به یک هماهنگی داخلی، تازه "اگر بخواهند" با هواداران پادشاهی علیه جمهوری اسلامی ائتلاف کنند؟
و سوال آخر این است که اگر ائتلاف بین جمهوریخواهان و سلطنت طلبان غیرممکن و غیرمفید است، پس دیگر اینکه عدم شفافیت فراخوان "به هدف امضا کنندگان که ایجاد تفاهم و نزدیکی میان مخالفان استبداد است" آسیب می رساند، یعنی چه؟ آیا این تناقض نیست؟ بالاخره هدف ایجاد ائتلاف و هماهنگی بین نیروهای مخالف استبداد است یا نه؟

ع. ط. – وبلاگ رأی مخفی http://rayemakhfi.blogspot.com