پرستاران را تنها نگذاریم! لاله حسین پور

سال ها از دورانی که شغل پرستاری در ایران برای عده ای شرم آور محسوب می شد، گذشته است. دورانی که فلورانس نایتنگل در جهان پرستیده می شد، در ایران اما، دخترانی که شغل پرستاری را برمی گزیدند، تحت تحقیر افراد فامیل، دکترها در بیمارستان ها و حتی از جانب بیماران قرار می گرفتند. شغل پرستاری افتخاری برایشان محسوب نمی شد و تنها راهی بود برای تأمین معاش خود و خانواده شان. برخی پرستار بودنشان را مخفی می کردند. انتخاب رشته پرستاری "آخرین" راهی بود که برای یک دختر جهت ادامه تحصیل باقی می ماند.

اکنون اما ، یک تاریخ از آن دوران گذشته است. خیلی چیزها تغییر کرده است.
دیگر دختری از اینکه پرستار است شرم نمی کند.
دیگر انتخاب رشته پرستاری، آخرین راه در تحصیلات نیست.
دیگر دختری که پرستار می شود، زندگی او و خانواده اش از تضمین مالی برخوردار نیست، برعکس حقوقی که به او تعلق می گیرد،گاها مخارج شخصی وی را نیز تأمین نمی کند. حدود 130 هزار تومان ماهانه، آن هم به پرستارانی با سابقه شغلی پرداخت می گردد. برخی از پرستاران برای اینکه بتوانند حقوق بیشتری داشته باشند، خود را به مناطق بد آب و هوا منتقل می کنند و در بدترین شرایط مجبور به کار می شوند. درحالی که کار یک پرستار در مجاورت بیمارها، خود کار دشواری محسوب می گردد، زیرا همواره با مشکلات جسمی و روحی بیمارو احتمال سرایت بیماری روبرو است و می بایست به طور ویژه به او پرداخت شود.
دیگر مواظبت از چند بیمار در یک اتاق بیمارستان به عهده یک پرستار نیست، بلکه او باید همزمان از 30 تا 40 تخت پرستاری کند. بیهوده نیست که وقتی پای بیماری به بیمارستان می رسد، اولین سئوال پرستاران از او اینست: "همراه داری؟ پس همراهت کو؟" اکنون بیمار در بیمارستان بدون همراه معنی ندارد. همراه جای خالی پرستار را در بیمارستان ها پر می کند. در حالی که طبق برنامه توسعه سوم و چهارم، هرگونه استخدام محدود شده است و پرستاری نیز از همین زمره است. پرستاران مدتی است که دیگر نه تنها استخدام نمی شوند، بلکه با کوچک ترین بهانه ای از کار برکنار می گردند.
دیگر انتخاب کار در شب یا روز به عهده پرستار نیست، بلکه ماهانه 15-14 بار مجبور به شب کاری ست، در حالی که هیچ گونه مزایایی جهت شیفت شبانه به او تعلق نمی گیرد.
دیگر مرخصی افسانه ای ست برای شغل پرستاری. او را حتی بخاطر بیماری نیز مرخص نمی کنند تا حدی که خود بر تخت بیمارستان جای گیرد و شاید دیگر بلند نشود. همان گونه که برای پرستاری 28 ساله اتفاق افتاد. او مریض بود ولی مجبور به کار. رئیس بیمارستان با مرخصی او موافقت نمی کند تا اینکه بر روی همان تخت هایی که روزانه مرتب می کرد، می خوابد و دیگر هرگز برنمی خیزد.
دیگر شرایط کاری پرستار، ساعات کارش و وظائف روزانه اش که در قرارداد اولیه به ثبت رسیده است، قابل اجراء نیست. این شرایط تنها بر روی کاغذ باقی می مانند. پرستار در بیمارستان به یک ماشین متحرک بدل می شود واز شدت کار نمی تواند کمر راست کند. چه انتظاری می توان داشت که پرستار به بیماران توجه کند، محبت کند و به نیازهایش پاسخ دهد. پرستاری که اگر یک لحظه بیشتر وقت خود را در کنار تختی صرف کند، طبیعتا از وقت تخت های دیگر زده است، و اعتراض سایر بیماران را به دنبال خود دارد. پرستار می داند که با کوچک ترین نارضایتی از کار او، اخراج می شود.

آری خیلی چیزها تغییر کرده است.
پرستاران، قبل از هر چیز زنانی هستند که در جامعه ما ، در خانه و در کوچه و خیابان و از همه بیشتر در شغل خود تحت ستم چندگانه قرار دارند. آن ها نه تنها به عنوان یک زن به طور مداوم سرکوب شده و مورد تحقیر قرار می گیرند، بلکه مضافا به علت شغل خود نیز سرکوب و تحقیر می شوند. آماری که از میزان افسردگی زنان حکایت می کند، در میان پرستاران به اوج خود می رسد. بیشتر از 85 درصد پرستاران از بیماری دپرسیون مزمن رنج می برند و روز به روز بر میزان خودکشی بین آنان افزوده می گردد. علاوه بر تحقیر و تبعیض های مردسالارانه، عدم امنیت شغلی، اخراج های پی در پی و بی آیندگی نیز باعث وجود افسردگی می شود.

سرعت خصوصی سازی در امر بهداشت، درمان و پزشکی نیز یکی از عوامل مهم شدت گرفتن بی آیندگی در شغل پرستاری گشته است. پرستارانی که به استخدام بخش خصوصی در می آیند، از هیچ گونه امنیت شغلی برخوردار نیستند و مجبورند بسیار بیشتر از حد معمول کار کنند. حذف خصوصی سازی درمان و بهداشت یکی از خواست های اصلی پرستاران در حرکت اخیرشان بوده است. با اینکه صاحبان بیمارستان های خصوصی بیشترین سود را از طریق پذیرش بیماران ثروتمند و پولدار می برند، اما پرستارانی که در بیمارستان های خصوصی کار می کنند، از هیچ گونه مزایایی بهره مند نمی شوند و برعکس، هر آن در معرض اخراج قرار می گیرند، بدون آنکه از مزایای استخدام رسمی برخوردار شوند.

پرستاران، این قشر بشدت زحمتکش در جامعه ما، که صحبت از 100هزار ، تنها در بخش خصوصی می شود، در حرکت اخیرشان اما، چه تنها بودند. حدود 200 نفر در مقابل مجلس، برای چند ساعت تجمع کرده و با قول های برخی نمایندگان مجلس بر سر کار خود بازگشتند. مجلسی که عاطل و باطل، فقط برای تزیین رژیم "جمهوری" اسلامی برجا باقی مانده، عرضه به تصویب رساندن طرح ها و لایحه های خود را نیز ندارد، تا چه رسد به این که چند نماینده از همین مجلس بر سر درب آن پدیدار شوند و قول هایی به تحصن کنندگان بدهند!
چگونه است که سازمان نظام پرستاری و خانه پرستار، تنها توانسته اند 200 پرستار را در مقابل مجلس سازمان دهند؟ چه شد آن همبستگی پرشور پرستاران که حدود 2 سال پیش با حرکت هماهنگ خود، دولت را مجبور به پذیرش یک بودجه 20 میلیارد تومانی جهت افزایش حقوق پرستاران کرد. بودجه ای که از دی ماه 83 قابل پرداخت است، اما شنیده می شود که هنوز اثری از افزایش حقوق که تنها 35 هزارتومان در ماه است، دیده نشده است.
سازمان های غیردولتی زنان کجا بودند، آیا دفاع از پرستاران، دفاع از زنان محسوب نمی شود؟
سازمان های کارگری و مدافع زحمت کشان چرا از تحصن پرستاران، این قشر عمیقا زحمتکش، حمایت نکردند؟
چرا سازمان های دانشجویی به این حرکت پرستاران اهمیت لازم را ندادند؟

تا زمانی که پرستاران تنها بمانند و اقشار دیگر در جامعه آن ها را همراهی نکنند، تا زمانی که پرستاران آن همبستگی لازم و آن قاطعیت را در آوردن فشار به دولت، کسب نکنند، دست رسی به خواسته های برحق آنان، سرابی بیش نیست.