جناب آقای اکبر هاشمی رفسنجانی
درود بر شما
شاید نگاشتن این نامه کمی عجیب به نظر آید زیرا از نمونه مشابه در حوزه سیاسی ایران برخوردار نیست. ولی قرار نیست که ما روزنامه نگاران فقط در چارچوب هایی عمل کنیم که گذشتگان برای ما ترسیم کرده اند. این نامه در وقع نوعی شرط گذاشتن برای رای احتمالی است که در انتخابات آتی ریاست جمهوری به شما خواهم داد. این روش شاید برای شما که به حمایت قاطع اکثریت مردم ایران از خودتان برای پیشبرد اهداف و برنامه هایتان می اندیشید چندان دلپسند نباشد ولی به هر حال و صرفنظر از خواست من وشما، در جامعه ای زندگی می کنیم که لااقل افراد آگاه جامعه به دلیل توانایی های که در ارتباط با افکار عمومی دارند، حق انتخاب نیز دارند.
البته پیشاپیش متذکر می شوم که من نه تنها به طیف روزنامه نگاران منتقد شما تعلق ندارم، بلکه روش های محافظه کارانه ای که در مورد شیوه تعامل با شما به آنها پیشنهاد می کردم، فاصله پررنگی میان من و آنها ایجاد کرده است.
انتخابات ریاست جمهوری چند هفته دیگر اجرا خواهد شد و شما نیز یکی از علاقمندان به موفقیت در این آزمون هستید.گرچه از برنامه های نوسازانه ای در عرصه اقتصاد برخوردارید که صرفنظر از شیوه های اجرایی، مورد وفاق طرفداران آزادی های اقتصادی است ولی این دلیل نمی شود که برنامه های سیاسی شما مورد ارزیابی قرار نگیرد. نزدیکان شما و گاه خودتان با لحنی توجیه گرانه، مسوولیت نابسامانی های سیاسی دوران ریاست جمهوری تان را به یکی دو وزیر ربط می دهند که چندان مطیع شما نبودند.
گذشته ها در مقایسه با حال و آینده، البته فقط در حد تجربه اهمیت دارند. ولی اگر نشانه های پررنگ تری از آزادی خواهی سیاسی شما بر مردم عرضه شود بهتر خواهد بود. من به عنوان یک شهروند تصمیم دارم در صورتی به شما رای دهم که برای آزادی روزنامه نگاران دربند، تلاشی موفقیت آمیز از خود نشان دهید.منظورم درست همان هایی هستند که من و شما به دلیل تندروی به آنها انتقاد داریم.شما با این کار فقط رای مرا تغییر نخواهید داد، بلکه نشان می دهید حاضرید از حقوق مخالفان خود دفاع کنید. ضمنا انچه که از آن به عنوان قدرت چانه زنی شما در نظام یاد می شود، می تواند جهت گیری و میزان تاثیرگذاری خود را نشان دهد.
به یاد داریم که شما چند هفته پیش در واکنش به پیشنهاد غیر علنی روزنامه نگاران، لحن خود در مورد ایالات متحده امریکا را تعدیل کردید.پس این نامه نیز می تواند ، نه نوعی جسارت بلکه یک پیشنهاد مدنی تلقی گردد.
با تقدیم احترام
مهدی خاکی فیروز