آری به اتفاق، جهان می توان گرفت! نادر اميد

پیکار سیاسی- طبقاتی در ایران، در پروسه ی گسترش، تعمیق و اعتلای خود ، گامی سرنوشت ساز به پیش برداشته است. آن چه امروز درعرصه ی پیکار سیاسی- طبقاتی شاهد گسترش آن هستیم پیوند یابی و هم صدایی رنگین کمان جنبش های اجتماعی- طبقاتی در ایران است . به عبارت دیگر در ایران ما شاهد زایش و پویش جنبش ِ جنبش ها هستیم. بی شک از دل و بر بستر همین جنبش ِ جنبش ها است که نیروی بدیل ِ رادیکال و دموکراتیک شکل خواهد گرفت. و تنها در این صورت است که جامعه ی ما می تواند از این چرخه ی تاریخی ی استبداد، هرج و مرج و باز هم استبداد، رهایی یابد.

نه نادر، نه اسکندر !

جامعه و مردم ایران در بیست وشش سال گذشته در همه ی شؤن حیات سیاسی – اجتماعی خود دگرگونی ساختاری ژرفی را ایجاد و تجربه کرده است. در حقیقت جامعه ی ایران از یک جامعه ی سنت گرای شبه مدرنیته ستیز و توده ای به یک جامعه ی مدرن و سازمان یافته در جنبش های متنوع سیاسی – اجتماعی تبدیل شده است. به عبارت دیگر در ایران ما اکنون نه با توده ای هم سان و هم شکل بل با گروه بندی های اجتماعی - طبقاتی روبرو هستیم که حول منافع و علایق خود، سازمان یافته و با طرح صریح و شفاف خواست های خود در جنبش های سیاسی – طبقاتی به رویارویی با حاکمان ِ خون جنون کده ی اسلام و سرمایه برخاسته اند. و مهم تر آن که، اکنون شاهد گامی فراتر نیز هستیم ، یعنی این شاخه های روینده و بالنده ی جنبش های متنوع دارند به ریشه های مشترک درد خود می اندیشند و با اتحاد رنگین کمانی خود حول خواست و شعار مشترک آزادی و برابری، فریاد می زنند این درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی شود. و این خود سرآغاز زایش جنبش ِ جنبش ها است. بی شک جنبش ِ جنبش ها در پروسه ی گسترش، تعمیق و اعتلای خود به سوی مرکز ثقل رهایی بخش خود، یعنی جنبش رادیکال کارگری، سمت گیری خواهد کرد، اکنون نیز می توان جوانه های این سمت گیری را در بخش های پیشرو و رادیکال این جنبش ها مشاهده کرد. تنها با حلقه زدن گرد جنبش رادیکال کارگری است که نیروی بدیل ِ رادیکال و دموکراتیک شکل خواهد گرفت و مردم به دست خود رها خواهند گشت، بر این پایه می توان گفت در شرایط کنونی برای اولین بار مردم ایران در آستانه ی خود رهایی قرار گرفته اند و دیگر نیازی به نادر یا اسکندر ندارند، چرا که نجات دهنده گانی از این دست، در گور خفته اند.

اعتصاب عمومی سیاسی، گام رهایی بخش بعدی !

حضور فعال و روزمره ی جنبش های سیاسی- طبقاتی، به مثابه حوزه های مقاومت توده ای، در عرصه پیکارسیاسی ایران امروز دیگر به امری تبدیل شده است که هیچ ناظر سیاسی نمی تواند آن را انکار کند.
امری که خود بیانگر عزم راسخ و آشتی ناپذیر مردم در راه تحقق خواست مشترک و رهایی بخش خود، یعنی آزادی و برابری است. خواستی که تحقق آن در گرو به زیر کشیدن حاکمان خون جنون کده ی اسلام و سرمایه است. از سوی دیگر استقرار قصابان ِخون جنون کده ی اسلامی در هر کوی و برزن، خود بیانگر عزم راسخ ِ سلاخانی است که می خواهند، به هر وسیله و هر قیمتی که شده مردم را از خواست خود منصرف کنند. در چنین شرایطی بهترین و کارا ترین سلاح توده ای تدارک و سازمانده هی اعتصاب عمومی سیاسی است. در شرایط کنونی می توان حول شعارها و خواست هایی چون آزادی زندانیان سیاسی، مبارزه علیه آپارتاید جنسی، حداقل دستمزد 450000 تومان برای همه ی مزد و حقوق – بگیران
و... توده ی وسیع تر و حوزه های کلیدی و هر چه متنوع تری را به عرصه ی پیکار سیاسی فراخواند و عملا حکومت را به امری غیر ممکن برای حاکمان تبدیل کرد.

نادر امید
[email protected]