ایران از جنگ استقبال میکند، ف.آریانا

روزهای پایانی ریاست خاتمی ناگهان تبدیل به روزهایی بسیار خبرساز گردید و این مساله را نمیتوان تصادفی دانست. مروری بر مسایل:

۱ـ اکبر گنجی با اعتصاب غذا تبدیل به یک معضل حقوق بشری گردید. این شاید تنها اتفاق خارج از برنامه های از قبل پیش بینی شده برای این روزها باشد که واکنش حاکمیت به آن تلاش برای زنده نگاه داشتن گنجی در عین بی تفاوت نشان دادن ظاهری خود بوده است (میتوان پیش بینی کرد که لااقل تا زمانی که نقشه های برنامه ریزی شده به نتیجه ـ چه مثبت و چه منفی ـ نرسد گنجی زنده خواهد ماند اما تحمل چنین فردی پس از آن بسیار بعید بنظر میرسد)

۲ـ رهبر با خاتمی احمدی نژاد موسوی و رفسنجانی جلسه ای محرمانه در ارتباط با مسایل هسته ای برگزار کرد و کمی پس از آن ازسرگیری فعالیت سایت اصفهان توسط دولت خاتمی اعلام گردید تا به این ترتیب هماهنگی کلیه جناحهای سیاسی کشور به ناظران اعلام گردد.البته حضور میر حسین موسوی در این جمع کمی جای تامل دارد و نشانگر آن است که وی با وجود در سایه بودن همچنان از نظر حاکمیت وزنه ای مهم محسوب میگردد و شاید اصرار عجیب او را در کاندیدای ریاست جمهوری نشدن بتوان در همین راستا و برای بهم نزدن برنامه های حاکمیت ارزیابی نمود.

۳ـ صحبتهای برادران لاریجانی در لزوم تغییر سیاست خارجی ضمن اشاره به اینکه سلاح اتمی بازدارنده است و ما همچنان که همیشه گفته ایم ازآن «استفاده » نخواهیم کرد

۴ ـ انفجار در نزدیکی شرکتهای انگلیسی که به نشانه شمشیر از رو بستن در مقابل اروپاییان است

۵ ـ ترور قاضی صادر کننده حکم گنجی و انعکاس وسیع آن در رسانه های داخلی که میتواند در جهت تحت فشار گذاشتن هر چه بیشتر منتقدان سیاسی بکار برده شود.

۶ ـ دستور ستاد مشترک نیروهای مسلح به روزنامه هامبنی بر عدم انتشار هرگونه خبری از تجاوز به مرزهای کشور که البته با تحلیلهای مبتنی بر تلاش حاکمیت برای استفاده از خطر جنگ بمنظور افزایش اختناق داخلی تناقض دارد و به همراه نکات قبلی نشانگر آن است که حاکمیت تا حد بسیار زیادی در تحلیلهای خود از بعد خارجی خطر حمله عمده نظامی را مرتفع می بیند و از بعد داخلی از منفعل بودن عامه مردم و بی پشتوانه بودن مخالفان اطمینان یافته است (برخوردهای شدید بدلیل ترس از مردم نیست بلکه ادامه سیاست موفقی است که بسادگی مردم را به این انفعال کشانده است) و لذا با یکپارچه کردن قدرت سیاسی و تشدید اختناق داخلی (تنها از بعد سیاسی) نوعی سیاست خارجی تهاجمی را در پیش گرفته است و تلاش میکند از بعد هسته ای به مکان فعلی کره شمالی دست یابد ضمن آنکه با تشدید اختناق داخلی خطر سقوط را حتی در صورت برقراری تحریم شدید اقتصادی از خود دور سازد.

بطور خلاصه میتوان گفت هدف قطعی حاکمیت دستیابی به سلاح هسته ایست و برای رسیدن به آن بجز خطر جنگ تمام عیار هر هزینه ای را (حتی در حد بمبارانهای محدود) می پذیرد و حتی بنظر میرسد از این اتفاق در شرایط حاضر که دشمن از دید آنان در آسیب پذیرترین موقعیت ممکن قرار دارد به عنوان فرصتی تکرار نشدنی برای ضرب شست نشان دادن استقبال هم میکند . پس بر خلاف آنچه برخی اصلاح طلبان تصور میکنند روشی که حاکمیت برای ادامه راه برگزیده است نه الگوی چینی بلکه چیزی شبیه به الگوی کره شمالی است که البته با برخی ابتکارات ایرانی الگوی جدیدی را برای مستبدان آینده تاریخ خواهد ساخت که شاید آنرا الگوی ایرانی بنامند.

دکتر ف.آریانا (وبلاگ آریانا)