طرحي نو در اندازيم، جمهوري اسلامي

بسم الله الرحمن الرحيم

تشكيل شصتمين اجلاس مجمع عمومي سازمان ملل و حضور رئيس جمهوري اسلامي ايران در اين اجلاس , انگيزه ايست براي بيان نكاتي درباره اين سازمان .
1 ـ سازمان ملل در طول عمر چندين دهه خود ثابت كرده است كه ابزاري دردست قدرتهاي استعماري است . اين واقعيت را علاوه بر عملكرد اين سازمان , اظهارات چند تن از دبيركل هاي آن نيز به اثبات مي رساند. شايد صريح ترين اعترافات مربوط به « كوفي عنان » دبيركل كنوني سازمان ملل باشد كه سال گذشته گفت سازمان ملل تحت سلطه قدرتهاي غربي بويژه آمريكا و اصولا ابزاري براي تامين منافع نامشروع آنهاست .
2 ـ از چنين سازماني انتظار دادخواهي ملت هاي مظلوم را داشتن , مصداق كامل انتظار هستي بخشي داشتن از ذات نايافته است . شاعر , درست گفته است كه : ذات نايافته از هستي بخش ـ كس تواند كه شود هستي بخش
با توجه به وضعيتي كه سازمان ملل در آن قرار دارد , همين كه دولتها بتوانند با تلاش هاي مضاعفي كه مي كنند جلوي زيان هاي آنرا بگيرند , كافي است و انتظار بيشتر از اين سازمان داشتن , خواب و خيالي بيش نيست .
3 ـ همين آرزو نيز سالهاست كه برباد رفته و سازمان ملل با چراغ سبزي كه به آمريكا براي جنگ افروزي در خاورميانه داده , ديگر هيچ اميدي براي حتي اندكي مفيد بودن به حال ملت ها باقي نگذاشته است . آمريكا و انگليس , عراق را به ويرانه اي تبديل كرده اند و مردم اين كشور بجاي رسيدن به دموكراسي وعده داده شده توسط آمريكا , اكنون در جهنمي از بمب و خمپاره و آتش و خون دست و پا مي زنند و به قول خودشان , با سقوط صدام و آمدن اشغالگران , از چاله به چاه افتاده اند. مردم افغانستان نيز وضعيت مشابهي دارند. آمريكائي ها همواره سخن از تشكيل دولت منتخب مردم در افغانستان به ميان ميآورند , اما چه كسي است كه نداند حاكم واقعي در افغانستان , خود آمريكاست و انتخابات فقط يك نمايش با هدف مهره چيني در اين كشور بود
حمايت آمريكا از جنايات رژيم صهيونيستي در فلسطين اشغالي , سكوت تاييدآميز آمريكا و غرب در برابر رياست جمهوري مادام العمري حسني مبارك در مصر , گسترش سيطره استعماري آمريكا در آسياي دور , آمريكاي لاتين , شمال آفريقا و آسياي ميانه همگي در برابر چشمان ناظران سازمان ملل صورت ميگيرند ولي اين سازمان نه تنها كوچكترين اقدامي براي مقابله با اين تخلفات آشكار نمي كند بلكه هر جا لازم باشد با صدور يك قطعنامه , راه را براي ادامه اين تخلفات و جنايات هموار مينمايد.
در برابر جنايات آشكار آمريكا در زندان هاي گوانتانامو , ابوغريب و سياه چالهاي افغانستان , سازمان ملل جز سكوت تاييدآميز چه كرده است كدام قطعنامه و كدام اقدام رسمي از سازمان ملل سراغ داريم كه نشان دهنده عزم اين سازمان براي برچيدن بساط بي قانوني هاي آمريكا در گوشه و كنار جهان باشد سازمان ملل حتي قدرت ندارد براي سران كشورهاي عضو خود كه آنها را براي شركت در اجلاس ها دعوت مي كند ويزاي ورود تضمين كند و آمريكا به دلخواه خود به هر كس كه نخواهد ويزا نميدهد! طبيعي است كه به چنين تشكيلات بي خاصيتي نميتوان اميدي بست .
4 ـ حضور روساي جمهوري اسلامي ايران از 26 سال قبل تاكنون در اجلاس هاي مجمع عمومي سازمان ملل , همواره با اين هدف صورت گرفته كه با اعلام مواضع ملت انقلابي ايران در اين مركز جهاني , حجت را بر اعضا اين سازمان تمام كنند و به وظيفه خود به عنوان يكي از اعضا عمل نمايند. ازاين منظر , حضور روساي جمهوري و ساير مقامات جمهوري اسلامي ايران در سازمان ملل قابل توجيه است ولي در عين حال همه به اين واقعيت توجه دارند كه اين اقدامات , چيزي را در وضعيت سازمان ملل تغيير نخواهد داد.

مسائل انرژي اتمي و پرونده هسته اي ايران , يكي از موضوعاتي است كه اين واقعيت را به اثبات مي رساند. آمريكا به بهانه وجود سلاح هاي اتمي و كشتار جمعي به عراق لشكركشي كرد ولي ثابت شد كه اين يك دروغ بود. سازمان ملل در برابر اين اقدام خلاف قانون و جنايات ناشي از آن كه توسط آمريكا صورت گرفت چه اقدامي كرده است خود آمريكا و انگليس و فرانسه و چند كشور ديگر كه براي ساير كشورها تعيين تكليف مي كنند , داراي زرادخانه هاي اتمي بزرگ هستند و براي مقررات آژانس بين المللي انرژي اتمي كه همه كشورها را موظف به نابودي سلاح هاي اتمي كرده پشيزي ارزش قائل نيستند و آمريكا تصميم ميگيرد هر وقت احساس كند كشوري ممكن است سلاح اتمي داشته باشد به آن كشور حمله كند! ولي سازمان ملل نه تنها هيچ كاري به كار آنها ندارد بلكه با آنها در وارد كردن فشارهاي غيرقانوني بر كشورهائي مثل ايران كه برابر مقررات درحال انجام فعاليت هاي قانوني براي استفاده از انرژي هستند همراهي مي كند.
5 ـ با توجه به اين واقعيت ها , تلاش براي اصلاح ساختار سازمان ملل نيز به جائي نخواهد رسيد. حتي اگر در ظاهر نيز ساختار اين سازمان اصلاح شود , در عملكرد آن تغييري پديدي نخواهد آمد.
بنابر اين , بجاي اميد بستن به سازمان ملل بايد راه ديگري انتخاب كرد. اكنون زمان بيداري ملت هاست . كشورهاي اسلامي و كشورهاي ديگري كه هر كدام به شكلي تحت ستم قدرتهاي استعماري و مورد بي مهري سازمان ملل هستند , رقم عمده اي را در جمع كشورهاي جهان تشكيل ميدهند. اگر اين كشورها فعال شوند و منطبق با منافع ملت ها براي ايجاد يك جنبش بين المللي با هدف مقابله با سلطه استعمارگران و تامين منافع ملت ها تلاش نمايند , قطعا از همراهي ملت ها برخوردار خواهند شد و به نتايج درخشاني خواهند رسيد.
در جهان امروز , مسابقه سنگين و سريعي در تقسيم قدرت وجود دارد كه طرفهاي اين مسابقه هر كدام درحال ايجاد شكاف در سقف فلك قدرت هستند. اگر ملت هاي آزاد , سريع تر از ديگران بتوانند شكافي در اين سقف كه قدرتهاي استعماري بوجود آورده اند ايجاد كنند و طرحي نو در اندازند , خواهند توانست تحول چشمگيري در مناسبات قدرت بوجود آورند كه تغييراتي شگرف به نفع ملت ها باشد.