 |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
||
|
||||||
 |
 |
 |
|
|||
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
||
|
||||||
|
|
|
|
|||
این روزها شاهد به آتش کشیدن سفارت های کشورهای اروپای شمالی در غزه، تهران، دمشق، بیروت و کابل هستیم. مطبوعات غرب و شرق میخواهند به افکار عمومی بقبولانند که این تظاهرات خودجوش بوده و مسلمانان در واکنش به اهانت به پیامبرشان به خیابان ها ریخته و هر آنچه رنگ و بوی غرب دارد را به آتش می کشند. این داستان به چند دلیل قابل قبول نیست. ۱۲ کاریکاتوری که دنیا را به آتش کشیده اند، گذشته از اینکه نه زیبا هستند و نه بویی از طنز برده اند، روز ۳۰ سپتامبر در یک روزنامه محلی دانمارکی انتشار یافتند. شاید این سوال جایز باشد چرا وجدان امت مسلمان ۴ ماه بعد از انتشار این کاریکاتورها بیدار شد، و چرا غیرت این آقایان و بانوان مسلمان پس از این مدت طولانی به جوش آمد؟ چرا مسلمانان غیوری که این روزها به نام خدا، روحانی مسیحی بی گناهی را در ترکیه به ضرب چند گلوله هنگام نیایش بقتل رساندند، ناگهان واقف شدند که این کاریکاتورها اهانت به پیامبر اسلام است؟
شاید دلیل این بیداری ناگهانی امت همیشه حاضر در صحنه، با انتخابات اخیر حکومت خودگردان فلسطین و مشکلات برنده این انتخابات، یعنی حماس در تشکیل دولت و بویژه در روابط با غرب بی رابطه نباشد. اولین تظاهرات در نوارغزه و همزمان با ضرب الاجل اروپا و آمریکا به حماس مبنی بر حذف نابودی اسرائیل از برنامه سیاسی این سازمان صورت گرفتند، و با اتمام حجت غرب مبنی بر عدم کمک مالی به دولت آینده فلسطین در صورت ادامه عملیات تروریستی علیه اسرائیل، به نقطه اوج رسیدند. برگزاری تظاهرات در بسیاری دیگر از پایتخت های اسلامی نیز شاید تصادفی همزمان با تشکیل شورای حکمرانان آژانس بین المللی انرژی اتمی برگزار شدند، و پس از تصویب قطعنامه علیه جمهوری اسلامی ایران به نمایش های خشونت آمیز تبدیل شدند. احتمالا برگزاری تظاهرات اسلامی خشن و حمله به سفارت های سوئد و نروژ در سوریه سکولار نیز اتفاقی است. حال باید جویا شد حکومت بعثی سوریه که دستش به خون هزاران مسلمان آغشته است، چرا و چگونه به اسلام روی آورد. نکند مسلمان شدن بشار اسد و دیگر رهبران بعث با نتایج کمیسیون تحقیقات سازمان ملل متحد در رابطه با قتل رفیق حریری، تخست وزیر سابق لبنان، و دیگر روشنفکران و دولتمردان مخالف دخالت سوریه در امور کشورشان بی رابطه نباشد؟ سوریه، جمهوری اسلامی ایران، سازمان حماس و حزب الله لبنان هر کدام به دلایلی تحت فشار قرار دارند و در انزوای بین المللی بسر می برند. کاریکاتورهای دانمارکی به نوعی به این مربع اغتشاش در خاورمیانه فرصت دادند در جهت منطقه ای ساختن بحران های محلی و بسط دادن حیطه این بحران ها حتی به کشورهای اسلامی خارج از منطقه ، تلاش هائی را آغاز کنند. نگاهی به مطبوعات سوری و ایرانی و رسانه های وابسته به حماس و حزب الله هرگونه ابهامی را در این رابطه بر طرف می سازد. کارگردانی موج جدید تظاهرات ضد غربی البته به این معنی نیست که بسیاری از مسلمانان این کاریکاتور ها را اهانت به پیامبرشان تلقی نمی کنند و حق اعتراض ندارند. در جوامع دمکراتیک تعیین مرزهای آزادی بیان در بسیاری از موارد به عهده شهروندان است و در صورت سوء استفاده هر فردی که اعتراضی داشته باشد، از طریق مراجعه به مراجع قانونی می تواند برای احقاق حقوقش اقدام کند.
به آتش کشیدن سفارت ها، سوزاندن پرچم، ضرب و شتم دیگر اندیشان و هرگونه وحشیگری دیگر ابزار دمکراتیک به حساب نمی آیند جهاد مومنی مدیر هفته نامه اردنی شیحان در سرمقاله ای می پرسد کسانی که در این روزها در اعتراض به کاریکاتورهای دانمارکی عربده کشی می کنند باید در خلوت وجدانشان به این سوال پاسخ گویند: سربریدن گروگان ها و بمب گذاری در مراسم عروسی و قتل مردم بیگناه حرمت پیامبر اسلام را به زیر سوال می برد یا طنز بی مورد چند طراح ناآشنا با فرهنگ و اعتقادات مسلمانان؟ در تائید نظر جهاد مومنی به خودم اجازه می دهم اضافه کنم که آینده اسلام و به ویژه وارد ساختن مدرنیته به اسلام در گروی پاسخ به این سوال است.
