وقايع نگاری سرسری از انتخابات رياست جمهوری، بابک سهرابی

از چند روز قبل از انتخابات حتی تعداد رای رئيس جمهور هم مشخص شد، خيابان‌ها پر شد از نيروهای ويژه، روزنامه های آن طرفی را دادستان محترم يکی يکی تعطيل کرد، اينترنت و تلفن همراه را هم بستند. بعدش هم هرجوری خواستند رای ها را شمردند و اعلام کردند، جوری که از دقيقه اول تا آخر درصد رای کانديدای خودشان ثابت بود ولی رای بقيه بعضی وقت ها کمتر هم می شد.

از فردای انتخابات هم شروع کردند به گرفتن طرفدارهای کانديداهای مقابل ( البته از تعداد رای ها معلوم شد طرفدارانشان که هيچ حتی فک و فاميل آنها هم به کانديدای مخالف رای داده اند!)، روزنامه نگارها، دانشجوها و وکلا و نويسنده ها و فعالين سياسی و خلاصه هرکی ممکن بود يک روز صدائی ازش در بيايد، و بعد هم گفتند و هنوز هم تکرار می کنند آزادترين انتخابات و نمايش بزرگ دمکراسی.

چند روز بعد هم با وجود استفاده از راديو و تلويزيون و ادارات و امکانات دولتی برای دعوت مردم، به زور پنجاه هزار نفر را برای جشن پيروزی جمع کردند و آنوقت به جمعيت چند ميليونی معترضان گفتند خس و خاشاک.

نتيجه اش اين شد که مردم گفتند کودتا شده، ولی روزنامه کيهان گفت انقلاب مخملی و بعد امام جمعه ها گفتند و بعد راديو و تلويزيون هم گفت و آخرش هم دادستان تهران گفت انقلاب مخملی. يکی هم پيدا نشد بهشان بگويد آخر کسی که ۲۵ ميليون رای دارد که نبايد از انقلاب مخملی بترسد و با گلوله و زندان و داغ و درفش و باتوم و شيشه نوشابه به جان يک مشت به قول خودتان مخملی بيفتد.

در حالی که بحث بر سر تعداد کشته شده ها در خيابان‌ها و کهريزک ها از ۲۰ نفر تا ۲۰۰ نفر ادامه داشت و فيلمها و عکسهای کشته شده ها در سراسر دنيا پخش شده و حتی عکس تيراندازان در خيابانها و بام مساجد و ساختمانها با اسم و مشخصات و آدرس خانه‌شان در اختيار همه قرار گرفته بود، قوه قضائيه و دادستان محترم با تلاشی شبانه روزی موفق شدند چند صد نفر منافق و سلطنت طلب و استحاله شده درون رژيم و فرصت طلب و خرابکار و برانداز و جاسوس سيا و موساد و اينتليجنت سرويس و کودتاچی مخملی ....... را که همه با هم می خواستند با رمز تقلب و با کمک علوم انسانی و "ماکس وبر" رژيم جمهوری اسلامی را سرنگون کنند شناسائی کرده و به دادگاه بکشانند و از همه مهمتر از آنان اعتراف هم بگيرند.

البته مردم می دانند که اعتراف جاسوسی، خيانت و براندازی گرفتن از وزير و معاون وزير و وکيل سابق مجلس جمهوری اسلامی که البته کار بسيار مهمی است، به مراتب ساده تر از شناسائی تيراندازان و يا متعرضين به زن و بچه مردم در خيابانها و يا زندانهاست حتی اگر فيلم آن و يا گزارش پزشک قانونی موجود باشد.

برای همين صبورانه منتظرند تا همان طور که در خاطراتشان از نتايج پرونده قتل های زنجيره ای و حوادث کوی دانشگاه و ترور حجاريان و قتلهای محفلی کرمان و کشته شدن زهرا کاظمی در اوين و يا کشته شدن دکتر زهرا بنی يعقوب در زندان همدان هست، به زودی وکيل های قربانيان زندانی بشوند، چند تا سرباز به جرم دزدی موبايل يا مسواک کشته شدگان دستگيرو محکوم (بعد هم آزاد شده بروند دانشگاه درس بخوانند) و چند تا فرمانده هم با تقدير و تشکر ارتقا درجه پيدا کنند.

با وجود اينکه نه روزنامه ای مانده، نه راديو وتلويزيون، کانال های ماهواره هم پر از پارازيت اند، دسترسی به اينترنت هم بدون فيلتر شکن ممکن نيست، ولی بازهم، همه از همه چيز باخبرند. برای همين مراسم تنفيذ با تاخير و بدون امکان پخش مستقيم تلويزيونی و به شکل و شمايل بی سابقه ای در تاريخ جمهوری اسلامی انجام می شود و در روز تحليف هم با وجود تدابير شديد امنيتی فاصله چند صد متری پاستور تا مجلس را از نگرانی خس و خاشاک موجود در محل بايد با هلی کوپتر بروند.

کار که به اينجا رسيد و بر اساس شواهد و قرائن موجود اجتماعی، متفکران و انديشه سازان جناح حاکم به اين نتيجه رسيدند که حتی در بزرگترين دمکراسی جهان و با وجود ۲۵ ميليون رای يعنی حدود۶۵ درصد آرا، رئيس جمهور نيازی به مقبوليت نزد مردم ندارد چون به لطف ولايت فقيه مشروعيت دارد.

يکی هم گفت کانديدای ما مطابق مشخصات ظاهری و شکل و شمايل و قد و قامت و رنگ و رو (هر کی هم باور ندارد به کتابش که تو مسجدها پخش کرده‌اند رجوع کند) يکی از سربازان امام زمان است و اگر رای نياورد ممکن است حکومت به دست سادات (که در اسلام نقشی مانند لردها در اروپا دارند و اشرافی مسلک هستند) و جريان نفاق بيفتد.

يکی ديگر هم پيدا شد و خيال همه را راحت کرد و گفت اطاعت از رئيس جمهور اطاعت از خداست.

موقع رای اعتماد به کابينه هم که شد به نماينده های مردم پيام رسيد که به انتخاب رئيس جمهور اعتماد کنيد.

در اين بين مردم که مطابق آمار نه تورم دارند و نه بيکاری ونه بی پولی و نه جرم و نه فساد (البته به جز از اول انقلاب تا سال ۱۳۸۴) و از حق انتخاب و رای دادن برخوردارند، آزادی بيان و روزنامه و راديو تلويزيون آزاد هم که دارند، يک قوه قضائيه "داد"ستان هم که دارند و اينهم از نماينده های مجلس‌شان که به کمک پيام های غيبی کاملا به وظايف شان عمل ميکنند، حق ندارند از زندگی در چنين کشوری و با چنين دولت و حکومتی ناراضی باشند.

ناراضی هم باشند چندان اهميت ندارد چرا که در حکومت اسلامی (جمهوری اسلامی سابق) شرط لازم و کافی رضايت خاطر حاکم يا والی يعنی همان ولی فقيه خودمان است.