آيا جمهوری اسلامی می‌تواند زمان را نگه دارد؟ فرزانه روشن

همه لحظه‌های جامعه ايران به انتظار می‌گذرد، رسانه‌های حکومتی فارغ از پيشنهادات پنجگانه ميرحسين موسوی به تبليغات سنگينی مشغولند که بنابر مخاطبان متفاوت تغيير می‌کند، شبيه‌سازی تاريخ برای توده‌های مذهبی جامعه، کاری است که دستگاه تبليغاتی نظام سال‌هاست انجام می‌دهد. بنابراين تطبيق‌سازی، رهبر فعلی جمهوری اسلامی در تاريخ صدر اسلام قرار می‌گيرد و برجای امامان اول و سوم شيعيان می‌نشيند و درهاله‌ای از مظلوميت و حقانيت، مخالفانش تبديل می‌شوند به شخصيت‌های منفور شيعه، اين تلقی البته از خود نظريه ولايت فقيه برمی‌خيزد که در سال‌های پس از فوت آيت اله خمينی به‌گونه‌ای مبالغه‌آميز مطرح شد و ولی فقيه جانشين بلافصل امامان شيعه معرفی شد.

آيت اله خامنه‌ای خود در اين تطبيق سازی نقش عمده داشته است. مجموعه سخنرانی‌های رهبری با عنوان وظايف خواص که اين روزها در برخی از سايت‌های حامی وی پخش می شود در واقع يک شبيه سازی کامل از روزگار ايران امروز است با تاريخ حکومت امام اول شيعيان، در اين شبيه‌سازی آيت اله خامنه ای که نامش هم علی است بر جای امام اول می نشيند و اصحاب پيامبر که سابقه مبارزاتی هم دارند به عنوان مخالفان علی مطرح می‌شوند. آيت اله خامنه‌ای با اين مجموعه سخنرانی در واقع همه پيشگامان انقلاب اسلامی و نزديکان بنياگذار آن را به انحراف و دنياپرستی متهم می‌کند.

رهبر حکومت اسلامی در تنها سخنرانی‌اش بعد از حادثه عاشورا نيز به تلويح تمام کاستی‌های کشور را به گردن سست عنصرانی در حکومت انداخت و ابراز کرد که: اگر سست عنصری عده‌ای نبود وضعيت کشور بسيار بهتر از حال کنونی بود. خطيبان رسمی حکومت هم اين تلقی رهبر را شرح و بسط می‌دهند تا جايی که برای منفورين شيعه در اين روزگار مصداقهای قطعی پيدا می‌کنند و حالا موسوی و کروبی را با طلحه و زبير دو يار پيامبر اسلام که جنگی را با امام اول شيعيان آغاز کردند مقايسه می کنند.

جوابيه علم الهدی به ميرحسين موسوی که به تازگی منتشر شده، اوج اين قرينه‌سازی‌هاست. علم‌الهدی تمام توهين‌های خود به مخالفان را در تظاهرات حکومتی ۱۹دی، قرآنی دانسته و بر دو قطبی کردن جامعه بر دو گروه حزب اله و حزب شيطان پا فشرده است.

اين حلول تاريخ در زمان معاصر البته برای توده مذهبی که همواره آرزو داشته تا هم روزگار پيامبر و امامان با شد بسی شيرين است و می‌تواند ايدنولوژی خشن و احسا سی را بسازد. آنچه که جمهوری اسلامی را به وجد می آورد و ابزار کار آمدی برای مقابله خيابانی با مخالفان می‌شود. برای مخاطبان ديگر هم تاريخ انقلاب شبيه‌سازی می‌شود و وقايعی مانند ۳۰ خرداد سال شصت و اعلام جنگ مسلحانه مجاهدين خلق به عنوان مثالی برای شرايط امروز عنوان می‌شود البته توضيحی داده نمی‌شود که رهبران جنبش امروز رجوی ها نيستند و مخالفان نيز سلا حی بر دست ندارند.

پس از انتشار بيانيه هفدهم موسوی تبليغات سنگين نظام به گونه ای است که به نظر می‌رسد تمام سعی مسوولان امنيتی اين است تا جنبش را به رخوت دچار کنند. دستگيری‌ها و محدوديت‌ها ادامه دارد و از طرفی از "سران فتنه" نامی، که آيت الله خامنه‌ای بر موسوی و کروبی نهاده، خواسته می‌شود تا توبه کنند .

در تبليغات تلويزيونی تظاهرات حکومتی ۱۹ دی به عنوان يک حماسه ميليونی و رفراندم نظام و رهبری نامبرده شده و عنوان می‌شود با تند شدن شعارها طر فداران موسوی ريزش کرده اند. دليل حکومت برای اين تحليل، بنابر گفته کارشناسان ناشناسی که در سايت‌های دولتی قلم ميزنند اين است که از تظاهراتهای اوليه در خرداد ماه خبری نيست و حالا مخالفان تعدادی بيش از ۵هزار نفر نيستيند، البته اين تحليلگران که همگی از بدنه مسوولان امنيتی اند، اين نکته را ذکر نمی‌کنند که پليس با خشونتی تمام عيار امکان يک تظاهرات آرام را سلب کرده است.

گويا جمهوری اسلامی می‌خواهد عقربه‌های ساعت را نگه دارد و سير حوادث را متوقف کند. تا اجتماعات احتمالی در سالروز پيروزی انقلاب يک ماهی فرصت هست و مسوولان امنيتی سعی تمام خواهند کرد تا با سازشکار خواندن موسوی و از طرفی سرکوب خاموش، فضای رعب و وحشت ايجاد کنند.

آيا زمان خواهد ايستاد.