گزارش جلسه زنان موانع، فرصتها در دانشگاه صنعتی اصفهان

سومين جلسه سخنرانی و پرسش و پاسخ از سلسله جلسات زنان موانع،فرصتها با حضور آقای دکتر حميد رضا جلايی پور با عنوان ارزيابی پويش زنان در ايران در تاريخ چهارشنبه 7/8/82 به همت انجمن اسلامی دانشکده مهندسی شيمی دانشگاه صنعتی اصفهان برگزار شد.

در اين جلسه آقای جلايی پوربا ارزيابی جنبش زنان در ايران گفت: به نظر می رسد بعد از دوم خرداد ما شاهد يک نيروی اجتماعی، سياسی جديدی هستيم که می توان از آن به عنوان فمينيسم ايرانی نام برد تا تنوع گرايشهای موجود را دربر گيرد.منظور من از فمينيسم های ايرانی مجموعه ایاز انسانها است که به نفع زنان ودر جهت رفع تبعيض عليه زنان کار می کنند.اولين افراد اين گروه کسانی هستند که در مطبوعات و انتشارات ب! ه نفع زنان کار می کنند. دسته دوم افرادی هستند که در NGO ها فعاليت دارند و بعد از دوم خرداد فعالتر شدند واز حالت محفلی درآمدند. گروه سوم مراکز تحقيقاتی مطالعاتی هستند کهروی موضوع زنان کار می کنند. دسته ديگر فيلمها و سينمای ايران هست که بيشتر از گذشته شاهدش هستيم. گروه ديگر لايه های دولتی هستند، مثلاً نهادهايي که در خود حکومت مشغول رسيدگی به امور زنانند وقشر ديگر نمايندگان زن هستند چه در مجلس وچه در شوراها که سعی می کنند مسائل مربوط به زنان را مورد توجه قرار دهند. من به اين دسته از افراد فمينيستهای ايرانی و فعاليتهای فمينيستی ايرانی می گويم.

به عقيده من ما شاهد جنبش زنان نيستيم. اما شاهد مسأله ای هستيم که می تواند به جنبش زنان تبديل شود و آن اينست که مسأله زنان به صورت يک مسأله اجتماعی فراگير شده است.

وی افزود: حال سوال اين است که چرا جنبش زنان جنبش نيست؟ به نظر من اگر حداقلی از ويژگيهای جنبشهای اجتماعی را در نظر بگيريم و با فعاليتهای زنان مطابقت بدهيم جنبش زنان ايران هنوز جنبش نيست.جامعه شناسان سه ويژگی عمده را برای جنبش ذکر می کنند:

1- ما وقتی به يک حرکت اجتماعی جنبش اطلاق ميکنيم که مجموعه ای ازروابط شبکه ای (غير حکومتی) در آن شکل گرفته باشد و روابط پايدار با هم داشته باشند.

2- علاوه بر تشکيل شبکه افراد، بايد يک هويت جمعی نيز بين آنها شکل گرفته باشد. يعنی روی تبعيضی که در آن واقع شده اند بحث کنند و دلايل آنرا بشناسند. در اينجاست که قوه شور و حرکت در افرادتقويت می شود.

3- افزون بر همه اينها جنبش بايد به همراه مبارزه سياسی يا فرهنگی بر عليه کسانيکه از خواسته های آنها سرباز می زنند.

اگر با اين سه ويژگی بررسی کنيم، حرکت زنان هنوز به سطح جنبش اجتماعی نرسيده است.

اين استاد دانشگاه در ادامه گفت: به نظر من اين حرکت زنان را می توان يک مسأله اجتماعی عنوان کرد.زيرا از نظر جامعه شناسی ويژگيهای مسأله اجتماعی را دارد. حال بايد ديد که اين مسأله اجتماعی در آينده چه خواهد شد؟ گرچه پيش بينی قطعی نمی توان کرد. ولی به نظر من در سه حالت مختلف می تواند بروز کند:

1- اينکه اين مسدله اندک اندک توسط حکومت شنيده شود و تبديل به قانون و سياست جديد در مورد رفع آن گردد. به نظر من اگر روحيه اصلاح طلبی در حکومت رسوخ می کرد، احتمال رفع تبعيض عليه زنان بيشتر بود. ولی بعيد نيست که محافظه کاران نيز به اين خواستها تن دردهند.

2- ديگر اينکه حکومت بی اعتنا باشد ودر اين صورت پيوسته بر ويژگيهای جنبش افزوده می شود. ما می گوييم که اين جنبش در جامعه دمکرات تشکيل می گردد وحکومت ما دمکراتيک نيست و حقوق اوليه شهروندی به شدت زير سوال است.

3- اگر حکومت ايران به هر دليلی ضعيف شود، پويش زنان اين استعداد را داردکه به يک جنبش لائيک تبديل شود.

وی در پايان گفت: مهمترين مشکل زنان در مغز و قلب آنان است. ريشه مرد سالاری در همين جاست و در فرهنگ سنتی ما ريشه دارد. حال برخی از افراد هم با تفسير غلط ديني از آن دفاع می کنند.