نگاهی کوتاه به يک خبر کاملا غيرسياسی، علی رضا احمدی يزدی

در حاشیه ی کمرنگ خبرهای پر جنجال چون تحصن نمایندگان مجلس و روزه ی سیاسی فعالان اپوزیسیون و سفر دبیر شورای امنیت ملی به فرانسه و دهها تحلیل و بیانیه و موضع گیریهای مختلف؛ یک خبر کاملا بی اهمیت نظر من را به خود جلب کرد.

یک دانشجوی سال آخر فنی در دانشگاه آزاد تفرش به علت افسردگی خود را کشت. همکلاسیهایش گفتند که این فرد اولین فرد نبوده است و من میگویم آخرین فرد نیز نخواهد بود .

می دانم که در کشوری که فجایع طبیعی و غیر طبیعی اش ده ها هزار تلفات بر جا می گذارد و جان انسانها و نسلها تبدیل به اعداد و ارقام کم اهمیتی می گردد که اضافه و کم شدن یک یا چند صفر به انتهای این ارقام حادثه خیلی جانکاه و غیر قابل تصوری محسوب نمی گردد و جوانان نیز مانند مادر بزرگها یاد می گیرند گه با دیدن حوادث و مظالم وفجایع زیر لب دعایی بخوانند و بد از پیش خدا نیایدی بگویند و فراموش کنند و بی اهمیت بگذرند؛ از دست رفتن جان یک جوان نمی تواند حساسیت چندانی برانگیزد. می گویند ایران کشوری سیاسی است و مردم ما از سیاسی ترین ملتها هستند.برخی می گویند که سیاست چیز کثیفی است. گروهی می گویند که سیاست پدر و مادر ندارد. شنیده ایم که سیاست علم بررسی امکانات است.
بسیاری را می شناسم که در سیاست به دنبال قدرتند.بر این باورم که روزی این ملت سرگردان و بی پناه و درمانده به سوی جاده ی سعادت رهنمون خواهد شد که سیاست در دست سیاستمدارانش وسیله ای باشد برای ساختن جامعه ای که در آن جوانان تحصیل کرده اش در عنفوان جوانی , از فرط فقر و بی آیندگی و ناامیدی و افسردگی به زندگی خود پایان ندهند و یا راه آوارگی در پیش نگیرند و پیرانش روز مرگ را روز و شب از زور شور بختی از خدا طلب نکنند.

دکترعلیرضااحمدی یزدی