کنوانسیون رفع تبعیض از زنان و جمهوري اسلامي، منیره معینی

هیچ جامعه ای شایسته عنوان تمدن نیست مگر آنکه حقوق زنان و کودکان را محترم بشمارد و اینکه بالاترین قدرت رهبری جامعه بر اساس انتخابات دموکراتیک بنا شود. روزی که حقوق همگانی بشر به رسمیت شناخته شود آن چه در صف بندی مربوط به حقوق زنان و پایان بخشی به سلطه ی جنسی نقش کلیدی دارد اعتقاد به آزادی، عدالت و حقوق بشر و دموکراسی است. کنوانسیون محو کلیه اشکال تبعیض علیه زنان در تاریخ 18 دسامبر 1979 توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تصویب و برای امضاء تصویب و الحاق کشورها مفتوح گردید. این کنوانسیون از 3 سپتامبر 1981 لازم الاجرا شد. با عنایت به اینکه اعلامیه جهانی حقوق بشر بر اصل جایز نبودن تبعیض تأکید داشته اعلام می دارد که کلیه افراد بشر آزاد بدنیا آمده اند و از نظر منزلت و حقوق یکسان هستند و بدون هیچگونه تمایزی از جمله تمایزات مبتنی بر جنسیت حق بهره مندی از کلیه ی حقوق و آزادیهای مندرج در این اعلامیه را دارند که با عنایت به اینکه دول عضو میثاق های بین المللی حقوق بشر متعهد به تضمین حقوق برابر زنان و مردان در بهره مندی از کلیه ی حقوق اساسی و اجتماعی ، فرهنگی، مدنی و سیاسی می باشند و با در نظر گرفتن کنوانسیونهای بین المللی که تحت نظر سازمان ملل متحد و کارگزاریهای تخصصی به منظور پیشبرد تساوی حقوق زنان و مردان منعقد گردید، با عنایت به قطع نامه ها، اعلامیه ها و توصیه هایی که توسط ملل متحد و کارگزاریهای تخصصی برای پیشبرد تساوی حقوق زنان و مردان تصویب شده است، با نگرانی از اینکه علیرغم این اسناد متعدد تبعیضات علیه زنان هم چنان بطور گسترده ادامه دارد.
با یادآوری این که تبعیضات علیه زنان، ناقض اصول برابری حقوق و احترام به شخصیت بشر می باشد و مانع شرکت زنان در شرایط مساوی با مردان در زندگی سیاسی، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی کشور نیز گسترش سعادت جامعه می شود و شکوفایی کامل قابلیت ها و استعدادهای زنان در خدمت به کشور و بشریت را دشوار می سازد. من بعنوان یک زن ایرانی علیرغم تبعیضات تصاعدی که در جمهوری اسلامی با تغییر در قانون اساسی بوجود آمده است و با توجه به اینکه رژیم جبار اسلامی، که آخرین روزهای حکومت مستبدانه خود را با استبداد هر چه بیشتر طی می کند، ازعنوان انتخابات آزاد و دموکراتیک و مردمی هیچ بهره ای نبرده و با دلایل کاملاً غیر منطقی موجبات انتخابات انتصابی را فراهم آورد، مانند تمامی زنان ایرانی که بسیاری است برای کسب حقوق انسانی خود وجب به وجب پیش آمده اند و هنوز راه طولانی در پیش دارند آنان که سالهای سال در همه جبهه های زندگی صبورانه جنگیده اند و آرزوی پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض از زنان را دارند، از هیچ تلاشی برای رسیدن به این هدف فروگذار نخواهم کرد.
این لایحه ی عظیم مساوات در مسیر مجلس، شورای نگهبان، تشخیص مصلحت نظام، آقایان در قم، مقام معظم رهبری و ..... سرگردان مانده است چرا که برابری زن و مرد در بسیاری از موارد، خلاف شرع اسلام است.
شنیده بودم که در نهاد انسانهای ستمگر هم حتی رگه هایی از انسانیت و حقانیت وجود دارد که اگر تقویت شود مانع ستمگری می شود و یا حداقل ممکن است موجب یک حرکت انسانی گردد. هر چند که این رگه باریک انسانی در برابر کانالهای فراوان وضخیم جور و ستم که در نهاد جمهوری اسلامی وجود دارد هم چون بارقه ی نوری بسیار ضعیف میماند، از طرف تمامی زنان مبارز ایران که در راه کسب آزادی و دموکراسی و برابری زن و مرد می کوشند، یک آرزوی شیرین دارم و آن اینکه: شاید هنوز هم جمهوری اسلامی بتواند با تقویت رگه های باریک انسانی خویش(اگر در نهادش موجود باشد؟!) به پاس خدمات ارزنده وگسترده زنان ایران که در تمامی مراحل تاریخی چه در انقلاب و چه در طول جنگ و هم در دوم خرداد 76 با حضور گسترده خود موجب روشنگریهای سیاسی و اجتماعی شده اند و به مناسبت 8 مارس، 17 اسفند، روز جهانی زن یک گام به سوی روشنایی بردارد و با تصویب لایحه پیوستن ایران به کنوانسیون رفع تبعیض از زنان این فرصت را به تاریخ بدهد که در کارنامه سیاه جمهوری اسلامی نقطه سفیدی ثبت کند. به امید الحاق ایران به کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان و به امید اجرای مواد این کنوانسیون بعد از پیوستن کشور به آن و به امید پیروزی تمامی مبارزات حق طلبانه برای رسیدن به یک دموکراسی واقعی!
3 مارس 2004.
منیره معینی.