هشت مارس در ايران، به مناسبت هشتم مارس روز جهاني زن، مهرانگیز میناخانی

هشتم مارس دیگری رسیده است .هر ساله ما زنان در همه جای دنیا در این روز گرد هم می آییم و مردان آزادیخواه را نیز فرا می خوانیم تا رنجها و نا برابریهای هزاران ساله را بر تن خسته و مجروح خود مرهمی بنهیم .
در این روز از مبارزات گذشته و از دستاوردهای ان سخن می گوییم و به راه دراز مانده در پیش نظری می افکنیم، و با فکر جمعی خود برای مشکلات در پیش ، چاره جویی می کنیم.مبارزه و حرکت، روز به روز و لحظه به لحظه در جای جای این کره خاکی در جریان است و این روز سمبلی برای موجودیت این جنبش است .

پس از هزاران سال که زنان همچون سایه ای در پستوهای خانه نادیده گرفته می شدند با صنعتی شدن جامعه فرصتی برای ابراز وجود یافتند ،وارد بازار کار شدند و خواهان حقوق برابر.هشتم مارس 1907 فریاد دادخواهیشان به گوش همه جهان رسید و در سال 1910 ،دومین کنفرانس زنان سوسیالیست این روز را به نشانه همبستگی و پشتیبانی جهانی از مبارزات و مطالبات کارگران زن صنایغ نساجی امریکا ،جهت کسب حقوق مساوی با مردان به نام روز زن نامگذاری کرد .
در ایران سال 1301 از طرف جمعیت « پیک سعادت نسوان » در شهر رشت و سپس در سال 1305 توسط جمعیت « بیداری زنان » جشن گرفته شد .
بیداری زنان و جنبشهای برابری طلبی از زمان قاجار که عده ای از زنان اشراف توانستند به اروپا مسافرت کنند و بعد از بازگشائی مدارس دخترانه که معلمان فرانسوی در آن تدریس می کردند، آغاز شد. در انقلاب مشروطه آگاهی و مطالبات زنان به اوج خود رسید و برابری زن و مرد در کنار خواست آزادی و دمکراسی از مطالبات اولیه ملت ایران شد .
در جریان انفلاب مشروطه 13 کانون و سازمان بوجود می آید. « اتحادیه غیبی نسوان » در این دوره خواهان تضمین حق زنان در قانون اساسی می گردد.بی بی خانم یکی از مبارزان زن دوران مشروطه خواهی اولین زنی است که شدیدا به فرهنگ مردسالاری می تازد و در همین رابطه رساله« معایب الرجال» را منتشر می کند .
با به قدرت رسیدن رضا خان قلدر ،تمامی جنبشها از جمله جنبش زنان سرکوب می شوند ونقش زن با شعار« مادر ، مطبخ ، میهن» از سوی دولتیان تعریف می شود . فرمان رفع حجاب اجباری در واقع برای مسخ کردن خواست برابری زن و مرد و واکنشی در برابر خواستهای زنان روشنفکر بود . با ضعیف شدن حکومت پهلوی سال 1320 « تشکیلات دمکراتیک زنان » که وابسته به حزب توده بود تشکیل می گردد و در دوره قبل از کودتای 28 مرداد وسیع ترین سازمان علنی زنان به حساب می آید ،در سال 1321« جمعیت زنان» و در سال 1323« حزب زنان» توسط صدیقه دولت آبادی تاسیس می گردد . سال 1332 با کودتای 28 مرداد دوباره مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران به زیر تیغ خفقان و سرکوب می رود . محمد رضا شاه هم با ایجاد سازمانهای وابسته و انتشار مجلاتی چون زن روز و اطلاعات بانوان می خواست واکنشی در برابر حرکت پیش رونده زنان انجام داده باشد و به اصطلاح زنان روشنفکر را خلع سلاح کند .
ارائه الگوی غربی از نظر شکل و ظاهر همراه با ابتذال فرهنگی و به لجن کشیدن انسانیت و حرمت زنان وعدم حضور جنبش مستقل زنان به دلیل سرکوب شدید، همانا زمینه ساز آن شد که بعد از انقلاب شکوهمند 57 زنان که سهم بزرگی در پیروزی انقلاب داشتند ،همراه ملت ایران به آلترناتیو اسلامی روی بیاورند . انقلاب ایران در آغاز سیاسی و نه اسلامی بود و مردم .بدون شناخت هیولای بنیادگرای اسلامی ، حکومت اسلامی را با دستهای خود و بر روی خون فرزندانشان بالا بردند
.جمهوری اسلامی با استقرار و مهمتر از آن با تسلیح شدن ، 25 سال است که سرنوشت مردم ایران را به دست گرفته است .
«جمعیت بیداری زنان» و« جمعیت زنان مبارز» در پروسه انقلاب نخستین سازمانهایی بودند که اعلام موجودیت کردند . گروهی دیگر از زنان در 8 فروردین 58 با نام « اتحاد ملی زنان » اعلام موجودیت کردند . 8 مارس 57 پس از سالیان دراز خفقان ، مراسم روز جهانی زن برگزار و نقطه عطفی در حوادث انفلاب 57 شد . به دنبال این مراسم ، خمینی از دولت بازرگان خواست که « انقلابی » عمل کند و اجازه ندهد که زنان مثل زمان طاغوت لخت وارد ادارات شوند و کار کردن زنان را در صورتی مجاز دانست که « حجاب اسلامی » را رعایت کنند .
پس از آن با تدوین قانون اساسی بر اساس شرع اسلام ، زنان به شهروندان درجه دوم تبدیل شدند . حجاب اجباری ، حق طلاق یک جانبه برای مرد ، قوانین مربوط به ارث ، دیه ، شهادت و قضاوت و حضانت کودک همگی از شرع اسلام گرفته شد و در قانون اساسی جمهوری اسلامی مندرج شد . بدین ترتیب سیستم مردسالاری سنتی و کهن از مذهب و قانون نیرو گرفت . احیای حقوق زنان و تأمین حقوق شهروندی در ایران در درجه اول مشروط به تغییر قانون اساسی و پایبندی دولت به حقوق بشر و مفاد کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان است . و این به معنی سرنگونی رژیم اسلامی است .
رنجی که زنان از نابرابری متحمل می شوند از قوانین نوشته شده و هم نانوشته نشأت میگیرد . و این بدین معنی است که با دور ریختن قوانین ارتجاعی مبارزه به پایان نمی رسد بلکه تازه مبارزه در عرصه فرهنگی آغاز می شود.
وجود سازمانهای مستقل زنان و فعالیت آنها و برگزاری مراسم روز جهانی زن در 8 مارس هم در حکومت پهلوی و هم جمهوری اسلامی تابو بوده است .
حکومت پهلوی الگوی زن مبتذل وحکومت اسلامی زن محجبه و سنتی را ارائه داده اند . زن ، انسانی مستفل که می اندیشد ، انتخاب می کند ، متشکل می شود و مبارزه می کند ، برای حکومتهای دیکتاتور خطری بزرگ است و بی جهت نیست که توتالیترها فسمت بزرگی از نیروی خود را صرف به انقیاد کشیدن زنان می کنند .
دختران و زنان جوان ایرانی با اشغال دانشگاهها ، با تسخیر عرصه ارتباطات در اینترنت، با عقب کشیدن روسریهای خود ، با شکستن تابوی طلاق و سنت سوختن و ساختن و با تجمعات خود و برگزاری مراسم روز زن در سالهای اخیر و با ایجاد کمپین مبارزه با خشونت ، آگاهی فمنیستی را در میان خود گسترش می دهند .
هشتم مارس روز جهانی زن را گرامی می داریم و عزم خود را بیش از گذشته جزم می کنیم و به سالها و روزهای بهتر امید می بندیم .روزهایی که در سایه همت خودمان برابری حقوقی و شهروندی زنان و مردان تأمین شود . آینده در دستهای ماست ، با آگاهی و همبستگی آن را زیبا و انسانی خواهیم ساخت .