اخراج پناهندگان افغانی از ایران، اخراج از جهنمی به جهنم دیگر است، علي يوسفي

از اواسط فروردین ماه سال جاری از سوی رژیم جمهوری اسلامی برنامه ضربتی و فشرده دیگری برای ا خراج پناهندگان افغانی از ایران آغاز شده است . طرح اخراج سازی ها ، به گفته مقامات رژیم ، درهمکاری تنگاتنگ و مشترک با سازمان ملل متحد تهیه شده است . احمد حسینی ، یک مقام مسئول ، در این ارتباط می گوید : " شرائط زندگی عادی در افغانستان افزایش قابل توجهی یافته و زمان بازگشت پناهندگان افغانی به کشورشان آماده است ." بر اساس ارزیابی های حسینی تا پایان سال 1384 هیچ افغانی مهاجر دیگری در ایران حضور نخواهند داشت . برای انجام موفقیت آمیزطرح مذکور تاکنون دو قرار داد با حکومت کنونی افغانستان به امضا رسید ه است و شورای پناهندگی سازمان ملل برنحوه اجرای کار نظارت خواهد نمود . قرار است هر پناهنده افغانی از لحظه ورود به کشورش از کمکهای مالی وسایر نیازهای ضروری برخوردار باشد . رژیم خود در این رابطه تقاضای هیچگونه کمک مالی از این سازمان نکرده است . براساس آمارهای رسمی ارائه شده از سوی وزارت کشور جمهوری اسلامی ، بیش از دو میلیون افغانی در ایران زندگی می کنند که در این میان هشتصد هزار نفر ازآنان از یک فرصت شغلی برخوردارند . رژیم شبه فاشیستی حاکم بر ایران در طول سالیان متمادی همواره مهاجرین افغانی را به " عاملین بیکاری در کشور " معرفی کرده است .
حقیقت اینست که مردم زجر دیده افغانستان، در چند دهه اخیر همواره قربانی سیاستهای جنگ افروزانه آمریکا ومتحدینش در داخل و خارج از کشورشان بوده اند . آنان پس از فرار از جهنم این کشور، اما، به "بهشت " جمهوری اسلامی پای ننهادند . پناهندگان افغانی در طول این سالها همواره شاهد وحشیانه ترین ، ضد انسانی ترین و ضد کارگری ترین سیاستها در مورد خود بوده اند . در این میان نگاهی به وضعیت کارگران افغانی ، اسفناک بودن شرائط آنان بعنوان "انسانهای درجه دوم " در جمهوری اسلامی را بخوبی نشان می دهد . نیاز به گفتن نیست که بیشترینه های هشسصد هزار کارگر شاغل مورد ادعای رژیم ، همواره تحت بدترین و وحشیانه ترین شرائط کار ، امکان اشتغال یافته اند . در تمامی این سالیان آنان نه تنها مجبور بوده اند ، در مقایسه با سایر کارگران هم طبقه ایرانی خود ، از حقوق ناچیزتری برخوردار باشند ، بلکه استاندارد های کار ، بیمه درمانی و شرایط ایمنی نیز، بمقیاسی بارز و آگاهانه از آنان دریغ شده است . این در حالی است که این کارگران زحمتکش همچون سایر کارگران

ایران زیر تیغ سیاست " اخراج سازی ها " بوده و از عدم پرداخت حقوق های معوقه رنج برده اند . شرائط آنان غیرانسانی تربوده و است ، چرا که در این میان مجبور بوده اند شاهد روشهای نژادپرستانه و تحقیر گونه صاحبان کار نیز باشند . از سوی دیگر نگاهی به وضعیت زنان افغان نشان می دهد که آنان نیز، گرفتار در جهنم جمهوری اسلامی ، علاوه بر تحمل فشارهای قومی و نژادی ، بمراتب بیشتر از سایر همجنسان خود ، قوانین زن ستیزانه جمهوری اسلامی را برگرده خود احساس نموده اند . کمترین حقوق شهروندی ، تحمل سخترین و طاقت فرساترین کارها ارمغان تمامی سالهای تبعید از سوی جمهوری اسلامی برای آنان بوده است . برکسی پوشیده نیست که معرکه گردانان وعوامل رژیم و نیز قشری ازمخالفین آنان ، که برخود نام پرطمطراق " فرزندان کورش و داریوش و این کبیر وآن کبیر، می نهند ، درتمامی این اعمال غیرانسانی برعلیه کارگران ، زنان و سایر زحمتکشان افغانی مقیم در ایران ، بیش و یا کم ، مشترکا عمل نموده و نقش داشته اند.