«راهپيمايي روز كارگر» نـگـاهـي از درون بـه خواستـه‌هـاي كـارگـران، ايسنا

راهپيمايي روز كارگر امسال هم برگزار شد، كارگراني كه جمعه گذشته از ساعت‌هاي اوليه صبح به ميدان بهارستان رفته بودند، تا ظهر ماندند تا حرف جديدي گفته شود، كسي بيايد و حداقل حرف‌هايشان را كه بر روي پلاكاردهاي بالاي سرشان افراشته بودند، ببيند. آنها به سخنراني‌هاي نمايندگان گوش دادند و در چهره‌هاي منتظر آنان اميد به اقدام موثر مسوولان امر به خوبي آشكار بود.

كارگران از همان ابتدا منتظر بودند تا ببينند كه در روز تعطيل چه كسي از سازمان مديريت و برنامه‌ريزي و يا تامين اجتماعي و يا وزارت كار مي‌آيد، اما با آمدن يك خودرو حمل بار در مقابل خيابان و بستن خيابان صفي‌علي‌شاه اين احتمال منتفي شد و نگاه كارگران روي جايگاه خانه كارگر ماند.

تعدادشان بيشتر و بيشتر مي‌شد، بخصوص كه امسال تعداد زنان و جوانان بيشتر شده بود. يكي از كارگران به خبرنگار ايسنا گفت:« تا چند ماه پيش سردرگم بودم تا اينكه بالاخره كارخانه ما منحل شد و بيكار شديم.»

دوستش كه با صداي بلند اما نگران صحبت مي‌كرد و توجه ديگر كارگران را به خود جلب ‌كرده بود، نيز گفت:« هر روز تعدادمان كمتر مي‌شود. يا بازخريدمان مي‌كنند يا بازنشسته و يا اخراج.»

او از اينكه كسي را ديده كه مي‌تواند مشكلاتش را مستقيم به او بگويد، خوشحال بود و سريع سراغ مشكلاتش رفت و نگاهش به نوشته‌هاي خبرنگار ما دوخته شد.

كارگران با ديدن خبرنگار ايسنا از هر سوي دور او جمع شدند و از خود، مشكلات، بيكار بودن، تعطيلي و نامهرباني‌ها سخن گفتند.

كارگري از يك شركت توليد دستمال‌كاغذي اظهار كرد كه كارخانه‌مان تعطيل شده و ما هشت ماه است حقوقي نگرفته‌ايم.

كارگري كه در يك شركت وابسته به بنياد كار مي‌كند، نيز گفت:« شركت ما درحال حاضر سوددهي دارد، چرا بايد اين شركت خراب شود.»

كارگري از استان گلستان كه با لباس سبز باغباني در مراسم حاضر شده با اشاره به قراردادش تصريح كرد:«‌ قراردادهايمان سفيد است و ما بين امروز و فردايمان مانده‌ايم.»

كارگر ديگري كه از استان اراك آمده بود، گفت:« 350 نفر كارگر واحد ما سه سال است حقوق نگرفته‌اند و 11 ماه هم تحت پوشش بيمه بيكاري بوده‌اند، نمي‌دانم كارخانه‌اي كه روزي چهار تن نخ بيرون مي‌داد چطور به اين شدت ورشكست شده است.»

كارگري از يك شركت نساجي در قم رشته صحبت را لحظه‌اي گرفت و تاسف خورد كه «حقوقمان مثل صدقه و در چند نوبت مي‌دهند مگر ما انسان نيستيم.»

كارگري كه در كارهاي سخت و زيان‌آور تازه بازنشسته شده بود به 29 سال سابقه خود اشاره ‌كرد و به خبرنگار ايسنا گفت:« كارگري كه اين همه سال در مشاغل سخت‌ و زيان‌آور فعال بوده نبايد براي گرفتن حداقل‌ها براي ادامه زندگي به همه جا التماس كند.»

او صدايش را بلندتر كرد و فرياد ‌زد:« كدام مسئول را مي‌شناسيد كه كارخانه نداشته باشد؟ كارگران برده‌هاي رامي‌ شده‌اند كه با هر فشاري دم بر نمي‌آورند.»

وي به جايگاه سخنرانان اشاره و اضافه كرد:« اينها نمايندگان ما نيستند، اگر نماينده‌ ما بودند، امروز اينجا نبوديم، بايد در زمان تصويب قوانين اعتراضمان را به گوش مسئولان و نمايندگان مجلس در مقابل مجلس مي‌رساندند تا بدانند ما كوتاه نخواهيم آمد، اما امروز چه مي‌بينيد، يك‌جا جمع شده‌ايم و فقط شعار مي‌دهيم و اين كار هر سالمان شده است و تازه همين را هم به زور بايد بگيريم.»

كارگر ديگري از يك شركت توليد كفش حمايت نكردن از كارگران را عامل فرار سرمايه عنوان ‌كرد و گفت:« تنها فرار مغزهاي اهميت ندارد، نبود امنيت شغلي براي كارگران سرمايه‌ها را هم فراري دهد.»

كارگر ديگري جلو ‌آمد و از شركت‌هاي متعدد كارفرماي خود و از اينكه هنوز بعد از شش سال، نمي‌داند كارمند كدام شركت است، گله كرد.

كارگران براي دقايقي حرف‌ها و درد‌ دل‌هاي خود را با خبرنگار ايسنا بازگو كردند. آنها اعتقاد داشتند كه در اين راهپيمايي بايد توجه بيشتري به مشكلات و مطالبات كارگران صورت بگيرد.

راهپيمايي تجمع‌گونه كارگران صبح جمعه گذشته در ميدان بهارستان با همكاري محسوس نيروي انتظامي پايان يافت و برخي از كارگران با چند ساعت تاخير به سركارهايشان بازگشتند تا با چند ساعت اضافه‌كاري اين مدت را جبران كنند.

روز كارگر به دلايل متعددي يك روز قبل از روز جهاني كارگر انجام شد و كارگران ايران امسال جدا از ساير كارگران براي خواسته‌هايشان فرياد زدند. اين در حالي ‌بود كه رسانه‌ها كه گاه گزارش‌هاي مفصل پرشور و پرهيجان از آنچه خود مي‌خواهند مي‌سازند، تنها به گزارش‌هاي كوتاه اكتفا كردند.

روز معلم وروز كارگر در ايران با هم مقارنند. در حالي كه به حق ساعت‌ها در مورد معلم، جايگاه و ارزش‌هاي او صحبت مي‌شود،چرا سخن از كارگران كه از وفادارترين ومحروم ترين اقشار كشورند كمتر به ميان مي آيد.