3/9درصد از نوجوانان تهران در معرض آسیب های جسمانی و عاطفی قرار دارند، سينا

تهران ـ خبرگزاری سینا
گروه آسیب های اجتماعی: 9/3 درصد از نوجوانان تهرانی در معرض آسیب های جسمی و عاطفی قرار دارند.
این رقم نتیجه پژوهشی است که دفتر پژوهش دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی بر روی 77 هزار و 855 دانش آموزان پسر پایه دوم مقطع راهنمایی مدارس دولتی شهر تهران انجام داده است. این پژوهش به طور عمده به جنبه های پنهانی و ناآشکار کودک آزاری یعنی وقوع بدرفتاری، بدون آنکه در قالب یک گزارش قانونی قرار بگیرد، می پردازد.
پژوهش فوق مشخص کرده است که اساسی ترین منابع آزار از سوی دانش آموزان، شرایط مدرسه، آموزگاران و همکلاسی ها مطرح شده است و آزارنده ترین رفتار در جو خانواده را به برادر نسبت داده اند.
یافته های پژوهش حاکی از آن است که کودکان قربانی آزار به طور معناداری مشکلات اجتماعی و تفکری بیشتری دارند. به عبارت دیگر آنها مشکلات درون ریزی و برون ریزی بیشتری در مقایسه با کودکان آزار ندیده دارند.
بنابراین بررسی، رفتارهای بزهکارانه و پرخاشگرانه در این کودکان در مقایسه با کودکان آزار ندیده بیشتر است.
در این پژوهش سابقه آزار در دوران کودکی، تحمل کم، کم تحملی والدین، احساس ناتوانی عمیق، انزوای شدید، درک ضعیف از خود،اختلالات روانشناختی، حالات و شرایط عصب شناختی به عنوان دلایل کودک آزاری مطرح شده است.
آثارهای روانشناختی حاصل از آزارهای جسمی از جمله ارزیابی منفی از خود، عقاید منفی، مشکلاتی در زمینه رشد و توانایی های شناختی و مشکلات در کنترل عواطف همچنین آثار روانشناختی درازمدت مانند مشکلات درون ریزی و برون ریزی از قبیل بزهکاری، پرخاشگری، خشونت، کودک آزاری، سوء مصرف مواد، خودکشی، اضطراب و افسردگی از آثار مطرح شده در این پژوهش است .
بر اساس مطالعه فوق، 20 درصد دانش آموزان در معرض آزارهای جسمی قرار دارند، 20 درصد والدین این کودکان با یکدیگر مشاجره و درگیری دارند که آزار عاطفی و جسمی را در پی دارد. 27 درصد دانش آموزان اظهار داشته اند که زندگی پرتنشی دارند، 35 درصد والدین سخت گیر دارند، 35 درصد معتقدند که والدینشان انتظاری بیش از حد توانایی آنها دارند. 58 درصد کاملا احساس تنهایی می کنند. 10 درصد احساس راحتی در خانه ندارند. 40 درصد دانش آموزان مجبورند به تنهایی از عهده مراقبت های خویش بر آیند که نشان دهنده آزار عاطفی و بی توجهی خانواده است. 25 درصد از آنان می گویند که آسایش ندارند، 9 درصد تمایل شدید دارند تا در یک خانواده دیگر زندگی کنند که این حاکی از عدم رضایت از خانواده است و 55 درصد گفته اند که چنانچه از مقررات پیروی نکنند به سختی تنبیه می شود.
این در حالی است که به گفته دکتر پروانه محمدخانی عضو هیات علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی و پژوهشگر طرح تحقیقاتی "مشکلات عاطفی _رفتاری کودکان آزار دیده در دانش آموزان دانش آموزان پسر پایه دوم مقطع راهنمایی شهر تهران"، هنوز آزمون هایی که بتوانند اختلال کودکان ایرانی را در یک سلسله مراتب سنجش ، تشخیص دهد، وجود ندارد. بنابراین با تعریف دقیق از آزار در فرآیند یک طرح ملی، می توان موانع و مشکلات را شناسایی کرده و با توجه به شیوع منطقه ای و ملی، حدود و انواع آزار، نظام پیشگیری و حفاظت و توانبخشی، کودک آزار دیده را یاری رساند.
وی می گوید:" کودک آزاری عبارت است از سوء رفتار فردی با فرد دیگر از طریق سوء استفاده جنسی، جسمی یا مسامحه و غفلت از کودک".
او معتقد است:" برخی ویژگی های کودکان نیز آنها را در برابر سوء استفاده جنسی و جسمی و مسامحه آسیب پذیر می کند همچنان که کودکان نارس، عقب مانده دهنی ، معلول جسمی و کودکانی که زیاد گریه می کنند و یا به طور غیرعادی متوقع هستند بیشتر در معرض خطر آزار قرار دارند.

دکتر محمدخانی آزار کودکان را مشکل پنهان بسیاری از کشورهای جهان عنوان می کند زیرا اطلاعاتی در این زمینه در دست نیست و از طرفی موضوع کودک آزاری موضوعی است که انکار می شود یا بیان آن توام باشرم و خجالت است.
طبق گزارش کمیته ملی پیشگیری از سوء رفتار با کودکان سازمان ملل در سال 1994 حدود 3 میلیون سوء رفتار و مسامحه در مورد کودکان دنیابه آژانس های خدمات اجتماعی گزارش شده است. اگرچه میزان واقعی بیشتر از اینهاست.
بنابر این گزارش از بین کودکانی که مورد سوء استفاده جسمی قرار می گیرند 24 ردصد کمتر از 5 سال، 57 درصد بین 5 تا 9 سال، 27 درصد بین 10 تا 14 سال، 14 درصد بین 15 تا 18 و بیش از 50 درصد کودکان قربانی آزار، نارس بودن و وزن هنگام تولد آنها پایین بوده است.
بر همین اساس،75 درصد سوء رفتار از سوی والدین، 15 درصد از سوی بستگان دیگر و 10 درصد از طرق مراقبان و خویشاوندان مورد آزار قرار گرفته اند.
علائم مشخص کننده آزار عاطفی و بی توجهی به کودک در دوران نوزادی شامل ضعف و کندی در فرآیند رشد، وجود عفونت های کوچک عود کننده و مداوم، ارجاع مکرر به بخش های بیمارستان بر اثر حوادث و سوانح، وجود کمبودهای غیرقابل توجیه در اعضای بدن جوس یا دانه ها و خراش های برجسته بر روی پوست بدن به عنوان علائم جسمانی کودک آزاری مطرح می شود. تاخیر عمده در رشد، اختلال وابستگی، اضطراب، اجتناب از غریبه ها، فقدان توانایی پذیرش مسوولیت اجتماعی از علائم مشخص کننده آزار عاطفی و بی توجهی در کودکان پیش دبستانی به شمار می رود. علائم جسمانی آنها نیز شامل کوتاه ماندن قد، اندازه کوچک سر، ظاهر کثیف و آلوده، تاخیر در یادگیری زبان، عدم بلوغ در جنبه اجتماعی ـ عاطفی می شود.
علائم رفتاری کودک آزاری نیز استثنا قائل نشدن در برقراری ارتباط با غریبه ها، رفاقت و دوستی های مشخص و سطحی، پرخاشگری و تکانه ای و بیش فعالی است.
اما علائم مشخص کننده آزار عاطفی و بی توجهی در کودکان دبستانی شامل کوتاه ماندن قد، ظاهر ژولیده و کثیف، فقدان سلامتی، مشکلات یادگیری، فقدان عزت نفس، ضعیف ماندن در مهارت های سازگاری ، عدم رشد و ناپختگی در زمینه عاطفی و اجتماعی و روابط ضعیف یا محدود با افراد، رفتارهای آسیب رسان نسبت به خود و الگوی نامعمول است.