بودجه سازمان ملي جوانان 12 ميليارد تومان، سهم هر جوان ايراني 480 تومان، پرستو دوكوهكي، وقايع اتفاقيه

خبرنگار اجتماعي-پرستو دوكوهكي: سوژه اين گزارش برمبناي يك اشتباه شكل گرفت اما رفته‌رفته همين اشتباه به اطلاعات خوبي بدل شد. «رحيم عبادي»، رئيس سازمان ملي جوانان كه در كنفرانس خبري، برنامه‌هاي هفته جوان را اعلام مي‌كرد از افتتاح نخستين شبكه ملي اطلاع‌رساني جوانان كشور خبر داد و گفت: هم از طريق اينترنت و هم از طريق اينترانت امكان دسترسي به اين شبكه وجود دارد. او آدرس اينترنتي شبكه ملي اطلاع‌رساني جوانان كشور را www.javan.ir اعلام كرد و گفت كه هزينه راه‌اندازي چنين شبكه‌اي 450 ميليون تومان بوده است.
چند روز بعد از اعلام افتتاح اين شبكه به آدرس سايت اعلام شده سرمي‌زني و دهانت باز مي‌ماند. چون اين سايت صرفاً يك سرويس‌دهنده وبلاگ است. در صفحه اولش از آن چيزهايي كه رئيس سازمان ملي جوانان خبر داده بود، اثري نمي‌بيني. او گفته بود «صدهزار جوان ايراني در شبكه اطلاع‌رساني جوانان امكان ايجاد ايميل اختصاصي خواهند داشت.» هرچه سايت را برانداز مي‌كني هيچ نمي‌بيني جز 20 وبلاگ كه به شكل عجيب و غريبي دسته‌بندي شده‌اند: اخبار، اراجيف، پزشكي، زندگي، شخصي، ورزشي، زنان و ...

پيگير كه مي‌شوي، در سازمان ملي جوانان هيچكس به تو نمي‌گويد كه آدرس سايت اشتباه است، توضيح مي‌دهي و آنها مي‌گويند «اين كار ما نيست». در خلال پيگيري‌هايت مي‌فهمي كه شبكه اطلاع‌رساني جوانان، به مرحله بهره‌برداري نرسيده است.

مي‌فهمي كه ايجاد اين شبكه برمبناي اينترانت است و قرار نيست روي اينترنت گذاشته شود و مي‌فهمي كه بيش از دوهفته سركار بوده‌اي. بعدها باز مي‌فهمي كه آدرس سايتي كه براي نمونه، و نه بهره‌برداري، راه‌اندازي شده، www.javanan.ir است و بعد با بررسي اين سايت اشكال‌هاي اساسي مي‌يابي. اين كه به‌دليل تنظيم نشدن درست DNSها، سايت از طريق آدرس http://javanan.ir قابل دسترسي نيست و ... پيگيري‌هايت در سازمان ملي جوانان تو را به كارشناسي مي‌رساند كه سرپرست دفتر آمار و فناوري اطلاعات سازمان ملي جوانان است. با او گفت‌وگو مي‌كني و از طرح‌هاي فناوري اطلاعات سازمان مي‌پرسي. چند روز بعد روابط‌عمومي سازمان ملي جوانان از تو مي‌خواهد كه نام اين كارشناس را ذكر نكني، پس تو در طول گزارشت مجبوري از زبان يك كارشناس بي‌نام، اطلاعاتي را بياوري.

بخش IT سازمان ملي جوانان چه مي‌كند؟

«دوسال و نيم است كه راه‌اندازي شبكه اطلاع‌رساني براي جوانان را در دست كار داريم. اين شبكه قرار نيست روي اينترنت باشد. بلكه داريم يك اينترانت تعريف مي‌كنيم. در واقع يك اينترنت محلي و فضايي كه دراختيار جوانان مي‌گذاريم كه بيايند استفاده كنند.»

سرپرست دفتر آمار و فناوري اطلاعات ادامه مي‌دهد: «شبكه اطلاع‌رساني ما يك موجود زنده است كه مرتب درحال گسترش خواهد بود. در واقع يكسري ابزار سخت‌افزاري دارد كه امكان مخابراتي ايجاد مي‌كند. براي اتصال جوانان به يكديگر و نيز براي دستگاه‌هايي كه براي جوانان كار مي‌كنند.»

او بي‌خبر از وجود سايت www.javanan.ir روي اينترنت، گلايه دارد كه چرا زودتر از اين كه اين طرح به بهره‌برداري برسد، در جمع خبرنگاران از چنين طرحي نام برده شده است و مي‌گويد: «هنوز امكاناتي مثل چت و ايميل و ... راه نيفتاده است و هنوز بخش نرم‌افزاري ما كارهايي دارد كه بايد انجام دهد.»

اين كارشناس در ادامه از امكانات اين اينترانت سخن مي‌گويد: درست است كه مركز اينترانت در تهران است اما قرار است در شهرستان‌ها سرويس‌دهنده‌هايي مثل ISPها ايجاد كنيم تا بتوانند به جوانان شهرستاني هم خدمات ارائه كنند.»

از صرف هزينه كلان 450 ميليون توماني طرح مي‌پرسم كه بلافاصله جواب مي‌دهد: «اين هزينه‌ها براي چنين كارگسترده‌اي بسيار معمول و معقول است.» و از همكاري مركز فناوري دانشگاه شريف براي راه‌اندازي چنين سيستمي مي‌گويد.

اين كارشناس سازمان ملي جوانان درباره محتواي كنوني و آينده شبكه اطلاع‌رساني جوانان مي‌گويد: «به مرور، كاربران، محتواي اين شبكه را ايجاد مي‌كنند. البته چون فضاي تازه‌اي است، ما براي شروع كار اطلاعات سازمان خودمان را روي آن قرار داده‌ايم اما به محض اين كه راه‌اندازي شود، به تمام سازمان‌هاي مربوط به جوانان امكان دسترسي مي‌دهيم تا اطلاعات و آمار واقعي خود را روي شبكه قرار دهند.

همچنين به جوانان هم امكان ساختن وب‌سايت‌ اختصاصي روي شبكه به‌صورت رايگان داده مي‌شود.»

از سرپرست دفتر آمار و فناوري اطلاعات مي‌پرسم «با وجود دسترسي جوانان به اينترنت، ديگر چه نيازي به ايجاد اينترانت است؟» مي‌گويد: «معني ندارد كه سرورهايمان مثلاً در كانادا باشد و ما تابع قوانيني باشيم كه آن كشور دارد. مي‌خواهيم جوانان و كساني كه در رابطه با جوانان كار مي‌كنند، با احساس امنيت بيشتر در جايي فعاليت كنند و اطلاعات و آمارشان را بگذارند كه همه‌چيز دست ايراني باشد و پاي خارجي در ميان نباشد.»

مي‌پرسم: «پس جوانان خارج از ايران چگونه به اطلاعات و آمار دسترسي داشته باشند؟»

مي‌گويد: «مگر ما چقدر مخاطب خارج از ايران داريم؟ جوانان ايراني به اين ترتيب مي‌توانند بدون هزينه خريد كارت اينترنت، به‌طور رايگان از خدمات ما استفاده كنند. اين بهتر نيست؟ تازه N عدد اينترانت در كنار هم قرارگرفته‌اند تا اينترنت تشكيل شده است. ما الان با توليد محتوا در اينترنت داريم آن را قوي مي‌كنيم، چرا اين كار را براي خودمان به‌طور مستقل انجام ندهيم؟»

و بعد سعي مي‌كند كمي منطقي‌تر توضيح دهد: «اين موضوع دو بعد دارد: يكي امنيتي است يعني وقتي سايت اينترنتي داشته باشيم ما تحليل داده‌ها را مي‌گذاريم روي سرورهاي خارجي اما با اينترانت پايگاه داده‌ها دست خودمان است. بعد ديگر بعد آماري است. ما به‌عنوان سازماني كه كارش ستادي است، بايد بتوانيم اطلاعات دقيقي از عملكرد سازمان‌ها در ارتباط با جوانان داشته باشيم. از طريق اينترنت نمي‌توانستيم اين اطلاعات دستگاه‌ها را به شكل عملياتي و واقعي جمع كنيم. هدفمان از راه‌اندازي اينترانت انجام وظيفه بوده است و نه چيز ديگر.»

بازگشت به گذشته

كارشناسان خارج از سازمان ملي جوانان، اما، نظر ديگري دارند. مهندس رضا هاشمي، كارشناس كامپيوتر اعتقاد دارد: «سازمان‌هاي ما هميشه با اختصاص بودجه‌هاي كلان دست به كارهاي موازي مي‌زنند. اينترنت هم بستر بسيار خوبي است و هم كلي تجربه و تخصص در خودش دارد، با اين وجود نمي‌دانم راه‌انداختن اينترانت چه سودي مي‌تواند داشته باشد.»

دانايي، مسؤول سايت رسمي سازمان ملي جوانان، مي‌گويد: «از سال 82 با انتصاب رحيم عبادي به رياست سازمان، تحركي در حوزه IT ايجاد شد.

براي اولين‌بار در كشور، سايت سازمان، برنامه چت مستقيم با جوانان را برگزار كرد و كارهاي ديگري از اين دست. توجه آقاي عبادي همچنين موجب شده است كه كار راه‌اندازي شبكه اطلاع‌رساني جوانان سرعت بگيرد.»

اتفاق ديگري كه اين روزها (19 تا 21) خرداد) دارد مي‌افتد، برگزاري اولين جشنواره وبلاگ‌ها و نشريات الكترونيكي باعنوان «جوانان، وبلاگ‌ها و جامعه اطلاعاتي» است.

اين جشنواره كه با حمايت مالي سازمان ملي جوانان برگزار مي‌شود، انتقادهايي را در بين وبلاگ‌نويسان برانگيخته است. آنقدر كه گروهي از اساس با برگزاري جشنواره و مركزيت دادن به چيزي مركزيت گريز چون وبلاگ مخالف هستند و عده‌اي ديگر از برنامه‌هاي اعلام شده از سوي برگزاركنندگان مخالفت مي‌كنند.

عده‌اي هم به شكل منطقي از سازمان ملي جوانان مي‌پرسند كه آيا كار سازمان ملي جوانان، تحقيق، بررسي و دادن راهكار به سازمان‌ها و ادارات براي حل مشكلات جوانان است يا برگزاري جشنواره و تأسيس اينترانت و صرف هزينه‌هاي كلان كه بيشتر فعاليت تبليغي به حساب مي‌آيد؟ وقتي بودجه سازمان 12 ميليارد تومان است و تعداد جوانان 25 ميليون نفر، سهم هر جوان 480 تومان مي‌شود.

اگر قرار باشد اين 480 تومان صرف برگزاري جشنواره شود، پس ايجاد فرصت‌هاي شغلي از كدام منبع مالي امكان‌پذير مي‌شود؟

اشتباهي كه رئيس سازمان ملي جوانان سهواً در اعلام نام سايت شبكه ملي اطلاع‌رساني مرتكب شد، ما را به حقايقي رساند كه شايد دستيابي به آنها به‌طور معمول مقدور نبود. آقاي عبادي متشكريم.