ورود بانوان ممنوع!، مرجان طباطبايي، ايلنا

نخستين بار سکوت بود و انکار؛ وقتي پچ پچ اين حضور در دهان ها چرخيد.
حضوري که سال هاي متمادي تنها در قاب خيال هاجان مي گرفت و جرات رسيدن به بزرگراه تهران - کرج و ورودي مجموعه ورزشي آزادي، درب هاي بسته و ورود ممنوع بزرگ مسوولان را نيز نداشت.
اين علاقه حضور نرم نرمک و بي صدا , در ميان بي توجهي مسوولان رشد کرد , بزرگ شد تا در لايه هاي فوقاني حاکميت نشانه هايي از مو افقت با آن نيز صورت گرفت.تا جايي که زمزمه هايي مبني بر نظر مثبت هيات دولت که از معاونين شماره يک آن-مهندس محسن مهرعليزاده- در راس ورزش کشور قرار داشت به گوش رسيد.
و اما از همان نخستين قدم هايي که در اين مسير برداشته شد؛ مبارزه اي سخت ميان موافقان و مخالفان طرح ورود در گرفت.
گروهي اين حضور را به ديدگاه هاي اعتقادي و ديني خود ربط مي دادند به طوري که يکي از نزديکان "حاج آقا..." مي گفت:"اسلام زير سوال مي رود؛ شايد بتوان به ضرب فشار، زورگويي و تحريم درصدد مبارزه با اين طرح برآمد."
گروهي مسايل امنيتي و حفاظتي را دخيل مي دانستند و به فضاي ناسالم ورزشگاهها اشاره مي کردند که محيط ورزشگاه مملو از احساسات و هيجانات غير قابل کنترل است،" ابتدا بايد فضا سالم شود." و در مقايسه با ساير کشورها که اين امر محقق شده مي گفتند:" شرايط آنها متفاوت است در آن محيط امکان دارد 10 کار ديگر هم بکنند مقرراتشان اجازه مي دهد. اين جا متفاوت است و...."
برخي از نمايندگان مجلس دوره ي قبل که عمر آن چندي پيش به پايان رسيد، هم حضور بانوان را در کاهش ناهنجاري ها موثر مي دانستند.
و در اين ميان جماعتي هم نگران سرويس بهداشتي , اياب و ذهاب , خورد و خوراک و تفکيک ورودي" خواهران و برادران"و ....بودند که هيچ کدام از اين گروه ها تا مدت ها به هيچ نقطه ي مشترکي در خصوص حضور بانوان در ورزشگاه ها دست نيافتند.
**********
سرانجام پس از مدت ها سکوت , انکار , تحريم، بازدارندگي فعال در مقابل طرح" حضور بانوان در ورزشگاه ها" و جلسات مختلف مسوولان امنيتي،حکومتي و ورزشي موافق و مخالف." بهزاد خان کتيرايي " که مطبوعات کشور از وي به خوش مشربي وخونگرمي ياد مي کند، از برنامه اي طراحي شده براي حضور بانوان در ورزشگاه آزادي خبر داد که نشانه هاي آن در حضور بانوان خبرنگار در رقابت هاي حساس ليگ برتر و ملي هويدا شد.حضوري که نخستين جرقه هاي آن در سال 80 طي ديدار ايران- ايرلند با حضور طرفداران زن ايرلندي در استاديوم آزادي فراهم شده بود.
اما اين جرقه دوام چنداني نداشت....
چرا که با يک نارنجک طي ديدار ملي پوشان ايران و کره شمالي خاموش شد. نارنجکي که فقط يک نارجک نبود؛ و ضمن تحت تاثير قرار دادن کليه ي مسايل ريز و درشت مملکتي، محروميت هايي براي فدراسيون فوتبال، جريمه ي نقدي و... يکي از مدافعين حضور بانوان در ورزشگاه ها را نيز با خود برد و گويي پرونده ي حضور بانوان را براي هميشه در قفسه بايگاني کرد.
بلي؛ بهزاد کتيرايي جاي خود را به"محمد محمدپور" داد.
پس از آن پاسخ در برابر طرح حضور بانوان در ورزشگاه ها،همان جمله ي معروف لنين بود.
"چه بايد کرد؟"
بله؛ اين جمله نيز ريشخندي به تمامي طرح هايي که مسوولان طي سال هاي اخير دم از آن مي زدند بود که نمونه ي اخير آن پروژه ي تحقيقي 11 ماهه اي بود که قائم مقام رياست محترم سازمان به آن اشاره کرد

طرح حضور بانوان در ورزشگاهها براي مسوولان گويي حکم عبور از مانعي بلند را دارد که نزديک شدن به آن بسيار سخت به نظر مي رسد.انگار که مبنايي براي اعتماد به حضور زنان در ورزشگاه ها وجود نداد و هدف تمامي اين بازدارندگي هاي فعال چيزي جز "بي اعتمادي" نيست.
و حال در آستانه ي ديدار تيم هاي ملي فوتبال ايران-اردن، ذهن تمامي خانم هاي طرفدار فوتبال باز هم تا بزرگراه تهران -کرج ورودي مجموعه ورزشي آزادي به بن بستي بزرگ مواجه خواهد شد.
" ورود بانوان ممنوع"