قصه ای به نام برابری زنان و مردان در ورزش!، حدیث علمی، خبرگزاری سینا

هنگامی که دکتر" زهرا احمدی پور" پس از بازنشستگی" طاهره طاهریان"، مسئول سابق ورزش بانوان به سمت معاونت ورزش بانوان کشور منصوب شد، طرح ادغام انجمنهای ورزشی بانوان در فدراسیونها را به عنوان اصلی ترین برنامه خود مطرح کرد.
طرحی که درابتدای امر طرحی اصولی و بنیادی به نظر می رسید اما پس ازگذشت چندماه ازاجرای آن بسیاری از انجمنهای ورزشی در اجرای ساده ترین برنامه های خود نیز دچار مشکل شدند.
بسیاری ازکارشناسان معتقدند این طرح باوجود برخورداری از محسنات بالقوه ، متاسفانه از کمبودهای زیادی رنج می برد و دلیل این امر نیز تنها عجله متولیان آن برای به اجرا درآوردن آن است.
" فاطمه محرابی" که پس ازچندین سال انجام وظیفه درسمت رئیس انجمن سوارکاری بانوان، پس ازاجرای طرح ادغام انجمن بانوان درفدراسیون سوارکاری از سمت خود کنار گذاشته شده است، در این خصوص می گوید:اگرچه هدف ازاجرای این طرح یکی کردن فعالیت زنان و مردان ورزشکار بوده است اما درواقع پس از اجرای آن،انجمنهایی که درگذشته همکاری تنگاتنگی با فدراسیون ورزشی مربوطه داشتند،دچارمشکل شده و ازسوی مسئولان فدراسیون با بی مهری مواجه شدند.
وی که اکنون مدیریت مجموعه های سوارکاری کشور را برعهده دارد،می افزاید: به نظرمن مسئولان ورزش بانوان برای مطرح کردن چنین طرحی عجولانه تصمیم گرفتند و بدون انجام بحث های کارشناسی و بررسی های لازم، بسیار خام ونسنجیده عمل کردند.
محرابی درنظرگرفتن یک خانم به عنوان نایب رئیس فدراسیون در امور بانوان را بزرگترین ایراد این طرح می داند و می گوید: با مشخص کردن نایب رئیس زن برای فدراسیون، درعمل هیچ ادغامی انجام نشده است و همچنان زنان پیگیر کارخود خواهند بود.
وی می افزاید: اگر مسئولان قصد داشتند تبعیض ها را از میان بردارند باید پس ازانحلال انجمنهای ورزشی، یک نایب رئیس مشترک که می توانست زن و یا مرد باشد، برای رسیدگی به امور آقایان و بانوان در نظر می گرفتند. مگر قرار نیست تمام امکانات و بودجه برای زنان و مردان به طور یکسان در نظر گرفته شود و تفاوتی میان آنها قائل نشوند؟ پس چرا پس از طرح ادغام نیز امور زنان و مردان در فدراسیون جداست و این دیدگاه تلخ جنسیتی همچنان دررفتار مسئولان حس می شود؟
محرابی که مدت 3 سال ریاست انجمن سوارکاری بانوان را برعهده داشت با افسوس ادامه می دهد:طرح ادغام انجمنهای ورزشی بانوان درفدراسیونها،می توانست شرایط مطلوبی را برای بانوان ورزشکار فراهم سازد اما متاسفانه با شرایط به وجودآمده، ورزش بانوان ایران نه تنها راه به جایی نمی برد، بلکه در آینده ای نه چندان دور از دستگاه ورزش کشور به کلی حذف خواهد شد.
"شهناز رسولی"،مسئول مستعفی انجمن شمشیربازی نیز که ابتدا با اصرار خاصی دلیل استعفای خود را خستگی ناشی از سالها فعالیت در زمینه ورزش عنوان می کرد، دریک گفتگوی اختصاصی دلیل این تصمیم خود را عدم همکاری مسئولان فدراسیون عنوان می کند و می افزاید:باآغاز فعالیت مشترک انجمن بانوان با فدراسیون، متوجه شدم برخلاف آنچه در سخنرانی ها و نشستهای مطبوعاتی از سوی مسئولان فدراسیون شمشیربازی عنوان می شد، مدیران این فدراسیون نه تنها هیچ تمایلی به همکاری با بانوان ندارند که با کارشکنی های خود شمشیربازی بانوان را روز به روز از حرکت رو به جلو باز می دارند.
وی که اینک از تمام مسئولیتهای ورزشی خود کناره گیری کرده است، با اظهار تاسف در مورد وضعیت به وجود آمده برای ورزش بانوان می گوید: هم معاونت ورزش بانوان از مشکلات انجمن شمشیربازی مطلع است و هم مسئولان فدراسیون می دانند که با ما چه کرده اند.
"متاسفانه شرایط همکاری انجمن بانوان با فدراسیون شمشیربازی به هیچ وجه فراهم نیست و کوشش من نیز بی حاصل بود به طوری که سلامت جسمانی ام نیز به خطر افتاده بود به همین دلیل تصمیم گرفتم تا فعالیت دراین سمت را به شخصی پرانرژی تر و توانمندتر واگذار کنم."
وی می افزاید: برای آغاز یک کار مشترک به حداقل حسن نیت و خوش بینی نیاز است اما متاسفانه پس از ادغام انجمن شمشیربازی بانوان در فدراسیون هیچ حسن نیتی درعملکرد مسئولان فدراسیون وجود نداشت و در مقابل من راهی جز کناره گیری از مسوولیتم نداشتم.
رسولی آینده طرح ادغام انجمنهای ورزشی و ورزش بانوان کشور را بسیارمبهم می بیند و معتقد است این طرح از ضمانت اجرایی مناسب برخوردار نیست.
مشکلات انجمنهای ورزشی حتی دامان انجمن ورزشهای نابینایان و کم بینایان را نیز گرفته است. "مریم دباغ" که با وجود تمام مشکلات همچنان به فعالیت خود در سمت نایب رئیس فدراسیون نابینایان ادامه می دهد، در این خصوص می گوید: متاسفانه همچنان نوعی رفتار تبعیض آمیز در خصوص بانوان احساس می شود.
در فدراسیون نابینایان، رئیس فدراسیون و نایب رئیسان همگی دو شغله هستند اما انتظار دارند نایب رئیس بخش بانوان به صورت تمام وقت در فدراسیون حضور داشته باشد.
وی می افزاید: اگر آنچه مورد نظر مدیران فدراسیون است، کارایی بالا و توانمندی در اداره امور است که مطمئن هستم به خوبی می توانم از عهده مسئولیت های خویش برآیم. اما اگر از تمام وقت بودن نایب رئیس بخش بانوان تنها حضور فیزیکی او را در محل فدراسیون می خواهند، این مسئله موضوع دیگری است که به نظر من بحث درمورد آن بی فایده است.
با این حال برخورد دوگانه مسئولان در قبال نایب رئیس بخش بانوان و دیگر مسئولان قابل پذیرش نیست.
"ظریفه رحیم زاده" مسئول سابق انجمن کوهنوردی بانوان که او نیز پس از ادغام انجمن در فدراسیون از سمتش کناره گیری کرده، معتقد است نتایج طرح ادغام طی سالیان آینده مشخص می شود و درحال حاضر زمان مناسبی برای اظهار نظر در مورد آن نیست.
رحیم زاده که ترجیح می دهد تنها به عنوان یک کارشناس تربیت بدنی و نه از جایگاه یک مدیر مستعفی اظهار نظر کند می گوید:فعالیتهای مفید و مثمر ثمر ، فعالیتهایی نیستند که تنها با جنجال و سر و صدا در مورد آنها صحبت می شود و در نهایت نیز نه تنها فایده ای در پی ندارد، بلکه دستاوردهای گذشته را نیز از بین می برند.
وی می افزاید: مسائل به وجود آمده پس از ادغام انجمنهای بانوان درفدراسیونها نیاز به کارشناسی دارد. این مسئله یا از آنجا ناشی می شود که مردان نمی خواهد زنان را درمیان خود بپذیرند و یا زنان قابلیت این را ندارند که خود را با ساختار فدراسیون تطبیق دهند که درهر صورت بهتر است این مشکل هرچه سریع تر حل شود.

وی با اظهار تاسف در مورد برخورد نامناسب برخی از روسای فدراسیونها با مسئولان انجمن بانوان می گوید: این مسئله واقعا جای تاسف دارد اما مگر بانوان در جامعه ما چه جایگاهی دارند که اینک برای آنان چشم انتظار جایگاه ویژه در جامعه ورزش هستیم؟ چنین برخوردهایی در جامعه مرد سالار ایرانی مرسوم است و تا هنگام تغییر بنیادی این فرهنگ نمی توان انتظار دیگری از روسای فدراسیونها که افراد همین جامعه هستند، داشت.
رحیم زاده که نسبت به آینده ورزش بانوان ایران خوشبین نیست، اعلام نتیجه های درخشان را دلیل بر موفقیت یک طرح نمی داند و می گوید: من با طرح ادغام انجمنهای ورزشی بانوان در فدراسیونها مخالف نیستم و معتقدم این طرح هنوز هم می تواند با یک عزم عمومی برای بانوان ورزشکار ایران مثمر ثمر باشد اما با شرایط فعلی نمی توان به موفقیت آن امیدوار بود و قطعا هرچه پیش برویم نه تنها مشکلات بانوان حل نمی شود که متاسفانه باید شاهد افول بیش از پیش آنان در زمینه ورزش باشیم.
با وجود تمام این مشکلات انجمنهای معدودی هم هستند که از وضعیت خود پس از ادغام در فدراسیونها راضی هستند .
بسیاری از کارشناسان معتقدند این امر از آنجا ناشی می شود که روسای فدراسیونها در قبال نماینده بانوان کاملا سلیقه ای عمل می کنند و آنطور که مایلند درخصوص وضعیت بانوان تصمیم می گیرند.
با این تفاسیر به نظر می رسد ، ورزش بانوان بیش از هر زمان دیگری نیاز به توجه مسئولان ورزش دارد. طرح ادغام می تواند تبعیض ها را از میان بردارد و به بانوان ورزشکار که تا امروز نتوانسته اند توانایی های خود را به نمایش بگذارند، این امکان را بدهد که همچون مردان از امکانات و بودجه اندکی ورزش کشور سود ببرند.
اما بهتر است بپذیریم که این طرح نیز مانند اکثر طرح هایی که عجولانه و بدون زمینه سازی مناسب اجرا می شوند، از کاستی های زیادی رنج می برد و تا هنگامی که این کاستی ها برطرف نشود نمی توان انتظار داشت نتایجه مطلوبی از اجرای آن به دست آید.