دانشجوهای دانشکده زبان های خارجی چه می گویند؟ امضا محفوظ

دانشکده ی زبان های خارجی دانشگاه تهران جایی است که کسی که جای استاد را گرفته، اجازه دارد با سیلی به صورت دانشجو بکوبد و پشت سرش آب دهان روی زمین بیندازد. بعد برای دانشجوی معترض اتهام بتراشد و شاکی های دروغی برای او معرفی کند و با مهر "محرمانه" او را به کمیته ی انضباطی بکشاند تا درگیری شخصی خود را پشت قانون و تبصره پنهان کند. بعد مجبور شود به دلیل اشتباه های فروان در جمع کوچکی به طور پنهانی از دانشجویانی که دست شان به جایی می رسد و ضعف های وحشتناکش را می دانند، معذرت خواهی کند و عقده ی در دل مانده ی این کار را بر سر کسانی که دست شان به جایی نمی رسد، خالی کند و آن ها را وادار کند دستش را ببوسند، چون می تواند به صورت دانشجو سیلی بزند. جای اندیشه و فکر مستقل در این دانشکده خالی است و افراد باید تبعیت محض داشته باشند، چون برخی بالادستی های آن مدتی در آلمان درس خوانده اند وهر چه می گویند درست است.

در این دانشکده کسی اجازه ندارد طرحی داشته باشد و مهملاتی را که به ذهنش می ریزند نقد کند و در واقع او هیچ نیست، جز همان چیزی که چند تبصره ی مزخرف برای مسوولین آن تعریف کرده اند. این جا یکی از فجایع تاریخی در حال رخ دادن است، زیرا هنوز دانشکده کتابخانه ی مجهزی ندارد که مسوولین محترمش به فکر سیستم کنترل ورود و خروج در دانشکده می افتد! در برخی گروه ها افرادی را می بینیم که هنوز نمی توانند درست به زبانی که آن را تدریس می کنند، صحبت کنند! در کلاس ها ادبیات قرون وسطی هم تدریس می شود و به اندازه ی انگشتان دست هم نیستند کسانی که با ادبیات جدید کشورهای اروپایی آشنایی عمیقی داشته باشند. ببینید چقدر ناهمگون است سر و ته این دانشکده!