بيش از 70درصد زنان تحت خشونت رواني همسران به انتقام مي‌انديشند، ايسنا

* درصد زيادي از زنان در پرونده‌هاي اختلافات خانوادگي مجتمع قضايي تمايل به خودكشي را تجربه كرده‌اند

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران
سرويس: پژوهشي

نتايج يك پژوهش نشان داد ‌١/٧٠ درصد زنان تحت خشونت رواني با جمله «گاهي اوقات فكر مي‌كنم اي كاش مي‌توانستم از همسرم انتقام بگيرم» يا جملات مشابه به انتقام از همسرانشان مي‌انديشند.

به گزارش سرويس «پژوهشي» خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، نتايج پژوهش «ميترا خاقاني فرد»، دانشجوي رشته مطالعات زنان «دانشگاه الزهرا (س)» با عنوان «بررسي رابطه بين همسرآزاري با تمايل به افكار خودكشي و آسيب رساندن به همسر در زنان مورد خشونت قرار گرفته شهر تهران» نشان مي‌دهد: خشونت رواني كه در بين انواع خشونت‌هاي خانگي عليه زنان تحقيقات و بررسي‌هاي آماري كمتري در مورد آن انجام شده در مقايسه با خشونت‌هاي فيزيكي، جنسي و اقتصادي، آسيب‌زايي به مراتب بيشتري داشته و آثار و پيامدهاي پايدارتري دارد.

براساس يافته‌هاي اين پژوهش كه جامعه آماري آن شامل تمامي زنان مراجعه كننده به مجتمع قضايي خانواده در سال ‌٨٢ به دليل اختلافات خانوادگي بوده، در صد بالايي از آزمودني‌ها، تمايل به خودكشي را تجربه كرده‌اند.

زنان مورد مطالعه بيشترين احساسي را كه گزارش داده‌اند خستگي به ميزان ‌٧/٩١ درصد و اين كه «از چيزي لذت نمي‌برم » با ‌٤/٧٨ درصد است.

نتايج اين پژوهش نشان داد ‌٨/٩١ درصد زنان اين احساس را كه «آنقدر بي‌قرار مي‌شدم كه نمي‌توانم يك جا بند شوم»، و ‌٩/٦٣ درصد اين كه «آرزو مي‌كنم كاش همسرم مرده بود» را گزارش كرده‌اند.

نتايج اين پژوهش در عين حال نشان مي‌دهد درصد بالايي از زنان مورد تحقيق تمايل به خودكشي و آسيب‌ رسانيدن به همسر را تجربه كرده‌اند.

گفتني است حدود ‌٥٥ درصد زنان مورد مطالعه خانه‌دار و ‌٤٢ درصد آنها شاغل بوده‌اند و زنان مورد مطالعه بيشترين ميزان اعمال خشونت رواني از سوي همسرانشان را هنگام يك بحث داغ، فرياد همسران بر سر زنان (با ‌٨/٩٣ درصد) تحقير آنها و آشنايانشان (‌٧/٩٠ درصد) انتقاد از زنان و سرزنش، اقدام به اهانت با فحش و ناسزا (‌٧/٨٩ درصد) گزارش داده‌اند.

بر اساس نتايج اين پژوهش ‌٨/٩٢ درصد آزمودني‌ها، خشونت فيزيكي و ‌١٠/٧١ درصد آنها خشونت جنسي را دو بار يا بيشتر تجربه كرده‌اند.

به گزارش ايسنا همچنين ‌٤/٨١ درصد زنان بيشترين ميزان اعمال خشونت اقتصادي را هنگامي تجربه كرده‌اند كه همسرانشان با سوء استفاده از تمام منابع خانواده سعي كرده‌اند آنها را كنترل كنند و يا آنها را وادار كنند مطابق خواست‌هاي خود عمل كنند.

به اعتقاد پژوهشگر نامبرده ، با توجه به پيچيدگي‌ مساله خشونت عليه زنان در هر جامعه، در صورتي مي‌توان زنان و كودكان را از گزند سوء رفتارها در امان داشت كه بخش‌هاي خدمات به يك حد از توسعه رسيده باشند، در غير اين صورت تصويب قوانين به تنهايي و بدون سختگيري پليس با مجرمان و اين كه مرتكبان خشونت فرصتي براي تغيير ساختار ذهني خود بيابند كار ساز نخواهد بود.

به زعم اين پژوهشگر يكي از راههاي پيشگيري از خشونت عليه زنان تاسيس خانه‌هاي امن است زيرا هنگامي كه زنان از سوي همسران خود مورد انواع خشونت قرار مي‌گيرند تمايل شديد به خودكشي و آسيب رسانيدن به همسر پيدا مي‌كنند؛ بنابراين وجود اين خانه‌ها مي‌تواند مكاني باشد تا زنان با رجوع به آن از محيط پرتنش خانه دوري گزينند و تحت تاثير سريع افكار خودكشي و آسيب رسانيدن به همسر قرار نگيرند.