طرح نامزدى هزار زن براى دريافت جايزه صلح نوبل امسال، صداي آلمان

روند اعطاى جايزه صلح نوبل سال جارى ميلادى با ابتكار يكى از نمايندگان زن مجلس شوراى ملى سوئيس، رنگ و بوى ديگرى دارد. به ابتكار وى طرحى تدوين شد كه به موجب آن هزار تن از زنان فعال سراسر جهان بطور دستجمعى نامزد دريافت جايزه نوبل سال ۲۰۰۵ ميلادى شده‌اند. هدف از اين طرح ”آگاهى جهانيان از نام اين زنان شجاع ولى گمنام“ اعلام شده است.

خانم ”روت گابى فرموت ـ منگولد“، نماينده مجلس شوراى ملى سوئيس، طرحى را در ماه مارس سال ۲۰۰۳ تدوين كرد كه بر اساس آن هزار زن از سراسر جهان نامزد دريافت جايزه صلح نوبل شدند. از ميان ۱۹۹ تقاضانامه ‌اى كه براى دريافت اين جايزه در مركز مربوطه در شهر اسلو، پايتخت نروژ، بدست رسيده تقاضانامه يادشده نادر و منحصر به فرد است. هزار زن از ۱۵۰ كشور مختلف در سراسر جهان برگزيده‌ شدند تا توجه جهانيان را به خيل عظيم زنانى كه درسراسر دنيا خاموش و گمنام براى برقرارى و تحقق صلح و اجراى قوانين حقوق بشر مى كوشند، جلب كنند. نام اين هزار زن كه ۱۵ تن از آنان از كشور آلمانند، در روز ۲۹ ژوئن در چهل منطقه مختلف جهان بطور همزمان اعلام شد.

خانم ”مارن هارچه“ كه مسئوليت هماهنگى اين طرح را در اروپاى غربى به عهده دارد به هنگام معرفى ۱۵ نامزد زن اين طرح در هامبورگ گفت:

”صلح به معناى عدم حضور جنگ نيست. صلح امنيت انسانى در معناى وسيع كلمه است. صلح مفهومى است كه نه تنها بايد در باره آن سخن راند، بلكه بايد با آن زندگى كرد. اين چالش هر روزه، ولى ناپيداى زنانى همچون ما است. زنانى كه در عرصه‌‌هاى خانواده، تربيت كودك، فرهنگ و آموزش، پرستارى بيماران و رسيدگى به فقيران مشغول فعاليتند. زنانى كه با خشونت و نژادپرستى مى ستيزند و براى تحقق حقوق سياسى‌ انسان ها مى رزمند“.

در پايان ماه ژانويه سال ۲۰۰۵ ميلادى فهرست نام اين زنان به مركز مربوطه در اسلو ارائه شد. اگر اين طرح بتواند به پيروزى رسيده و جايزه نوبل را از آن خود كند، مبلغ دريافتى كه بالغ بر يك ميليون و دويست هزار دلار آمريكاست، بين پروژه‌هاى صلح زنان در كشورهاى مختلف جهان تقسيم خواهد شد.

نخستين زنى كه جايزه نوبل دريافت كرد، خانم ”برتا فون شوتنر“ از كشور اتريش بود. وى موفق شد اين جايزه را در سال ۱۹۰۵ ميلادى نصيب خود كند. در حقيقت از سال ۱۹۰۱ ميلادى به بعد تنها ۱۲ زن توانستند اين افتخار را از آن خود سازند. خانم مارن هارچه با اشاره به همين آمار در هامبورگ اظهار داشت: ”اينك ديگر هنگامى رسيده كه اين آمار تغييرى بنيادين يابد. اينك زنان جهان با ارائه طرح‌هاى موثر، نقشى سازنده در حل مناقشات دارند. آنان پيام‌آوران اميد و دانشند و صرفنظر از اينكه خواسته‌هايشان به مذاق ديگران خوش بيايد يا نه، آنان را ارائه مى دهند“.