سينما ايران، شاهدی ديگر بر رسوايی ضد انسانيان، علی کلائی

عجب شبی بود . امنيت بانان که هنوز نفهميده ام کجای امنيتشان به خطر افتاده بدجور به جان فرزندان اهل انديشه و رها از روزمرگی اين سرزمين افتاده بودند . ميزدند و بد جور هم ميزدند در محيط سينما . پله های روبروی در ورودی را انگار ميکردی با پله های دانشگاه و طبقات کوی که دانشجويان را از آن بالا به پائين پرت ميکردند . همان بساط بود انگار . چپ و راست از آن بالا معترضينی که به بهانه کردن پر شدن سالن برای راه ندادن فعالين اعتراض ميکردند به پائين پرت می شدند . بدنهای عظيم امنيتی های خوش تيپی که ديگر ريش در صورت ندارند و به جای ريش صورت سه تيغه و موی ژل زده و فشن جايگزين شده و اين امنيتی ها که متاسفانه هم نسلان خود مايند به روی فعالان دانشجويی و جوانی که ساده پوش ترند و عناصر فعال هستی دست درازی کردند . دست عبدالله مومنی شکافت و خونش جاری شد تا بگويند که حتی به خانواده شهدا هم رحم نميکنند . شب عجيبی بود و باز پس از روزها شاهد سبعيت استبداديان بوديم .

تبليغات خبرنامه گويا	advertisement@gooya.com

تقی رحمانی ، محمد بسته نگار ، سيد علی صالحی ، کيوان صميمی بهبهانی و جلال جلالی زاده و حداقل خود من ديدم که نتوانستند به داخل سالن سينما بروند . اين هم از احترام مدعيان دروغين به بزرگان فرهنگ و ادب و انديشه اين سرزمين
اما بعد
بالاخره با تلاش دوستان به داخل سالن رفتيم و ۴۰ دقيقه پايانی را ديديم . سوال اينجاست ! اگر ميشد رفت و فيلم را ديد و برای کسی از نشستگان بر صندلی ها – ما زمين نشسته ها- مزاحمتی ايجاد نکرد برای چه از ابتدا چنين مجوزی داده نشد ؟ آيا واقعا تصور امنيتی ها از ما جماعت جوان امروز يا سابقا دانشجو و حاضر اين بود و هست که ما اراذلی هستيم که از جلوی دانشگاه تهران جمع شده ايم و آمده ايم ؟ (حرفی که يکی از اين مثلا نگهبانان و به واقع امنيت بانان زد) نميدانم . من که در آن جماعت جز خبرنگار و سينماگر و استاد و شاعر و انسان چيزی نميديدم . شايد ملاک انسان بودن بين ما و آنها تفاوت دارد . نميدانم .
بيرون هم آمديم و حضور انتظاميان و پليس امنيت و هراس در دل ما و ترس از بازداشت دوستی يا خواهری يا برادری و بعد خداحافظ . قرار است به خدا که پليس ضامن امنيت باشد و آرامش قلب و دل نه خود هراس بيافکند و ترس ناک باشد . آنهم برای که ؟ نه برای قلدران محلات و تيغ کش ها و قمه به دستان و ديگران (که رفتار ضد حقوق بشری پليس در طرح امنيت اجتماعی با آنها نيز نکوهيده و به عقيده من ضد انسانی و ضد اسلامی است) . بلکه برای قلم دستانی که تنها جرمشان انديشه است و نوشتن و جز قلم سلاحی به دست ندارند . به شرافت قلم که خداوند بدان سوگند ميخورد جرم اين جماعت تنها انديشه بود و امنيت بانان ولايی اين چنين کردند .
بازداشت دوخبرنگار که در خبرها از آن سخن ميگويد به جرم عکاسی و بعد رهاييشان از بند و البته پس از ضبط دوربين . سوال ! اگر کاری نکرده ايد و خلافی مرتکب نشده ايد حضرات مدعی امنيت بانی برای چه دوربين ها را ضبط ميکنيد و خبرنگاران و عکاسان را بازداشت ؟! جرمی کرده ايد که خود ميدانيد که عکس سبعيتتان چگونه انسان را ميآزارد .
البته عادت روزگار ماست اين گونه اتفاقات . فيلم نامش بود سه زن . و داستان سه زن بود و سه نسل و سه عشق . وقتی در اين سرزمين و در ميانه حکومت ولايی نام زن ميآيد و نسل عشق انگار نام گناه آمده و جنايت . خود بنگريد که اينان با فعالين حقوق زنان و مبارزان برابری جنسی زنان و مردان چه ميکنند . وقتی جز زبان بند نميدانند و جز زور سخنی ديگر برای گفتن ندارند چه انتظار که در زمان نمايش فيلمی و اثری هنری در باب مسئله زن و نسل و عشق اينگونه از خود سبعيت نشان ندهند ؟ ضديت ارتجاع با زن ، با نسل و با عشق و با انسان .
سينما ايران شاهد ديگر شد بر رسوايی ضد اخلاقيان . سال قبل بود که ادوار را با هجوم نظامی و اسلحه فتح کردند . امسال هم اينچنين . اين حلقه خشونت و سبعيت تا کجا ؟
حق حيات و انسان بودن برای اين فعالين دارد سلب ميشود و نميدانم اين سراشيبی سقوط را تا کجا ميخواهند بروند . سقوط از انسان به ضد انسان و ضد آرامش و ضد امنيت و ضد تمامی ارزشهای انسانی . تنها ميگويم به کجا چنين شتابان ؟

*نوشتار بالا ناظر به رويداد سينما ايران در يکشنبه شب مورخ ۵ آبان ۱۳۸۷ خورشيدی و به هنگام مراسم نشست نقد و بررسی موانع سينمای مستقل در ايران است که برگزار کننده آن ادوار تحکيم بود و البته بر هم زده شد .

در اين رابطه:
[ممانعت از برگزاری نشست نقد و بررسی موانع سينمای مستقل در ايران، ادوار نيوز]