توضیح ضروری - نگارنده ضمن نفی هر گونه حاکمیت فردی، مادام العمرودیکتانوری، معتقد به استقرار دموکراسی و حاکمیتی مبتنی بر اعلامیه جهانی حقوق بشربوده و نوشتار حاضر با توجه به شرائط خاص امروز کشوربه رشته تحریر درآمده و به معنای اعتقاد به برقراری نظام سلطنتی نیست.
ایران ما در حال گذراز حساس ترین پیچ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی درتاریخ معاصر خود بسر میبرد. روزهای سرنوشت سازی که موفقیت و ناکامی اش بی تعارف و بی لکنت ، مستقیمآ با زندگی و حیات نه تنها نسل امروز و فردا بلکه با موجودیت و تمدن جغرافیائی بنام "ایران" رابطه ای تنگاتنگ دارد. ملّت ایران علیرغم از سر گذراندن ناملایماتی مافوق توان بشری وآنچه در این چهار دهه با درماندگی و بیچارگی متحمل شد ، این روزها از فشار طاقت فرسای فقرمزمن ، تورم و گرانی لحظه ای ، یکپارچه سر به خروش وعصیان برداشته است. در چنین شرائط بحرانی فقر و نداری که هنوزتفاوت فاحش در اختصاص سهم یارانه هر ایرانی از ثروت سرشار کشورش در ماه معادل هفت دلار صدقه اجباری و مقرری نیابتی های اجنبی بخشایشگرانه و ماهیانه هزار و هشتصد دلار ادامه دارد ، تصور موفقیت حاکمیت مذهبی در پشت سرگذاشتن این پیچ تاریخی، پیش بینی الگوی رفتاری تجربه شده حاکمان با مردم در انتقام گیری وتامین معاش و بدیهی ترین سطح رفاهی " ترسناک" جلوه میکند.
آنچه در این چهل و اندی سال بر ایران و ایرانی گذشت ،مثنوی هفتاد من کاغذ وداستانی است پر آب چشم که یادآوریشان در این مجال ، تکرار مکررات و نمک پاشی بر زخمی کهنه و ناسور است. اما آنچه امروز موجودیّت کشورو آینده مردمش به آن نیاز دارد ، درک صحیح هر ایرانی میهن دوست از نقطه بسیار حساسی است که در آن قرار داریم. موضعگیری و کنش متفکران ، سیاستمدارن سلیم النفس ، فعالان اجتماعی و نمایندگان نحله های مختلف فکری ، سیاسی و اجتماعی و حتی آحاد مّلت ، در این روزهای سرنوشت ساز نقشی بشدت تعیین کننده و تآثیر گذار دارد که بایستی فارغ از تعصبّات مکتبی متعلقّه ، حقیقت مسلّم را بپذیرند. حقیقتی که امروز بیش از هر زمان دیگر به اتحاد و همبستگی و پرهیز از تشتت فکری و سیاسی نیازمندیم. در تمام این سالهای پررنج و درد و تحقیر وبا جمعیت هشت میلیونی خارج از کشور به تجربه آموختیم که تشکیل " شورای رهبری " و یا جمعی متحّد و متشکل ازبرآیند مکاتب مختلف سیاسی برای هدایت یکصدای اپوزیسیون، به دلایل متعددی مقدور نیست و معدود تجارب در این زمینه نیز بسرعت به ناکامی منجر شده است.
متوهمان خود رهبر پندار در خلآ شایستگان
در این آشفته بازاراپوزیسیون حتی معدود افراد متوهم هم با هلهله سی - چهل نفرازهمپالکیهای دورو برشان و خیال چنگ اندازی بر ثروت بلوکه شده ملی و با فحاشی به زمین وزمان وشخصیتهای معتبرو متآثر از توهماتی خنده آور، حتّی "رهبری سیاسی" را کسر شآن میدانند !!؟؟.و یا علیرغم کارنامه ای سیاه از دزدی ، قاچاق وفروش مواد مخدرو زندانی شدن در کشورهای مختلف وبا خودشیفتگی عجیب و وقاحتی شگفت، یکسره بر طبل پر سر و صدای توهین و افترا به شخصیتهای خوشنام اپوزیسیون میکوبند تا در مخیله بیمار خود، ریاست و وکالت و وزارت بپرورانند. دراین وانفسای قحط الرجال ، باید چراغی برداشت ودر پی شخصیتی گشت که محترم ، متشخص ، دموکرات ، آشنا با مقتضیات دنیای مدرن و معتقد به حاکمیت ملی و مراجعه به آرای عموم و مسلط به زبان مشترک جهانی باشد. بدون تعارف و بدور ازهر تعصب و با در نظر گرفتن تمام احتمالات ، فرضیات و حدسیات ، آقای رضا پهلوی تنها نمونه ی برجسته در بین سیاستمدارانی است که مسئولیت خطیر هدایت دوران گذار تا صندوق رآی را بر عهده بگیرند.
اما ارتباط دوجانبه بین معترضین و رهبری هر جنبش و نیز حلقه واسطه ارتباطات بین المللی و شخصیتهای سیاسی جهانی، از شروط اصلی موفقیت یک خواست عمومی در انتخاب رهبری است که آنهم در گرو ایفای صحیح نقش رسانه ها است که بعنوان ستون اصلی دموکراسی و آزادی بیان میشناسیم. از بد روزگارو بد اقبالی برخی مخالفان همیشگی، خاستگاه خانوادگی فرد واجد صلاحیت ( پهلوی) مقبول دشمنان قسم خورده نبوده و نیست که یکسره با سنگ اندازی برآتش "هشدار بازگشت دیکتاتوری" می دمند. تشریح این لحظه بسیار حساس تاریخ "حیات " کشور و لزوم ریسک پذیری درعملکرد آینده آقای پهلوی ، وظیفه بسیار مهم رسانه ها است تا تخیلات "سفر نامه گالیور" بفراموشی سپرده شود. از سوی دیگر به دلیل جایگاه خاّص آقای پهلوی که محدودیتهای ناخواسته ای در استفاده ازپلتفرم های متعدد فضای مجازی بوجود آورده ، نقش مضاعفی در ایجاد حلقه ارتباطی بر دوش رسانه های کلاسیک شنیداری ، گفتاری و نوشتاری قرار میدهد. بیطرفی آنها و بویژه پرهیز ازانتخاب " سرجهازی " و انتشار مطالبی بدون توجه به شآن نگارشی و وزانت مفاهیم و قلم عامیانه از جمله مهمترین اصولی است که شآن و شخصیت و اعتباررسانه ای را شکل میدهد.
بهرام مشتاق
به کجا می رویم؟ سهراب ستوده
