باری مسیری طولانی را ما مردم ایران تا اینجا طی کرده ایم و سفرمان آرام آرام به پنجاه سال نزدیک می شود. در طول این مسیر رنج های بسیار متحمل شده ایم که اگر پنجاه سال پیش به ما می گفتند قرار است چنین رنج هایی را در این سفر پر از خوف و وحشت تحمل کنید، محال بود آن را باور کنیم و یا به آن تن در دهیم. ولی این رنج ها را به صورت واقعی دیدیم، و تحمل کردیم. در این میانه یک چیز ما را استوار نگه داشت:
امید.
این امید اگر چه مایه هایی از واقعیت را در خود داشت، اما گاه تخیلی نیز بود. انسانی که نمی خواهد راکد بماند و به داشته های خود راضی باشد باید که تخیل بورزد و بخشی از تخیلات خود را تبدیل به واقعیت کند.
ماها می توانیم خود را ژول ورن ها و آسیموف های اجتماعی بدانیم. ایده آل های ما اگر چه در جهان خارج از ایران محقق شده، اما برای ما چنان دور از دسترس مانده که امروز من ناچار به نوشتن این مطلبِ متکی بر تخیل هستم. قهرمان این تخیل، رضا شاه کبیر است. کسی که می تواند نجات دهنده ی ایران باشد چنان که در دوران گذشته ایران را از قعر فلاکت و بدبختی بیرون کشید و مسیر پیشرفت را به او نشان داد.
دیدم آقای عباس میلانی کتابی نوشته اند در باره ی رضا شاه. این کتاب هم قطعا مثل کتاب های دیگر ایشان حاوی نکات جالب و خواندنی ست. اما ما ایرانیان بیشتر از کتاب های دقیق علمی در باره ی تاریخ رضا شاه، نیاز به کتاب های تخیلی و رویایی در باره ی او داریم. مردی قوی که سوار بر اسبی سپید از راه می رسد و ما مردم فلک زده را از چنگال نظام خونخوار اسلامی نجات می دهد. ما سرخوردگان به دنبال یک نجات دهنده هستیم و در تاریخ مان تنها کسی که واقعا و عملا نجات دهنده بوده، و می تواند الگو و سمبول باشد، رضا شاه بوده و به این دلیل است که امروز هم به دنبال کسی مانند او هستیم.
در واقعیت، دمکراسی و آزادی و این حرف ها برای ما حرف های لوکس است. ما کسی را می خواهیم که با چشمان ترسناک در مقابل آخوندها بایستد و با یک چک جانانه انتقام سال ها درد و رنجی را که به ما تحمیل کرده اند از آن ها بگیرد.
نجات ایران از دست قاجار این قدر برای ما اهمیت ندارد که نجات ایران از دست نظام نکبت اسلامی. چرا؟ چون مردم دوران قاجار طعم دنیای پیشرفته و مترقی را نچشیده بودند اما ماها چشیده ایم.
نام پهلوی به خاطر کارهای رضاشاه و محمد رضا شاه برای ما مساوی با پیشرفت و ترقی ست. امروز از شاهزاده رضا پهلوی هم انتظار همان کارها می رود نه زدن حرف های قشنگ در باره ی سپردن حکومت به مردم بعد از سرنگونی. ما سال ها وقت لازم داریم و حکومتی توانا که به وضع نرمال برسیم و بعد می توانیم حکومت را به هرکس توانایی اداره اش را داشت بسپاریم.
فعلا که در مرحله ی تخیلیم. من امروز بعد از سکته ای سنگین و در بستر بیماری قلم به دست گرفته ام و این ها را می نویسم. حرف هایی که ۵۰ سال پیش هم می زدم و کهنه و قدیمی شده است.
می خواهم اگر عمری باشد کتابی در این باره بنویسم. در باره ی رویا و تخیل سیاسی. در باره تحقق این رویا و تخیل. چون عمر کوتاه است و اعتباری به فردا نیست گفتم این مقدمه را منتشر کنم شاید رویاپردازان را به کار آید.

طرح بزرگترین تغییرات در وزارت اطلاعات ایران

















