در هیچ جای جهان، چنین توحشی عریان و سازمان‌یافته در قتل و عام شهروندان خودی دیده نشده است. گزارش‌ها از بیش از ۲۲ هزار کشته در ۱۲۰ شهر حکایت دارد؛ یعنی در هر شهرکوچک و بزرگ

نزدیک به ۲۰۰ خانواده عزادارند؛ خانواده‌هایی که با چشم‌های اشک‌بار، سرگردان

در سردخانه‌ها، به‌دنبال پیکر عزیزان‌شان می‌گردند. این تصویر، حالِ امروز ایران است

علی خامنه‌ای کشتار می‌کند تا چند روزی بیشتر در قدرت بماند. رژیمی که خمینی بنیان گذاشت و خامنه‌ای ادامه داد، ایران را ملک شخصی خود می‌داند و برای حفظ آن، تنها یک زبان می‌شناسد: خشونت. در این ساختار، قوه قضاییه به

دست محسنی اژه‌ای چهره‌ای بدنام، وزیر پیشین اطلاعات و مشهور به خون‌ریزی

به ابزار انتقام بدل شده است؛ نهادی که به‌جای عدالت، زندان، شکنجه و اعدام را تکثیر می‌کند

تبلیغات رسمی جمهوری اسلامی، آمیخته‌ای از ادبیات نازیستی و استالینیستی است؛ تهوع‌آور و انسان‌ستیز.

وزیر خارجه رژیم، عباس عراقچی

با وقاحت مقابل دوربین‌های بین‌المللی، هم کشتار را انکار می‌کند، هم اسرائیل را مقصر می‌خواند و هم از «ارتباط با نماینده ترامپ» سخن می‌گوید؛ هم‌زمان که رهبر رژیم هر روز آمریکا، اسرائیل یا خود ملت ایران را تهدید می‌کند

اما عمق شرّ، به همین‌جا ختم نمی‌شود. گزارش‌ها از ایران می‌گویند: مجروحان اعتراضات را از خیابان‌ها به بیمارستان می‌برند؛ نیروهای امنیتی به بیمارستان‌ها هجوم می‌آورند، مجروحانِ خون‌چکان را می‌ربایند و می‌کشند. سپس با خانواده‌ها تماس می‌گیرند و برای تحویل جسد، «پول گلوله» مطالبه می‌کنند؛ و حتی این پایان ماجرا نیست: خانواده‌ها را وادار می‌کنند در ویدئو و نوشته اعتراف کنند که عزیزشان «به‌دست معترضان» کشته شده و «همکار دولت یا سپاه» بوده است

از جهان می‌پرسم: آیا تا به‌حال چنین شرّی را دیده‌اید؟ چنین جنایتی را شنیده‌اید؟

گزارش‌های سازمان ملل از ده‌ها هزار بازداشتی می‌گویند؛ تحریم‌های تازه اعمال شده؛ و هشدارها صریح‌تر شده است. این خفقان پایدار نیست

ملت ایران، دست‌تنها و زجرکشیده، با دست خالی اما با امید و اراده تغییر ایستاده است. نه منتظر ترامپ است و نه نتانیاهو؛ راه خود را یافته و برای آن خون داده است. با این‌همه، راه دشوار و پرپیچ‌وخم است؛ و دردی مضاعف آن‌جاست که حتی پیش از سقوط رژیم، برخی با هویت‌های مبهم، به‌جای رسوا کردن آدم‌کشی خامنه‌ای،

به شاهزاده رضا پهلوی می‌تازند. بیچاره ملت ایران

امروز، در ۱۲۰ شهر، با هزاران کشته، با اینترنت و تلفنِ قطع‌شده، حالِ ملت خوب نیست. جامعه جهانی هنوز همه ابعاد حقه‌بازی، شیادی و آدم‌خواری این رژیم را درنیافته؛ اما ملت ایران می‌داند. ۴۷ سال از خروج شاهنشاه از ایران گذشته است؛ از آن روز، ایران روی آسایش ندیده و ملت، خواب آرام نداشته است

دوران این ظلم می‌گذرد و حقیقت، ماندگار است