«نیروهای نیابتی: تغییری نکرده.»
نیروهای نیابتی تهران اکنون بیش از گذشته زیر ذره‌بین قرار دارند، تأمین و بازسازی آن‌ها پرهزینه‌تر شده و با آمریکایی روبه‌رو هستند که نشان داده به‌جای تحمل نامحدود حملات، مستقیماً دارایی‌های سپاه پاسداران را هدف قرار می‌دهد. این شرایط، محیطی کاملاً متفاوت ایجاد کرده است.

«موشک‌ها و پهپادها پایدار و قابل بازسازی هستند»
جمهوری اسلامی در ۴۷ سال خود را برای این جنگ آماده کرد و در ۳۸ روز آن را باخت. فرماندهی مرکزی آمریکا پرتابگرها، انبارها و زیرساخت‌های تولید را نابود کرد. ایران هنوز می‌تواند شلیک کند، اما با ظرفیت بسیار کمتر و هزینه‌ای بسیار بالاتر.

«اهرم تنگه هرمز به‌طور چشمگیری افزایش یافته»
وقتی نیروی دریایی و سامانه‌های موشکی ساحلی‌تان نابود می‌شود، اهرم به دست نمی‌آورید. مهم‌تر اینکه: بستن تنگه هرمز شریان اقتصادی خود جمهوری اسلامی و همسایگان خلیج فارس مانند امارات را قطع کرده و آن‌ها این را به خاطر خواهند سپرد.

«رژیم به همان اندازه قوی یا قوی‌تر است»
از دست دادن رهبری که سال‌ها در قدرت بوده و ورود به بحران جانشینی مبهم، نشانه قدرت نیست این دقیقاً لحظه‌ای است که رژیم‌های اقتدارگرا بیشترین آسیب‌پذیری داخلی را دارند.

«متحدان آمریکا کاملاً آسیب دیده اند»
شرکای خلیج فارس ممکن است علناً گلایه کنند، اما در عمل به قدرت آمریکا متکی هستند. مهم‌تر اینکه این درگیری ژئوپلیتیک خلیج فارس را به‌طور بنیادین علیه منافع جمهوری اسلامی بازچینش کرد، و همکاری‌های اروپایی در چارچوب ناتو و ترتیبات استقرار نظامی حفظ شد.

«اقتصاد جهانی: آسیب بزرگ»
هدف جمهوری اسلامی ایجاد شوک کامل انرژی بود. این هدف خنثی شد. آژانس بین‌المللی انرژی و افزایش تولید مانع بدترین سناریوهایی شدند که تهران روی آن حساب کرده بود و دقیقاً به همین دلیل ایران به‌شدت روی هرمز به‌عنوان آخرین کارت خود تکیه کرد.

«اسرائیل منزوی‌تر و ناامن‌تر شده»
اسرائیل ساختار رهبری جمهوری اسلامی و همچنین رهبران ارشد حماس و حزب‌الله را هدف قرار داد. انزوای جمهوری اسلامی در خلیج فارس احتمالاً روند توافق‌های ابراهیم را تسریع می‌کند. اسرائیل اکنون با رژیمی روبه‌رو است که نیروی دریایی‌اش تضعیف شده، پدافند هوایی‌اش آسیب دیده و موشک‌های قابل استفاده بسیار کمتری دارد.

«منطقه همچنان بی‌ثبات است»
منطقه از قبل هم بی‌ثبات بود. آنچه تغییر کرده، توان جمهوری اسلامی برای تبدیل این بی‌ثباتی به اهرم فشار پایدار است که به‌طور ملموس و ماندگار تضعیف شده است.

«توان آمریکا در هند-اقیانوسیه برای سال‌ها عقب افتاد»
هزینه‌های آمادگی واقعی اما موقتی است. آمریکا بارها نیروهای خود را به خاورمیانه اعزام کرده و سپس دوباره به آسیا بازگشته است. استفاده از یک استقرار ۳۸ روزه به‌عنوان نشانه فروپاشی راهبردی بلندمدت، تحلیل جدی نیست.

«حداقل نیروی دریایی و نیروی هوایی بی‌فایده‌شان را زدیم»
نادیده گرفتن برچیدن سیستماتیک نیروی دریایی، نیروی هوایی و شبکه پدافند هوایی ایران به‌عنوان «بی‌فایده»، دستاورد نیروهای نظامی ما را کوچک جلوه می‌دهد و تقریباً کلمه‌به‌کلمه همان روایت تهران را تکرار می‌کند.

***