سرکار خانم شیر پیشه با سلام و احترام شش دقیقه ویدئوی پر از درد و گلایه ی شما را که در اتاق پویا ضبط کرده بودید دیدم و از ناراحتی و اندوه شما بسیار غمگین شدم و به خودم گفتم حالا که نمی توانی برای این مادر داغدار کاری بکنی اقلا یک پیامی خدمت شان بنویس تا بدانند که تنها نیستند و تمام کسانی هم که در خارج از ایران زندگی می کنند از غم و اندوه ایشان جدا نیستند.

وقتی پویا در اعتراضات آبان ۹۸ با معصومیت گفت که «من هم پسر کسی هستم آمدم این جا جان خودم را به خطر انداختم، مادرها، پدرها شما هم بگویید بچه‌های تان بیایند بیرون...»، به خودم گفتم ای کاش من هم در ایران بودم و با تو در تظاهرات همقدم و همراه می شدم اما پسر عزیز!، آن ها که داری خطاب شان قرار می دهی همه مثل تو و پدر مادرت نیستند که بچه هایشان را برای آزادی ایران بیرون بفرستند. تو فقط به آن هایی اتکا کن که همراهت در خیابان ها هستند. با آن ها که با تو همراه نیستند کاری نداشته باش. ممکن است در پاسخ به درخواست تو جواب هایی بدهند که آزرده خاطرت کند.

بعد از راهپیمایی سکوت در سال ۸۸ با «دوستان» قرار گذاشتیم برای راهپیمایی و تجمع در میدان ونک.

به آن جا که رسیدم منطقه را در محاصره نیروهای سرکوبگر دیدم. از بچه ها خبری نبود. موبایل ها را قطع کرده بودند. راهپیمایی یی برگزار نشد. با مصیبت زیر نگاه سگ های هار حکومت خودم را داخل مینی بوسی انداختم و از منطقه دور شدم. نگران بچه ها بودم نکند گرفتار شده باشند. به یکی شان که تلفن زدم دیدم با خنده گوشی را برداشت. گفتم کجایی تو؟ مگر به ونک نیامدی؟ در حالی که دهان اش پر بود و هُلُف هُلُف می کرد، با خنده گفت نه مهمون بودیم نتونستیم بیایم. چه خبر؟ تو رفتی؟

آری. دو روز راهپیمایی عظیم و بدون سرکوب اشتهای قدرت خواهان را تحریک کرده بود ولی روز سوم که بوی خطر به مشام شان رسیده بود، هر کس کاری برایش پیش آمده بود و از میان دستکم ده نفر این تنها من بودم که در ونک حضور داشتم.