او با ارجاع به تجربه‌های تاریخی، از جمله آزادسازی خرمشهر و رخدادهای پس از آن، یادآور می‌شود که در جنگ‌ها، موفقیت‌های مقطعی می‌توانند به‌سرعت جای خود را به شرایطی متفاوت بدهند؛ چه در میدان و چه در عرصه روایت.

به گفته او، در شرایط کنونی، تمایز میان «واقعیت» و «روایت» بیش از گذشته کمرنگ شده و این دو بر یکدیگر تأثیر متقابل دارند. از همین رو، تثبیت هر دستاوردی، علاوه بر میدان، به نحوه بازنمایی و پذیرش آن در افکار عمومی نیز وابسته است.

در این چارچوب، او به برجسته‌شدن «مفهوم ایران» در فضای عمومی اشاره می‌کند و آن را یکی از پیامدهای مهم این دوره می‌داند؛ مفهومی که به گفته او، فراتر از مرزبندی‌های ایدئولوژیک، در میان بخش‌هایی از جامعه بازتعریف شده است. با این حال، این همگرایی را پدیده‌ای پایدار و تضمین‌شده نمی‌داند.

در ادامه، او به تغییراتی در ادبیات رسمی نیز اشاره می‌کند، از جمله استفاده پررنگ‌تر از عناصر هویتی و ملی، که می‌تواند نشانه‌ای از تلاش برای ایجاد پیوند گسترده‌تر با جامعه باشد. با این حال، میزان تأثیرگذاری این تغییرات، وابسته به عملکرد عملی در حوزه‌های دیگر ارزیابی می‌شود.

شیرعلی‌نیا در نهایت تأکید می‌کند که هیچ سطحی از توان نظامی، بدون حداقلی از اعتماد و رضایت عمومی، نمی‌تواند بازدارندگی پایدار ایجاد کند. به گفته او، تجربه‌های اخیر نیز نشان داده‌اند که همگرایی‌های مقطعی، در صورت بی‌پاسخ ماندن مطالبات، می‌توانند به‌سرعت جای خود را به نارضایتی و اعتراض بدهند.