دونالد ترامپ، رییس‌جمهوری آمریکا، در مصاحبه با کانال خبری سلم گفت: «اگر مردم ایران اسلحه داشتند، که ندارند، [با جمهوری اسلامی] مقابله می‌کردند. من به این باور دارم.»

او با اشاره به کشته شدن ۴۲ هزار نفر در جریان اعتراضات دی‌ماه افزود: «نمی‌شود جمعیتی غیرمسلح را در برابر افرادی با کلاشینکف قرار داد و انتظار داشت مقاومت کنند، حتی اگر ۲۵۰ هزار نفر باشند.»

ترامپ ادامه داد: «واقعا نمی‌خواهم چنین چیزی [کشتار] را ببینم. آنها باید اسلحه داشته باشند. فکر می‌کنم در حال دریافت برخی سلاح‌ها هستند. به محض اینکه اسلحه داشته باشند، به‌خوبی هر نیروی دیگری خواهند جنگید.»

در نهایت، آنچه از دل این اظهارات و واقعیت‌های میدانی برمی‌آید، تصویری است از حکومتی که بیش از هر دشمن خارجی، از مردم خود هراس دارد. نظامی که حتی در شرایط آتش‌بس نیز به جای کاهش تنش، به سرکوب، اعدام و بستن فضای اطلاع‌رسانی روی می‌آورد، عملاً اعتراف می‌کند که بزرگ‌ترین تهدید برای بقایش نه در مرزها، بلکه در خیابان‌ها و ذهن شهروندانش شکل گرفته است.

در چنین شرایطی، پرسش اصلی این است که چرا حاکمیتی که مدعی پشتوانه مردمی است، تا این اندازه از همان مردم فاصله گرفته و از هر نشانه‌ای از صدای مستقل، احساس خطر می‌کند.