روحیه ی اکثر مردم ایران داغون است. شوخی نیست، ۴۷ سال تلاش کنی حکومت نکبت اسلامی را سرنگون کنی و بخواهی به جای آن یک حکومت انسانی که حداقل ها و نه حداکثرهای زندگی یک انسان عادی را فراهم کند بنشیند و نتوانی توقع چه نوع روحیه ای از او می توان داشت؟

از درگیری های سال ۶۰ تا همین حمله ی اخیر امریکا و اسراییل به جمهوری اسلامی، هر بار روزنه ای از امید در مقابل چشمان مردم محنت زده گشوده شد، ولی دیری نپایید که این روزنه ی خُرد نیز مسدود شد. این سرنوشت تلخ مردم نسل ماست که زندگی در دوران پادشاهی را نیز مستقیما تجربه کرده ایم و می دانیم ایران به سادگی تبدیل به سوییس و غرب نخواهد شد، اما فکر می کردیم و فکر می کنیم این نکبتی که بر مملکت ما چیره آمده می تواند و باید به دَرَک واصل شود.

بدبختی های داخلی و فلاکت های اپوزیسیون کم بود، اکنون بعد از عقب نشینی و امتیازدهی های باور نکردنی امریکا به ایران، باید زخم دشنه ی امریکا را هم بر تن مجروح خود تحمل کنیم.

ما اسراییل را تنها دوست واقعی و همدرد خود می دانستیم (و با دلخوری بسیار) هنوز هم می دانیم چون اولا جمهوری اسلامی مثل نابودی ایران و مردمان اش، خواهان نابودی اسراییل و مردمان اش است و در ثانی اسراییل همواره ی تاریخ و بخصوص در دوران آلمان نازی طعم تلخ جنایات ضد بشری را چشیده و می داند که مردم ایران در چنگال حکومت نکبت اسلامی چه احساسی از درد و خشم دارند.

ما می دانیم که هیچ دولت خارجی حتی اسراییل با تمام همدردی هایش به خاطر انسانیت صِرف خودش و مردم و منابع اش را به خطر نمی اندازد و هر حکومتی چنین کند بشریت را باید از نو خلق کند اما وقتی کسی وعده می دهد طبیعتا توقع و انتظار به وجود می آید آن هم از جانب کسی که خودش دردکشیده است و می داند اگر کمک جهانی نباشد، چه بلایی بر سر مردمان زیر ظلم می آید.

حال امریکا و پرزیدنت ترامپ درست در لحظه پیاده شدن نیروهای امریکایی در نورماندی، به ناگهان تصمیم گرفته اند سربازان شان را سوار کشتی کنند و به امریکا بر گردانند. مردم فرانسه و ژنرال دوگل هم با شگفتی و حیرت به این چرخش امریکایی ها نگاه می کنند.