فیلم رقص دختر علیرضا بیرانوند را چند روز پیش دیدم. این فیلم بیشتر برای در هم کوبیدن بیرانوند در فضای اینترنت دست به دست می چرخد و با کامنت های به شدت موهن و زشت همراه می گردد. علت این کامنت ها نفرت از علیرضا بیرانوند، دروازه بان تیم جمهوری اسلامی ست که در همراهی و یا به عبارت درست تر سکوت در برابر جنایت های حکومت نکبت اسلامی برای تیم جمهوری اسلامی بازی می کند. دروازه بانی که می توانست و می تواند افتخاری برای مردم ایران باشد امروز تبدیل شده است به هدفی که مردم خشمگین و جان به لب رسیده ی ایران با هر چه می توانند و هر وسیله ای که دم دست شان می آید به آن حمله می برند.
در میان ایرانیان مخالف، آخرین کسی که از بیرانوند خوش اش بیاید یا در صدد دفاع از او بر خیزد احتمالا خودِ من هستم. درست است که بیرانوند زندگی گذشته ی دردناکی داشته و توانسته پله های ترقی مادی را با تلاش و کوشش و استفاده از موقعیت ها بالا برود ولی همه ی این ها و بیشتر از این ها زندان سیاسی و شکنجه هم نمی تواند توجیه گر عمل «امروز» آدم ها باشد و در راه کشور و مردم ایران بودن گذشت های بسیار می طلبد که باید «امروز» نشان داده شود ولی این گذشت از همه کس بر نمی آيد.
ما نمی توانیم انتظار از خودگذشتگی از همگان داشته باشیم خاصه کسانی که امروزشان بعد از طی دشواری های بسیار به دست آمده و به ثروت و مکنتی رسیده اند. توانایی انسان ها برای از خودگذشتگی محدود و متفاوت است و این همگان را شامل می شود. برای کسی که امروز در فقر دست و پا می زند گفتن این که تو دست از ثروت ات بردار و به فکر من باش آسان است. مَرد آن است که در زمان ثروتمند بودن خودش این کار را بکند که نمی کند. توقع داشتن از دیگران آسان است ولی برآورده شدن این توقع دور از انتظار است.
هدف برای آدم هایی که آدمیّت می دانند چیست و انسانیّت را می شناسند، وسیله را توجیه نمی کند. امروز برای من در هم کوبیدن بیروانوند و حتی بزرگ تر از او، جمهوری نکبت اسلامی، و محدودیت های غیر انسانی که برای ایرانیان به وجود آورده با هدف قرار دادن یک دختر بچه خطای محض و غیرانسانی ست. شاید برای بسیاری روش سیاسی درستی باشد و خطای سیاسی نباشد، ولی برای من خطای فاحش انسانی ست. من این خطا را از «انسان»ها و «آدم»هایی که می دانند انسانیت و آدمیت چیست نمی پذیرم. به بقیه کار ندارم و رای من یک در نود میلیون هم باشد، از آن بر نمی گردم....
