او همچنین می‌گوید ادغام سپاه در ساختاری نظامی‌تر و گسترده‌تر می‌تواند برای جمهوری اسلامی کارکرد عملی داشته باشد؛ از جمله کاستن از فشار تحریم‌ها و دشوارتر کردن هدف‌گیری سپاه به‌عنوان یک سازمان مستقل در سطح بین‌المللی.

امید معماریان، تحلیلگر سیاسی، نیز معتقد است سپاه برای جمهوری اسلامی به یک «برند سمی» تبدیل شده است؛ نهادی که در داخل با سرکوب، سوءمدیریت اقتصادی و دخالت در زندگی شهروندان گره خورده و در خارج نیز با تحریم‌ها و فهرست‌های تروریستی شناخته می‌شود.

با این حال، معماریان هشدار می‌دهد که چنین روندی لزوما به معنای ناپدید شدن سپاه نیست. به گفته او، ممکن است همان ساختار قدرت، تنها در بسته‌بندی تازه‌ای عرضه شود: «همان کسانی که این سیستم را ساخته‌اند، دارند آن را از نو بازآرایی می‌کنند.»

این بحث در حالی مطرح می‌شود که پس از جنگ اخیر، شکاف‌هایی کم‌سابقه در درون جریان‌های وفادار به نظام دیده می‌شود. برخی چهره‌های تندرو نزدیک به سعید جلیلی، مسیر سیاسی پس از جنگ را نوعی «کودتای داخلی» علیه مجتبی خامنه‌ای توصیف کرده و چهره‌های نزدیک به محمدباقر قالیباف و مسعود پزشکیان را به انحراف از مسیر انقلابی متهم کرده‌اند.

بهنام بن‌طالب‌لو، مدیر ارشد برنامه ایران در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، می‌گوید تغییر نام یا ادغام سپاه در ساختاری دیگر، به‌تنهایی معنایی ندارد. به گفته او، معیار واقعی این است که آیا نقش سپاه در حمایت از گروه‌های نیابتی، سلطه بر اقتصاد ایران و ایفای نقش محوری در دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی تغییر می‌کند یا نه.

او هشدار می‌دهد که غرب نباید تغییرات ظاهری را با اصلاحات واقعی اشتباه بگیرد: «دگرگونی واقعی با رفتار و محتوا به دست می‌آید، نه با ظاهر.»

در نهایت، بحث درباره «انحلال سیستماتیک سپاه از داخل» بیش از آن‌که نشانه ناپدید شدن قریب‌الوقوع سپاه باشد، از تلاش جمهوری اسلامی برای یافتن مدلی تازه جهت عبور از بحران حکایت دارد؛ مدلی که ممکن است تنها نام و شکل را تغییر دهد، بی‌آن‌که ماهیت اصلی قدرت نظامی ـ امنیتی حاکم بر ایران دگرگون شود.