در گفت و گوها و نوشته های ما ایرانیان، کلمات «آزادی» و «دمکراسی» مثل نُقل و نبات به کار برده می شود و خواست مردم ایران نامیده می شود.
همین کلمه ی «مردم ایران» که تعدادشان به نود میلیون نفر می رسد و شصت میلیون شان به سن عقل رسیده اند، خودش یک کلمه ی نامشخص است که اصلا معلوم نیست که ها هستند و دقیقا چه می خواهند و آزادی و دمکراسی برایشان یعنی چه؟
واقعا تا حالا فکر کرده اید، آزادی یی که دنبال اش هستید آزادی چیست؟ اگر از من و شمای ایرانی خواسته شود که این خواست مبارک را تعریف کنیم و نمونه و مثال بیاوریم، چه خواهیم گفت؟
من و شما یعنی از دستفروش توی مترو گرفته تا وکیل دادگستری، از فلان روستایی که در ده اش زمین شخم می زند تا کارگری که آجر بالای ساختمان می اندازد، از فلان زن سالخورده ی فلان شهرستان دور افتاده تا بچه مدرسه ای عشایر که صبح تا عصر مدرسه می رود و بعد گوسفند به چرا می بَرَد، حتی فلان دختر و پسر «مدرن» و مثلا تحصیلکرده ی شهری که اگر از او بپرسی آزادیِ چه، جواب تان را با یک سری موهومات می دهد و در نهایت معلوم می شود که حداکثر خواست او آزادی های شخصی است و زیر فشارهای اجتماعی حکومت نبودن....
یکی از دلایل نرسیدن ما به جایی این است که خودمان دقیقا نمی دانیم دنبال چه هستیم و در ذهن ما یک سری موهومات هست که نهایت اش این است که از شرّ جمهوری نکبت اسلامی خلاص شویم و به آزادی و دمکراسی که معلوم نیست چیست برسیم. نتیجه این می شود که برای هدف موهوم نمی توانیم به شکل صد در صدی مبارزه و از جان گذشتگی کنیم و بعد از مدتی دست و پا زدن برای رسیدن به هدف موهوم کار مبارزه را رها می کنیم و دنبال زندگی مان می رویم.
از ۹۰ میلیون نفر جمعیت ایران، ۶۰ میلیون نفر افراد بالغ هستند و من به ظن قریب به یقین می گویم که برای ۵۵ میلیون نفر از این شصت میلیون معنای چیزی که به دنبال آن هستند اصلا مشخص نیست.
ایرانیانی که تازه به خارج از ایران آمده اند بعد از مدتی زندگی در خارج، دچار سرخوردگی می شوند و دل شان برای ایران با همین وضعیتی که دارد تنگ می شود چون آن آزادی که در ایران دنبال آن می گردند در خارج هم پیدا نمی کنند و اسارت در چنگال فشارهای قانونی آن ها را به این جمله ی مشهور می رساند که «قربون کشور خودمون برم که تووش آزادتر از اینجا هستیم!»
بیایید یک بار هم که شده به آزادی و دمکراسی درست فکر کنیم و آن ها را در کامنت ها برای خودمان تعریف کنیم و به جای فحش و فضیحت دادن های یک خطی، ببینیم آیا ما واقعا آزادی خواه و دمکراسی خواه هستیم یا فقط شعار می دهیم....
