۱- در توافقنامه جامع مشارکت راهبردی ایران و روسیه که در زمان دولت ابراهیم رئیسی مطرح و در دی ماه ۱۴۰۳ بین پزشکیان و پوتین امضا شد مسکو هیچ تعهد نظامی و دفاعی را برای دفاع از ایران در صورت وقوع جنگ در کشور ما را نپذیرفت و زیر بار هیچ تعهدی نرفت. روسها در فروش اس ۳۰۰ و اس ۴۰۰ و فروش و تکمیل راکتور اتمی بوشهر و فروش جنگنده های مدرن به ایران نیز همین بازی را در آوردند.

۲ـ از ابتدای سال ۲۰۲۶ دولت اکراین ۳۰۵ حمله موفق فقط به تاسیسات نفتی روسیه داشته است که بیش از هر چیز منشا آبروریزی گسترده ای برای شخص پوتین و مسکو بوده است. حملات اکراین حداقل ۱۴ میلیارد خسارت به صنایع و تاسیسات نفتی روسیه وارد و۴۰ ٪ ظرفیت پالایشگاهی روسیه را نابود کرده است. روزانه دو و نیم میلیون بشکه از تولیدات را نیز کاهش داده و بسیاری از شهرها با کمبود بنزین و گازوییل مواجه شده اند.

در جریان حملات امسال اکراین ۹ پالایشگاه بزرگ از جمله پالایشکاه مهم اومسک در روسیه طی همین ماه جولای زده شد. سه نفتکش بزرگ روسیه هدف قرار گرفت و بندر مهم CPC در دریای سیاه کلا تعطیل شد. روسیه در جنگ اکراین حدود نیم میلیون کشته داده و نیروهای نظامی آن آسیب جدی دیده اند.

۳ـ رویترز اعلام کرد که جمهوری اسلامی حداقل سه مرکز CIA در ریاض، عراق و اردن را با دقت هدف گیری کرده و زده است و این عملیات فقط با همکاری روسیه می تواند امکان پذیر باشد. روسها با در اختیار گذاشتن سامانه ناوبری ماهواره‌ای کومتا-ام (Kometa-M) به تهران، به افزایش دقت پهپادهای شاهد-۱۳۶ کمک کرده است که دقت پهپادهای را چندین برابر و غیر قابل ردگیری می کند. دقت حملات ج ا در حدی است که پنتاگون مطمئن است فقط روسیه ممکن است محل دقیق ساختمان CIA در عراق اردن و ریاض را به ایران داده باشد.

حال سوال اساسی این است که چرا روسها به رغم اینکه در توافقنامه جامع مشارکت راهبردی با ایران امضا شده در تاریخ ۱۴۰۳ زیر بار هیچ تعهد نظامی نرفتند به یکباره اطلاعات حساس ماهواره ای و حتی سامانه ناوبری ماهواره‌ای را به جمهوری اسلامی دادند تا حساس ترین مراکز امنیتی آمریکا در منطقه را هد ف قرار دهد؟! وقتی پهپاد ایرانی از میان همه تاسیسات و ساختمان های مجموعه سفارت آمریکا در ریاض دقیقا ساختمان CIA را هدف قرار می دهد حکایت از این دارد که معادلات جدیدی با سرعت در روابط روسیه با ایران شکل گرفته است.

بی شک موج حملات موفق اکراین به تاسیسات نفتی و پالایشگاهی و ناوبری روسیه که هزینه حیثیتی قابل توجهی به مسکو تحمیل و روسها را مجبور به تجدید نظر اساسی در همکاری با نهادهای نظامی جمهوری اسلامی کرده است .

روسها دارند فکر می کنند که به تلافی تاکتیک جدید ناتو و اینکه اطلاعات فوق حساس ماهواره ای را به اکراین می دهد دور جدیدی از همکاری با سپاه و آپاراتچی های جمهوری اسلامی را آغاز کنند. در واقع روسها از ایجاد یک باتلاق برای غرب استقبال می کنند و از اینکه ترامپ با آسیب دیدن در جنگ با جمهوری اسلامی به دردسر چار شود بشدت استقبال می کنند. اما مساله این است که صحنه این تسویه حساب با غرب بر سر اکراین خاک مقدس ایران است و تاسیساتی که هر روز هدف قرار میگیرند.

تفاوت اکراین با ایران!

آنچه که بحران ایران و اکراین را از هم متمایز می کند این است که قریب به اتفاق مردم ایران در اندیشه سرنگونی رژیم نظامی- ایدئولوژیک حاکم هستند که سابقه هولناکی از فساد و ارتشاء از خود بجا گذاشته است. این رژیم شش ماه پیش ۵۰ هزار نفر از شهروندان را با مشورت و مجوز روسها به خاک و خون کشید و هنوز با اعدام های روزانه روند سرکوب ادامه دارد. مردم ایران این جنگ را جنگ خصوصی نهادهای مافیای حاکم با جهان می دانند و نه هیچ چیز دیگر.

مردم ایران پروژه هسته ای را تله ای می دانند که روسها در زیر پای حاکمان ایران پهن کردند. با این توضیح که کشور ایران هیچگاه روی آرامش به خود نبیند و هرگز نتواند منابع عظیم نفت و گاز خود را به بازارهای جهانی عرضه کند تا روسها متضرر شوند.

برعکس ایران، جنگ در اکراین یک جنگ ملی میهنی است علیه یک دشمن متجاوز و اشغالگر. اکراین تاکنون یک میلیون و۳۰۰ هزار نفر کشته داده است اما همچنان اسقامت می کند زیرا با یک دشمن متجاوز درگیر است. یک علت که مردم ایران این جنگ را تماشا می کنند اما اکراینی ها در نبرد شرکت می کنند همین است که جنگ اکراین را دشمن بر آنها تحمیل کرده، اما جنگ در ایران را مافیای دزد و غارتگر به مردم ایران تحمیل کرده است.