شما وقتی ژاپنی های دوران جنگ دوم جهانی را می بینید دهان تان باز می ماند که «اینا دیگه کی هستن؟!»

طرف نه یکی نه دو تا نه ده تا نه صد تا خدا می دونه چند تا کامیکازه داشت که با لبخند، هواپیماهای خودشان را به سمت اهداف امریکایی هدایت می کردند و خود را به آن ها می کوبیدند. بعضی از خلبان های جوان ژاپنی اصلا فرود آوردن هواپیما را آموزش ندیده بودند و فقط بلند کردن هواپیما و به سمت هدف رفتن را بلد بودند چرا که قرار نبود برگردند و جایی فرود بیایند.

سرباز ژاپنی «هیروو اُنادا» که مامور در یک جزیره در فیلیپین بود سی سال تنهایی در آن جا ماند غافل از این که جنگ تمام شده است.
این تنها سرباز ژاپنی مقاوم در دوران بعد از جنگ نبود. شووییچی یوکویی هم سرجوخه ای بود که ۲۸ سال در یک جزیره خودش را قایم کرده بود تا به دست دشمنی که سال ها بود جنگ را تمام کرده بود نیفتد.

امریکا دو تا بمب اتم روو سر ژاپن انداخت و ژاپن تسلیم شد. مردانی مودب و مرتب با فراک و کلاه سیلندری مثل آدمیزاد رفتند روی کشتی جنگی یو اس اس میزوری امریکایی ها قرار داد تسلیم بی قید و شرط را امضا کردند و بعد هم چند جوان امریکایی، نشستند قانون اساسی برای ژاپن نوشتند و ژاپن شد اینی که ما امروز می بینیم و می شناسیم. در روزهایی مراسم یادبودی برای کشته شدگان اتمی برگزار می کنند و همین. بعد می روند به کار و زندگی و سازندگی شان می پردازند.

به این می گویند سنت و اخلاق ژاپنی. به این می گویند رفتار و منش ژاپنی. آدم می داند با کی طرف است و طرف حتی با دشمن اش که امریکا باشد پای میز مذاکره رفتاری متمدنانه دارد هر چند در اسارتگاه های زمان جنگ پوست امریکایی ها را زنده زنده می کَند و گردن شان را با شمشیر می زد.

حالا یکی باید بیاید رفتار و خصائص حیوانات جمهوری اسلامی را به آقای ترامپ یاد بدهد. خیلی نمی خواهم وارد جزییات بشوم، اما یک خصلت اساسی که این جنابان دارند، «بچه پر رو» بودن است. توضیح بچه پر رو بودن اگر ایرانی نباشی برای خارجی ها خیلی سخت است. اگر یک کم فحش های استثنایی فارسی را به مدت چهار سال که باز همین هم کم است و باید به اندازه دوره ی فوق لیسانس آموزش داد شاید متوجه شوید که با کی ها طرف هستید.