اکمن در واکنش نوشت: «کارشناسان درباره چنین رویکردی چه می‌گویند؟» و جان اسپنسر را نیز در این پرسش تگ کرد.

جان اسپنسر، افسر بازنشسته ارتش آمریکا و رئیس مطالعات جنگ شهری در «مؤسسه جنگ مدرن» در وست‌پوینت، از پژوهشگران شناخته‌شده جنگ و نبردهای شهری است. او ۲۵ سال در ارتش آمریکا خدمت کرده و دو دوره نیز در عراق حضور رزمی داشته است.

اسپنسر در پاسخ تاکید کرد که موفقیت یک خیزش تنها به حمایت نظامی و تسلیحاتی بستگی ندارد؛ حفظ ارتباطات در زمان قطع اینترنت، وجود رهبری و سازماندهی، موضع ارتش و نیروی هوایی، برنامه‌ریزی برای دوران پس از جمهوری اسلامی و جلوگیری از گسترش درگیری به منطقه، از عوامل تعیین‌کننده هستند.

او همچنین هشدار داد که سرنگونی یک حکومت لزوماً به ایجاد یک نظام سیاسی بهتر و باثبات منجر نمی‌شود و تجربه تاریخی نشان می‌دهد که این دو، چالش‌هایی جداگانه‌اند.

ترجمه کامل پاسخ جان اسپنسر به بیل اکمن:

«متشکرم بیل اکمن

من چند ملاحظه دیگر را نیز اضافه می‌کنم:

• هر خیزش گسترده‌ای به راه‌های ارتباطی مقاوم در برابر قطع ارتباطات حکومتی نیاز دارد؛ از اینترنت ماهواره‌ای و تلفن‌های یک‌بارمصرف گرفته تا بی‌سیم و دیگر ابزارهای ارتباطی.

• توانایی حکومت برای ارتباط میان نیروها و هماهنگ‌کردن واکنش خود به خیزش نیز می‌تواند هدف قرار گیرد.

• یک کارزار اطلاعاتی و اثرگذاری باید بر ارتش و نیروی هوایی ایران متمرکز شود و آنها را ترغیب کند که یا در کنار مردم قرار گیرند یا دست‌کم در پادگان‌ها بمانند و از سپاه پاسداران و بسیج دفاع نکنند.

• جنبش‌های اعتراضی به رهبری، سازماندهی و دستورالعمل‌های روشن برای اقدام و حفاظت از معترضان نیاز دارند؛ هم در جریان خیزش و هم برای اداره شرایط پس از آن.

• علاوه بر سلاح، تجهیزات حفاظتی مانند جلیقه ضدگلوله و کلاه ایمنی نیز ضروری است؛ بخشی از این تجهیزات، در صورت وجود رهبری و برنامه‌ریزی در داخل، می‌تواند از امکانات موجود در محل تأمین شود.

• تجربه تاریخی نشان می‌دهد که خیزش‌های مردمی همیشه به ایجاد یک نظام باثبات و بهتر منجر نمی‌شوند؛ سرنگونی یک حکومت و ساختن جایگزینی بهتر، دو چالش متفاوت‌اند.

• کمک مستقیم خارجی همچنین می‌تواند حکومت را به حمله به کشورهای همسایه یا زیرساخت‌های غیرنظامی سوق دهد. بنابراین هر اقدامی باید توان موشکی، پهپادی و دیگر قابلیت‌های نظامی باقی‌مانده جمهوری اسلامی را نیز در نظر بگیرد.

• خیزش مردمی پیچیده و غیرقابل‌پیش‌بینی است و بسیاری چیزها ممکن است اشتباه پیش برود. ارتباطات، رهبری، برنامه روز پس از سقوط، خطر گسترش درگیری در منطقه و اینکه آیا ارتش در کنار مردم قرار می‌گیرد یا هسته تندروی حکومت، مسائل فرعی نیستند؛ اینها مهم‌ترین پرسش‌های سیاسی و راهبردی‌اند.