برای من در دوران گذشته با وجود این که چپ بودم زنده یاد شجاع الدین شفا، یکی از این مردان اهل فرهنگ بود، و با وجود عملکرد فاجعه بار حزب توده در ارتباط با جمهوری اسلامی، احسان طبری نیز یکی از این انسان ها بود که حقیقتا این دو را در کنار هم قبول داشتن مثل قبول داشتن همزمان ایده آلیسم و ماتریالیسم است.

باری انتظار نداشته باشید که با وجود نفرت از نازیسم، هایدگر را لعن و نفرین کنم یا به خاطر نفرت از استالینیسم، مارکس را روانه ی جهنم کنم. اهل خرد و کشورهای متمدن نیز چنین نکرده اند و نمی کنند و حتی این شخصیت ها را در دوران آرامش بزرگ داشته اند.

به اعتقاد من آقای مسعود بهنود هرگز فردی سیاسی نبوده و نمی توانسته باشد. حکومت نکبت اسلامی با به زندان انداختن ایشان، ایشان را ناچار به مهاجرت از ایران کرد. خیلی از مهاجران این چنین بودند و هستند که داستان مخالفِ صد در صد شدن و اپوزیسیون شدن شان یکی داستان است پر آب چشم که قیقاج رفتن آن ها و گاهی تب کردن و گاهی لرز کردن شان به خاطر «این کاره» نبودن شان است.

ای کاش آقای بهنود بعد از زندان، همان کاری را می کردند که جناب استاد علی دهباشی کردند، یعنی یکسره به کار ادب و فرهنگ می پرداختند و نه در تایید اصلاح طلبان و سعید حجاریان ها و نه در سردار عارف نامیدن یک آدمخور، کلا ورود نمی کردند و این همه طعن و گزند را برای بازگشت بدون ترس به وطنی که حق همه ی ایرانیان است نمی خریدند.

این را هم در پایان بگویم که در آن کشورِ هرکی هرکی، دل سپردن و اطمینان کردن به تضمین کسانی که خودشان پا در هوا هستند و حتی اگر رییس جمهور باشی، معلوم نیست که فردا جای ات در زندان نباشد، چنان که آقای بهنود سرنوشت تلخ فاضل خداداد را که گردن کلفتی مثل رفیق دوست ضامن اش بود به یاد دارند که بر بالای چوبه ی دار آونگ شد، و امیدوارم ایشان در سن ۸۰ سالگی باقی عمر را در آرامش و امنیت بگذرانند.