وقتی پای معامله با قدرت به میان می‌آید، چه راحت همه‌چیز، حتا مادر، معامله و مصادره می‌شود.

قفس حتا با میله‌هایی از جنس طلای ۱۸ عیار قفس است!

داوری‌ی تاریخ در مورد دو دسته، منصف اما بی‌رحمانه است.

آنان که استخوان را در ته‌مانده‌ی سفره‌ی قدرت با اشتها سق می‌زنند و به دیگران هم بفرما! در مقابل کسانی که حریم و حرمت پاس می‌دارند.

بروید نوش جان! اما با دستان آلوده‌تان، بر صورت ندید‌بدیدهایی چون ما که کوچه و خیابان نمی‌شناسند و لابد زیر بُته عمل آمده‌اند و سنگ مزار مادر از فاصله بو می‌کشند، خراش نیندازید.

می‌توان در کنسرتِ اعدامِ جوان، لالایی‌خوان مصلحت بود و دنیایی راحت‌تر جست.

دنیایی کوتاه‌سقف، که در آن از پرواز خبری نیست.

به سلامت! بروید تا معنای دروغین «عزیزم گفتن و جانم شنفتن» باشید.

این نوازش اما مصلحتی است.

گویی این پیام مهدی اخوان ثالث است که در بخشی از سروده‌ی «سگ‌ها و گرگ‌ها» از طوس تا یوش به جغرافیای تبعید فریاد می‌شود:

«کنار مطبخ ارباب آن‌جا

بر آن خاک‌اره‌های نرم خفتن

چه لذت‌بخش و مطبوع است

و آن‌گاه عزیزم گفتن و جانم شنفتن

وزآن ته‌مانده‌های سفره خوردن

وگر آن‌هم نباشد استخوانی

چه عمر راحتی، دنیای خوبی

چه ارباب عزیز و مهربانی»